Restaurante Trébula. Sorpresa no Morrazo

Ter unha orientación á hora de saír non ten prezo. E certo que dende que temos ese gran amigo coñecido coma Internet, a cousa é máis doada, pero dende o meu punto de vista, non sempre é así.  A intelixencia colectiva que alimentamos creando contido nese grande océano de información que é Internet, obríganos a botar o aparello axeitado. Se a malla é moi mesta,  apañamos todo, se é rara haberá algún peixe pequeno, pero de grande valor, que acabará por colarse.

Aínda así, as veces unha recomendación directa ten un valor especial. E este foi o caso que nos ocupa. Rescatado do fondo do armario, fago visible visita a Cangas do Morrazo do mes de abril. Hai pouco preguntáronme por el e tiña idea de que xa escribira algo. Obviamente non foi así.

O Restaurante Trébula atópase no Paseo marítimo de Rodeira en Cangas do Morrazo, dende as súas mesas máis privilexiadas pódese desfrutar de envexables vistas doskyline vigués, moito máis atractivas na noite, e do ronsel de embarcacións que cruzan a ría uníndoas.

O menú de aquela comezou con sopa de tomate con ibérico e crema de corales con fideos de arroz



Atun con cogombro picante



Sardiña con pan



Xurelo con verduras e caldo curto afumado



Peixe sapo mariñado e gromos



Pescada con espárragos e chícharos pelados



Foie con tosta de pasas e noces e reducción de PX



Solombo con pataca especiada



Tetilla con froitos vermellos



Sopa de biscoito de manteiga con xelatina se augardente



Unha boa opción para comer en Cangas, con pratos ben presentado, e un trato en sala excepcional, onde cun prezo contido. Sinto non lembrar o importe exacto, nin o viño que nos acompañou pero estou por apostar que foi o grande Contraparede, que polo que me comentaron deixaron de producir.

Posted from Pontevedra, Galicia, Spain.

Chuzame! A Facebook A Twitter
Publicado en Gastronomía,Restaurantes | 8 Comentarios

XV Xantanza. Oh! Sushi. Dende as outras puntas do mundo.

Un cociñeiro arxentino que fai cociña xaponesa en Galicia. Pódesese pedir máis cosmopolitismo?. Velaí o cadro co que partimos nesta xantanza.
Oh! Sushi non era un descoñecido antes da convocatoria do pasado sábado. Hai pouco máis dun ano que o visitamos quedando con gañas de máis, e unha xantanza presentábase como unha das mellores oportunidades para retornar.

Contamos con dúas convidadas, unha repetidora Carmen Albo alias Guisándome la vida á que se ve que non asustamos o suficiente, e unha nova vítima María F. Tesouro alias María’s Recipe Book que sobreviviu e xa veremos se quedou con gañas de máis.

E coma sempre comezamos co menú:



Por se non entendedes a letra, podedes ver unhas imaxes que alimentan, porque esta cociña abre os sentidos entrando primeiro polos ollos, que é o único que podo compartir… e para o resto tedes que visitar o restaurante.

Se queres velo a pantalla completa que é máis lucido…
E difícil quedarse con algo, o figado de peixe sapo non parecía atractivo a primeira vista, e foi unha revelación, a ensalada de polbo con cogombro (un reto de xmanoel), a experiencia do sashimi de robaliza con 24 e 48 h e a interesante explicación en torno á procura do punto de consistencia e sabor ideais, a ensalada de atún picante un must se os visitas, os nigiri de rincha e ata o de pelexo de salmón que é un peixe que non me chama, o Gindara saikio miso (bacallao negro, mariñado en miso e ao forno) espléndido (do pouco que comimos cociñado).

<carallada>Por buscar unha defecto, faltou a panga. Agardabamos ese delicado bocado e as lonxas non nos quixeron desta volta, para compensalo aforraron moito en enerxía (gas, electricidade) na preparación da maioría dos pratos.</carallada>

Aínda a risco de repetirme, non podo esquecer o que publiquei onte no irmán pequeno deste blog: ACITC Intres Edition. Un dos momentos que pasarán a historia dos blogastrónomos coma míticos. Non é preciso comentalo só hai que ver o vídeo (que desgraciadamente non se deixa acompañar polas imaxes).

Para os que lles gustara a idea atopei a receita e nos videos relacionados unha chea de exemplos similares con outros alimentos vivos, pero que isto non asuste aos dubidosos comensais. Teño a sospeita de que foi un reto de Andrés contra nos. Unha especie:

de a ver se comedes isto!

A nosa velada resposta foi obviamente:

Vostede non sabe a quen lle está dando de comer!

Coma sempre tiveron que botarnos do local, por ese costume da longas sobremesa onde trituramos a preguntas a quen se deixa. O pobre Andrés acompañounos un bo pouco, restando tempo ao descanso para o turno da cea.



Gracias a el e ao seu equipo pola experiencia. A vindeira terá que ser na barra, que é o sitio onde se ten que comer o sushi, non si?

Outras visións do mesmo ágape: Capítulo 0 (Magago e FotoSole), Manoel Foucellas en Pantagruel Supongo.

Posted from Pontevedra, Galicia, Spain.

Chuzame! A Facebook A Twitter
Publicado en Gastronomía,Restaurantes,Xantanzas BGG | 14 Comentarios

Queda moito que papar…


O un de abril van os burros onde non deben irSó fixemos un descanso para celebrar o primeiro de abril, debeu ser un efecto secundario do noso paso por El Empalme.  Algúns caeron e outros cacháronos nas patacas. O feito é que de momento queda moito que papar e non podemos deixar ese traballo a calquera…

Longa vida aos blogastrónomos!

Chuzame! A Facebook A Twitter
Publicado en Eventos,Gastronomía | 6 Comentarios

Nota de disolución dos Blogastrónomos

Debido as diferenzas irreconciliables xurdidas nos últimos tempos, e que se puxeron de manifesto na última xantanza celebrada apenas fai uns días, hoxe, 1 de abrill faise efectiva disolución definitiva do grupo grupo de afeccionados á cociña coñecido coma os Blogastrónomos. Esta decisión colectiva, non ten porqué influir na continuidade de cada blog individualmente, nin impedirá que puntualmente podamos coincidir os, dende xa, antigos membros en actividades enogastronómicas. De todos os xeitos, e para que non xurdan suspicacias e malentendidos, queremos que quede claro que entre nós non existe ningún problema personal, senon que a disolución se debe á dificultade que, para xente tan diferente e con intereses tan diverxentes, supón o funciomento como grupo.

Chuzame! A Facebook A Twitter
Publicado en Eventos,Gastronomía | 1 Comentario

Aceite de oliveiras galegas. O día que Bendilló aparece nos mapas.

Catrocentos quilómetros fixemos hoxe mesmo para visitar o muiño de aceite de Bendilló, unha desas peregrinacións longamente adiada á que finalmente puidemos asistir. Todolos anos, dende hai 11 xa, por estas datas (non sei moi ben con que criterio) celébrase a Mostra do Aceite de Quiroga, do que por certo se pasas pola vila non atoparás nin un só sinal ou indicación, carencia que os traballadores das gasolineiras saben suplir, afortunadamente.


O vello Muiño das Farrapas abre as súas portas ao público aproveitando esta data, amosando o proceso tradicional de elaboración deste produto atípico na nosa terra, e simultaneamente, os cinco románticos que apostan por ofrecernos o aceite que obteñen a partires das, por muito tempo, esquecidas oliveiras locais, atenden ao público asistentes entre sons de gaita, viño, churrasco e polbo.

O obradoiro é pequeno e non está deseñado para visitas, todo o espazo é preciso para traballar, así con dúas ducias de espectadores, xa non é posible nin escoitar as explicacións e difícilmente tirar unha foto decente. Como as miñas son francamente malas, tiro de buscador e ligo unha a xeito documental, e outra serie dun muiño abandoado na veciña Vilaster, que a pesares das mutilacións sufridas polo edificio, a pía de moer  e o lagar parécenme mellor conservados có de Bendilló.


Vimos por aceite, mais os ollos revíranse ante a presenza desas bolas de pan, e cae unha nunha oficialísima bolsa de papel verde, tamén mel que o pai é lambón, pero o fillo non queda atrás. Un palleiro non se fai sen palla. Finalmente o noso dourado obxectivo, xusto antes de marchar.

Xa na casa, parte do noso tesouro en ouro líquido. Á esquerda aceite da veciña vila de Montefurado (moito buraco fixeron os romanos), de ton amarelo mate, turbio e con pousos no fondo, do que infiro que non sufriu ningún tipo de filtrado. Se alguén quere contactar con eles están no facebook.

Á súa beira, a producida por Guillermo Nogueira, no muiño tradicional que acababa de visitar. De cor verdosa, transparente e sen pousos, adiviño sen esforzo que a caste das oliveiras non pode ser a mesma.  Acordaron para a feira valorar en 7 € o cuarto de litro e en 15  os tres cuartos, que son cartos pero en realidade non ten prezo.

Certo, resta describir o sabor, a qué sabe o aceite galego artesán? Vai quedar pendente para unha cata cega realizada ad hoc, con zumes de oliveira do sur… a ver se o meu padal é quen de distinguir os matices das terras regadas polo Río Lor.

Chuzame! A Facebook A Twitter
Publicado en Eventos,Gastronomía | 7 Comentarios