Another Cow In The Corn

Mentras escribo estas verbas, un grupo de afortunados estarán celebrando chorando porque hoxe foi o derradeiro concerto de Sexy Sadie en Joy Eslava. Madrid.

Por unha vez estou no sitio axeitado, e podo asistir á penúltima actuación dunha das bandas clásicas dos 90. The second to last concert, que dixo Jaime xogando co título do tema que abre o seu último CD (non digo derradeiro, porque xa anunciaron que ían gravar o do día 13 en Madrid).

Non sei que dicir. Podo contar que tiven que engraxar a miña cintura para poder saír do choio a tempo, porque, a quén se lle ocorre poñer unha actuación ás 18:30? A alguén da universidade. Había anos que non ía polo CUVI, e non o recoñecín. Iso que algo andiven nalgunha obriña, pero ata que logrei convertir a planta que tiña na miña cabeza, naquela morea de millóns enterrados alí pasou un ratiño.

Centrémonos no concerto (se son capaz). A actuación comenzou puntualmente nun auditorio integrado nun centro comercial universitario (estes arquitectos cataláns son para darlle de comer aparte), e estaba cheo pero non abarrotado, iso sendo de balde a entrada. A formación desta xira eran os guitarra, baixo e batería de costume, máis un guitarra novo, e un teclista-guitarrista.

Á dereita unha foto do setlist (preme nela para agrandar a imaxe). Penso que tocaron as primeiras e as últimas, pero non me lembro de todos os temas nin moito menos.
Abriron con Always drunk con tres guitarras que a fixeron demasiado abigarrada e barulleira, afortunadamente mellorou o son no pequeno repaso polo Translate, que comezou a conectarme alí mesmo. Ata agora só o escoitar dúas ou tres veces no coche, e non lle collía o gusto.

Non lembro en que tema Jaime cantou o estribillo de When doves cry do Purple Rain de Prince, un bonito momento que espero que repita na gravación pero que seguramente non sexa así, para non pagarlle ;-).

Foi a cuarta vez cos vía en directo. Está ben separarse cando aínda se ten algo que dicir, e non dubido que teremos novas deles pronto, con outros nomes pero aí estarán.

Luces arriba, música gravada, só resta recoller e desaparecer...

chuzame

Onte comentoume un amigo que saira esta nova o domingo en El Correo Gallego, e fun botarlle un ollo. El estaba máis interesado na relación de viños e eu na de restaurantes ;-). Logo xa lin a nova en Chuza, e busquei un exemplar e escaneeino, para os que non tiveran acceso ó mesmo.

Lendoo, síntome coma de rapaz cando coleccionaba cromos. Este teñoo, este non o teño, ou máis ben, sipi, nopi, nopi, nopi, sipi ;-). Qué tempos!.

Haberá que ir seleccionando nomes para visitar en vindeiras blogoxantanzas (estará algún día esta palabra no diccionario da R.A.G.?). Tranquiliza ver que hai máis propostas que tempo (e cartos, isto non tranquiliza ;-)). Só con esta selección de oitenta e seis restaurantes, a razón de 4 por ano, (sendo optimistas), teríamos para máis de 21 anos!.

Por outra banda, sorprenden algunhas puntuacións. Só podo comparar entre uns poucos e entendo que se visitas un restaurante hai 2 anos, pode que agora cambiara o seu servizo (para mellor ou peor, que todo pode pasar), pero entre o recentemente visitado España de Lugo (do que teño pendente a crítica), e o Yayo da Porta de Cambados, seleccionado para o comezo das reunións blogogastrónomas verdadeiramente non vexo comparación, nin en técnicas . Porque, qué se puntua? Os anos de experiencia?. A pertenza a un grupo? ou o que che poñen no plato?.

Para a próxima xantanza estaba moi ben situado o Restaurante A Estación en Cambre (A Coruña). Haberá que replantearse esta opción?.

Cambiando de tema, como ben comentaba Colineta no Galicia Gastronómica, non se sabe a que se adican eses inspectores, e dubido seriamente da súa imparcialidade, como moito permitolles ser unha referencia que haberá que comprobar coa experiencia. Igual que pasa cos amigos, hai algúns que se che din que se come ben nun sitio, é palabra de deus, e outros que non sabes que é o comen na súa casa, porque lles vale todo ou non lles vale nada (a xente non che sabe comer).

A nova dixital, pero sen a relación e puntuación de restaurantes, correspondente ó orixinal de onde escaneei a listaxe, pode consultarse aquí.

chuzame

Rectificar disque é de sabios. A raiz dun comentario na miña anterior anotación estiven lendo algo máis sobre os PDF. Efectivamente, soporta as capas dende a versión 1.5, que penso equivale ó Acrobat Reader 6 (si, ese cúmulo de despropositos de Adobe).

Aínda que me recomendan usar o Adobe Illustrator para a conversión, non está na finalidade desta serie de artigos utilizar unha solución que teña custe económico para usuario, dado que para iso xa hai aplicacións específicas shareware coas que non teño experiencia, pero parece ser que dan moi bos resultados, por prezos moito máis baixos cós seiscentos e pico euros (máis IVE) que custa unha licenza do Illustrator.

Mentres non remato o resto do artigo cousa, que semella ir para algún tempo, paréceme util salientar un pequeno descubrimento.

Para un traballiño de urxencia tiven que facer unha instalación fora da miña casa. Por fin lle saco rendemento ó tempo que perdo escribindo neste blog. Repetín os pasos do anterior artigo e atopei unha falta. Non me aparecía o PSTOEDIT, instalado por defecto, así que fun buscalo descargueino, instaleino e lin a axuda procurando capas. Así foi como atopei esta opción que sen ser exactamente o que buscaba, sirve para un amaño.

[-ctl] map colors to layers

Deste xeito crearase un DXF coas entidades de cada cor nunha capa distinta. Introducirémola tal como se vé na imaxe, despóis de Editar -> Convertir a formato vectorial.

Unha vez realizado este proceso, que dura bastante máis que a conversión sen separación de capas por cores (a ollo, que non me puxen a medilo), obtemos un resultado semellante ó desexado.

Só hai que renomear as capas ó gusto e listo. Insisto que non é perfecto, pero xa tes para eliminar as masas arbóreas  ou as curvas de nivel se non che interesan, por exemplo. Só me restaría filtrar os textos a outra capa, e xa tería un debuxo bastante operativo.

Vou seguir co pequeno script, porque xa o teño medio feito, e faltan os pasos de rotar, etc, mais de momento xa me chegou.

chuzame

Non sei porqué, pero xa non teño gañas de ver películas. A miña aversión pola xente en xeral, polos floqueiros en particular (xa sabedes, bolsiñas de plástico, pallas a chuchar de refrixerios gaseosos con alto contido en azucre, móbiles soando... en resume, a falta de educación), fan que as miñas visitas ás salas comerciáis sexan moi esporádicas. Aínda así un costume que manteño é o de ir o cine cando ando de viaxe.

Desta vez andiven por Lugo (desta viaxe falarei nesta semana, supoño), e cadrounos de ir ver a última de Martin Scorsese ,The Departed (Infiltrados). Non vou contar de que vai, nin que actores participan. As fichas técnicas están vencelladas onde deben, críticos hai a millóns, e máis dos que che contan tanto da historia que xa non necesitas vela. Só direi que as dúas horas e media que dura pasaron voando, e tivo un final dos que me gustan.

Agora teño ganas de que saia en DVD para vela V.O.s. (Debería ser unha obriga, pero isto xa é outra historia). Por certo, foi esta unha viaxe marcada pola sétima arte, xa que tomamos un viño xunto Imanol Uribe. Non estou seguro ó cento por cento pero casi. Xa me pareceu velo nun bar un día antes, pero ó intensivo ritmo de consumo alcohólico, puido afectar á miña percepción, polo que non fixen caso, pero a segunda vez que o vin, xa ó diga seguinte, compartimos barra un contra o outro, e ata me soou a voz. O que non sabía e que era tan grande, e os que me coñezades sabedes que non son precisamente un pitufiño. O dito, se alguén o coñece, que lle pregunte se andivo por Lugo nesta ponte.
Buscando unha ligazón decente (que non topei, pero algo tiña que poñer para que non o coñeza polo nome), entérome de que anda metido noutra rodaxe.

chuzame

Hoxe fixen un pequeno script para sustituir unhas referencias externas, virar unha folla e limpala, eran só 6 e pode que o traballo de crear un script non pagara a pena, pero realizar os mesmos pasos pola mesma orde é un pesadelo.

Chámame lacazán, pero ir a un menú é un incordio. Está ben cando empezas, pero non é práctico no día a día. A velocidade está na combinación de teclado e rato. Así a liña de comando segue a ser a diferencia.

Para executar este script en 6 (ou 250) follas hai que ir primeiro a:

Herramientas -> Opciones -> Sistema -> Opciones generales -> Modo de compatibilidad de un solo dibujo (Single-drawing compatibility mode).

Isto lévanos ós tempos do AutoCAD R14 e anteriores, (só me podo remontar deica o R12 (si, si, en MS-DOS e con plotters de plumillas e ben... isto é outra guerra), cando só se podía abrir un debuxo por sesión, pero a utilidade actual é ben distinta.
Este modo é fundamental para os scripts de múltiples debuxos, que tanto utilizo para facer conversións, limpezas, zoom extensión e outras tediosas tarefas.

O motivo deste artigo non é explicar onde se atopa a funcionalidade, senon o meu descubremento da variable de sistema que o xestiona.

SDI:

• Con valor por defecto 0 comportase de xeito habitual.
• Con valor 1 activa o modo de compatibilidade dun só debuxo.

Así tecleando SDI na liña de comandos ou dende a v. 2006 na entrada dinámica (dynamic input), cun numeriño activamos e desactivamos rápidamente a funcionalidade. Ata podemos engadilos ó comezo e fin do script!

chuzame