Another Cow In The Corn

Son bastante desordenado e non vou cambiar agora. Tentarei partir de varias ideas e chegar a unha conclusión ilóxica como sempre fago.

Idea 1

Os meus pais sempre se fixaron moito nos carros da compra. Dende que abriu o primeiro Alcampo en Coia (Vigo), é o meu pai o que fai unha compra mensual.

Lembro de pequeno que se alteraba todo, cando vía a nais dandolle chocolate e galletas ós rapaces. Paquetes que logo deixaban abertos en calquera sitio. Outro comentario habitual era o dos carros da compra, cun cacho de polo sifilítico (así lle chama el) e tomate de bote. Sempre falaban que esa xente ía ben vestida, tiña un bo coche, e saían a fin de semana, cousa que non tiñan os meus pais, pero o carro da compra érache ben distinto.

Idea 2

A raiz da lectura deste artigo de cocinalia, hai un programa máis que penso que nunca verei. Recomendo a súa lectura, porque non vou falar de algo que non vin, pero coa idea que me fixen podo respostar humildemente á súa pregunta:

-¿por qué resulta tan difícil usar el sentido común hoy en día?
-qué sentido común?

Idea 3

Un día de compras por Mercadona atopamos ovos cocidos. Vendían unha ducia de ovos xa cocidos. Asaltaronme dúas dúbidas.

1. Tanto traballo é cocer un ovo?
2. A quén se lle ocorrerá mercar un ovo xa cocido?

Pois ben, onte contaba unha compañeira de traballo que comera en pouco tempo. Quentou un bote de arroz, en dous minutos no microondas, picou un ovo cocido de Mercadona (xa coñezo alguén que os merca), e non sei que máis. Podedes imaxinar a miña cara, mentras o contaba, e cando comento as miñas dúbidas metafísicas cos ovos (que en realidade son as mesmas cas do arroz), xa salta outro compañeiro falando, que se a crema de cenouras de non sei quén, e a outra dí que se as lentellas de lata lle saben mellor cas súas... e en definitiva, unha espiral de despropósitos culinarios, que fan que me sinta un fora da lei, polas miñas afeccións culinarias.

Idea 4

Os meus pais non me daban habitualmente pastelería industrial, nin refrescos. Cando iamos de viaxe, a miña irmá e eu sempre bebiamos auga, na casa por descontado. Nos recreos mentres os meus compañeiros tomaban bolos de leite, cropanes, panteras rosas, e outras delicias, eu tomaba bocadillos de queixo de bola con doce de marmelo feito pola miña nai. En temporada, farteime de comer empanada de Lactarius Deliciosus (quen a collera agora), leite fritido e outras comidas coas que me castigaba a miña nai. Co bo que sería que me deran cartos para mercar o mesmo cos outros compañeiros! (iso pensaba eu, claro).

Corolario

• Si. Somos o que comemos.
• Gran parte do que son os fillos é culpa dos pais (para ben e para mal).

Cuestión de prioridades

Por qué non entendes que vaia a un bo resturante de cando en vez e viaxe o máis lonxe que podo, tendo un Corsa vello, mentras que tí sales todas as semanas, e tes un Golf novo?

A resposta da man do amigo Gourmet de Provincias.

chuzame

A matanza do porco é un ritual abraiante. Hai ben anos que non presencio ningún (afortunadamente por unha parte). A tradición é aproveitar algunhas partes frescas e salgar o resto. As primeiras como é lóxico só se comen unha vez o ano (haberá quen mate máis dun porco ó ano, pero non é o normal). O figado encebolado (qué so como na matanza), a zorza (que é a paixón da miña muller), o raxo, os rixóns, o solombo... pero de entre todas elas o sangue é o meu preferido. Non é que sexa un vampiro pero é coma todo. Se podes comelo a cotío, non o aprecias. Como o sangue só se come unha vez o ano morro por el. Non é que o tome a culleradas, senon nas pouco coñecidas filloas de sangue. Seguro que hai xente que só as coñece pola letra de Galicia Canibal de Os Resentidos, pero eu son un deses afortunados que as pode degustar unha vez o ano.

Tiña pensado facer dúas anotacións. Unha coas fotos do estilo da familia da miña nai, e outra coas da familia da nai da miña muller (xa dixen máis veces, e senon digoo agora, que non me gusta nada a palabra sogra). Desgraciadamente a coincidencia de ámbalas dúas matanzas (separadas poucos días), e as datas que corren (isto foi unha semana antes do nadal) fixeron que a miña nai fora deixando o sangue ata que se perdeu. Así ata o ano que ven non teremos Filloas de sangue (II). O regreso ;-). Non se trata de ningunha rivalidade nin problema entre familias. Simplemente que se fan dun xeito distinto.

Así aquí vos presento ás filloas de sangue que polo que teño visto son máis habituáis, semellantes ás doces pero que levan unha parte de sangue e auga, no lugar do leite. Fermosas, nonsi?. Pois aínda saben mellor. ;-)

Botándolle un ollo á wikipedia atopei o concepto Galilibro e nel este sorprendente recetario de filloas. Hai algún estilo como o das filloas queimadas que resulta moi espectacular para presentar nunha mesa, e da que terei que tomar nota. Voltando ó tema, a receita de filloas de sangue é similar á da miña familia política, que viría sendo a da foto.

chuzame

Pesadelo. Non ten outro nome.

Así liñas e liñas do visor de sucesos, unha entrada cada poucos segundos.

Levou a culpa a migración de Panda á solución de Kaspersky (o amigo ruso que lle chamo eu) igual que o anterior problema co IIS 6.

Tipo de suceso: Error
Origen del suceso: 
Categoría del suceso: Ninguno
Id. suceso: 1
Fecha: 04/10/2006
Hora: 3:36:49
Usuario: NT AUTHORITY\SYSTEM
Equipo: PROLIANT
Descripción:
No se encuentra la descripción del Id. de suceso ( 1 ) en el origen (  ). Es posible que el equipo local no tenga la información de Registro o archivos DLL de mensajes necesarios para mostrar mensajes desde un equipo remoto. Es posible que pueda usar el indicador /AUXSOURCE= para recuperar esta descripción; consulte Ayuda y soporte técnico para obtener más detalles. La siguiente información es parte del suceso: Object Q&B section has wrong data in the SS! is not initialized.

O feito é que agora non o teño, pero tampouco teño moi claro como se amañou. O que atopei por internet en alemán e francés (gracias traductores automáticos), indicaban que unha reinstalación solventaba o problema.

O que fixeron (isto é merito de D. Roberto), foi unha desinstalación completa, tendo boa conta de eliminar todo rastro do Kaspersky Administration Kit, así houbo que eliminar manualmente os cartafoles que quedaron atrás no proceso automático.
A posterior instalación solventou o problema. Crucemos os dedos.

chuzame

Estreo así un novo tema máis cercano ó fotoblog onde pendurarei algunhas instantáneas curiosas,  simpáticas ou que me encheron o ollo nalgún momento da miña vida.

• Catedral de León
• Decembro de 2006

chuzame

Os nenos checos teñen que ir a un campos de concentración de excursión mentras están escolarizados. Sasa, a nosa anfitriona, dixo que non voltara ir a un dende aquela, e estaba toda alporexada porque Óscar nos levara alí.

Terezín (checo) ou Terezienstadt (alemán), foi un dos tristemente famosos campos de concentración utilizados polos nazis na II Guerra Mundial.

Non é un parque de atraccións, pero penso que polo menos todos os europeos deberían ir a un de pequenos. Moito ben faría na nosa sociedade. Non sei se os alemáns tamén están obrigados (supoño que si), pero nos coincidimos cunha boa cantidade de escursións escolares dese pais.Vista aérea de Terezin, o guetto na dereita e a pequena fortaleza á esquerda. Fixádevos na forma de estrela que teñen ambas fortalezas militares do século XVIII. Tamén podedes aprecialo nesta visita virtual. Hai moito que contar, pero as fotos son máis fermosas e impactantes cas palabras, neste tipo de casos.

O Cemiterio Nacional

Ós pes da pequena fortaleza chama a atención a sobria beleza do cemiterio nacional, onde se aliñan as lápidas sobre un coidadísimo xardín. Unhas teñen nome e apelidos. Outras simplemente un frío número de identificación. Todas elas, sen distinción, se atopan separadas por unha roseira vermella, que transforma un campo de herba e pedra nun espectacular oasis.
Unha inmensa estrela de David cunha morea de pedras achegadas, domina o camposanto. No centro comparte espazo unha cruz, cunha coroa de espiñas. A morte igualanos a todos.

Curiosamente é doado distinguir unha tumba dun xudeo, polas pedras que hai sobre ela, cousa que me chamou a atención, e que nos indicou brevemente o noso guía. Resulta ser un costume xudeo que descoñecía por completo.

En definitiva, un lugar polo que se entra de cara a cadea da Gestapo no interior da pequena fortaleza, que se ben impresiona á entrada, non deixa nin moito menos indiferente á saída, é que todo o mundo debería visitar.
Próximo episodio. Česká republika (VI). Terezín (2). A Pequena Fortaleza.

Nota. O plano de campos de concentración está tomada de Wikipedia.

chuzame