Another Cow In The Corn

Está fin de semana fomos a Ourense. Tiñamos unha chea de plans que se viron desbaratados por un problema co noso aloxamento, así que reducimos as visitas a unha e eleximos unha experiencia gastronómico-festiva que nunca tiveramos (e credeme cando digo, que nin pensara nunca ter).

De qué vai este conto?

Xantar é un híbrido entre unha festa gastronómica e unha feira de mostras que se celebra anualmente en Expourense. Para quen nunca estivera alá, vou explicar un pouco a distribución. Basicamente está dividido nunha zona central formada por distintos restaurantes que ofrecen unha variedade de cociñas principalmente galegas, portuguesas e españolas, dende A Guarda ata a Mariña Lucense, do Alto Miño ata Évora e de Asturias a Andalucía. Este ano a maiores estaba como país invitado México, e ese foi o noso menú elexido, aínda que quedará para unha vindeira ocasión a crítica, para que non se faga moi longa esta entrada. Volto ó fío. Rodeando os comedores están unha serie de expositores de diversos productos gastronómicos e turísticos dos que deseguido farei unha pequena escolma. Ademáis hai unha serie de actuacións que lle rematan por dar o toque romaría, e que afortunadamente evitamos polo horario que escollemos para a nosa visita.

O plan

A nosa idea era facer un viaxiño a Ourense, probar os famosos Chiles en Nogada, ver de que ía iso de Xantar, visitar as Termas A Chavasqueira (cousa que lle recomendo a todo o mundo) e voltar cedo para a casa.

O que realmente pasou

Como dicía Hannibal Smith no Equipo A: Me encanta que los planes salgan bien. O noso saíu mellor do esperado, pero variou sensiblemente respecto do inicialmente previsto.

Chegamos xusto á hora de xantar: ás 14:30. Fomos deica o restaurante Méxicano e pedimos un sitio. Estaba cheo a plan, co que nos vimos na obriga de pedir mesa para unha hora despóis e aproveitamos ese tempo para dar unha volta polo resto da feira, xusto no momento que todo o mundo andaba a comer, e se estaba moi tranquiliño.
Alí tropezamos ven cedo co stand de Viña Costeira. Aceptamos gustosos a invitación a probar o seu Ribeiro, e foi cando se trastocaron os plans. Aparece o Tostado de Costeira (ligo á cata de Galicia Gastronómica, por non atopar unha páxina oficial distinta da de reserva). Xa oiramos falar del, pero gastar 78 € nun viño sen probalo parecíanos un pouco arriscado, máis sendo relativamente novo coa súa primeira saída ó mercado a finales do 2005. Comentáronnos que habería unha cata de augardentes ás 17 h., no que poderiamos probalo e cadraba perfecto coa nosa sobremesa, así que para alá o deixamos, e de momento tamén esta historia. (Moito vai dar de sí a viaxe).

No noso paseo tamén probamos un Alvarinho Portugués que defendía vehemente o seu distribuidor, pero non chegou a convencerme, nin o nome lembro. Case fronte a el, unha cooperativa, tamén do veciño pais, ofrecía aceite da D.O.P. Trás-os-Montes, concretamente de Murça. Gracias a iso descubrin, que nesa pequena localidade además de aceite hai unha porca granítica (que en realidade seica é un oso), que da nome a aquél ouro líquido. Aínda non o probei pero apunta ben, entre 0,2º e 0,4º de acidez, extracción mecánica..., xa vos falarei do Azeite Virgem Extra Porca de Murça.

Tamén probeamos unha barriña de chocolate quente con azucre de caña, que nos obrigou a mercar unha tableta para alongar na medida do posible aquel placer. É dun artesán chocolateiro valenciano (sí que veu de lonxe), chamado Comas, e só ver aquel posto era a gloria, tiña xabón de cacao, o cacao en gran, ata chocolate dietético para diabéticos e todas cantas formas se vos ocorran. Non bombóns e caralladas. Chocolate. Cando probe a tableta xa darei máis señas, se realmente paga a pena. De entrada se tropezades con el, probade a barriña que vos digo. Un pecado.

Anecdoticamente salientarei esta fermosa peza de cecina enteira exposta no comedor da Comunidade Castela e León. Qué fermosura! Nunca vira un xamón de vaca nunha peza enteira.
Ou o Caipiródromo que xa tiña preparadas unha chea de copas para bulir ante a demanda que logo se produciría. Sobres as catro e media cando acababamos de comer xa estaba aquilo de bote en bote. Sendo amantes confesos de tales combinados tropicales, a conducción e o alcohol, fan unha parella que nos evitan disfrutar deles fora da casa. Decidimos disfrutalo na nosa casa, que non por ter o pelexo pálido imos deixar de facer unhas caipirinhas decentes.

Finalmente salientarei a presenza dos Daveiga coas súas galletas mariñeiras con stand propio e o seu producto en varios postos como acompañamento. Ata aquí nada moi espectacular, pero unha experiencia simpática cando menos. Iso sí, aínda falta o mellor.

chúzame

Trackback URI | Comments RSS