Another Cow In The Corn

Seguindo coa crónica do Xantar 2007, tócalle agora ó que nos levou a Ourense: probar o menú mexicano. Antes de nada, dicir que chegamos perto das dúas e media da tarde, e o primeiro que fixemos foi localizar o restaurante. Como estaba cheo, reservamos mesa para unha hora despois, así que debemos ser dos últimos en xantar ese día, o que dalgún xeito tivo que influir no resultado final. Polo menos, quero pensar iso...
Dos tres menús que ofertaban, optamos por probar dous diferentes, para ter así a posibilidade de ver máis pratos; sobre todo, porque os restaurantes mexicanos que temos máis ou menos próximos ofertan todos as mesmas cousas (quesadillas, enchilada, carnitas... e pouco máis), e porque nos parecía esta unha boa oportunidade para comer algo totalmente novo.

Decidímonos polos menús nº1 (máis mexicano) e nº2 (máis internacional!?).

Os primeiros foron, con moita diferencia, o mellor de todo o xantar... por non decir case o único que pagou a pena. O nº1 era un plato sinxelamente espectacular: los chiles del septiembre de Iturbide (chiles en nogada). Con diferencia, o mellor de todo o que probamos, e o único que xustificou o noso desprazamanto a Ourense. Tratándose de chiles, calquera pensaría que se trataba dun prato picante, pero non, tan só picaba un chisquiño, segundo Makeijan, ó chegar ás sementes do pemento; eu nin me dei conta. O prato consistía nun gran chile colocado nunha folla de millo seca, recheo de carne e verduras, e cunha salsa impresionante de queixo e noces que cubría todo o prato, decorado cuns grans de granada realmente doces. Exquisito, e totalmente diferente, como xa adiantaba, do que adoitan a server nos restaurantes mexicanos. No nº2, o primeiro prato era aguacate de Comala; medio aguacate realmente xeitoso e no seu punto de madurez, cunha vinagreta de camaróns, palmito, ovo cocido e pemento verde, todo moi ben picadiño. Un prato fresco, e sabroso, pero que despois de probar os chiles en nogada non sabía a nada. Aínda estando ben bo, que conste.

E dende ahí, fomos en picado.

O segundo prato foron unhas cremas. A mexicana, de Coyoacán; é dicir, de frilojes negros, epazote e viño tinto. Gosto das cremas e dos legumes, pero neste caso o sabor dos feixóns quedou totalmente agochado detrás do viño, que non sei que sería, pero a min sabíame a Barrantes. A internacional, era a crema el viejo progreso, de queixo cotija (que o menú definía coma roquefort al chipotle; eu non son unha tola dos queixos (máis ben ó contrario), pero tampouco a Makeijan lle dixo moito a crema en cuestión, e el si morre por esta preparación do leite.

¿Que dicir do terceiro prato? O do menú nº1, el lenguado de careyes; teoricamente, bañado nunha salsa de pepitas de cabaza, aínda que eu diría máis ben que unha salsa do máis insulsa afogaba un peixe que xuraría que nin era lenguado, nin nada semellante, imposíbel de identificar nin por sabor, nin por textura, nen nada. E o do menú nº2 non quedou atrás: un solomillo mexica, con salsa de Huitlacoche, un fungo do millo que seica era manxar dos emperadores aztecas. En fin... a apariencia non invitaba precisamente a probalo, pero o sabor tampouco nos dixo moito, aínda que tiña unha textura moi suave. Non axudou nada que a carne estivera bastante seca e dura. Do arroz que acompañaba ós dous pratos non é preciso falar.
Chegados ó postre, xa non tiñamos moitas espectativas no que podíamos atopar. Por unha parte, un pasteliño azteca. Ou sexa, de chocolate, con xelado de chocolate, e colocado sobre un fío de chocolate líquido (que me pareceu o mellor do prato). Tendo en conta a calidade deste deste producto en México, non cumpriu co que prometía, igual porque o pastel estaba demasiado seco. E o do nº2, crustillante de plátano con salsa de cajeta; tendo en conta o que custaba o menú, pareceume un postre bastante pobre, pois as canastillas parecían de feituría, e apenas tiñan un cachiño de plátano e algo de doce de leite.

Todo, regado cuns margaritas, que empezamos na barra mentras esperabamos a que nos colocaran a mesa, e unha Coronita. Do café de Veracruz que aparecía na carta, nada soubemos.

Na vindeira viaxe a México non nos verán por ese restaurante...

Se queredes ver outra visión, do mesmo prato visitade a páxina do mestre Colineta, aínda que cando menos nesta ocasión, coincidimos bastante, cousa que non extrana en absoluto.

chuzame

Trackback URI | Comments RSS