Another Cow In The Corn

Os encontros de interese xeral non son do miña devoción. Por iso mentres medio pais estaba pegado á tele vendo o futbol, decidín que era un bo dia para visitar un restaurante recentemente incorporado ó grupo nove (cunha páxina que segue sen actualizarse), e do que tiña oído falar marabillas. Refírome ó Restaurante Allo e Aceite.
Chegamos a Marín en transporte público, para poder acompañar a cea cun bo caldo sen complicarnos a vida conducindo. Esta información aparentemente irrelevante, pode ser importante máis adiante.

O local

O restaurante, ubicado no núcleo urbano de Marín, ocupa o baixo dun edificio, e exteriormente está acristalado con grandes fiestras traslúcidas que amosan o seu logotipo.

No interior, unha barra aberta, tras a que se ve parte da cociña, recibe ós clientes do Allo e Aceite. Ó mesmo tempo á dereita ábrese un espacioso local que seguramente iluminarán polo día as grandes superficies acristaladas.

A primeira impresión, cheirar o delicioso aroma a cebola pochándose ou confitándose (máis tarde enteraríame que en realidade estaba a torrarse), recibiunos nada máis entrar. Un bo recibimento, na miña opinión.

O menú

Ademáis dos pratos de carta, o restaurante ofrecía un menú degustación de aniversario, cos pratos que máis éxito tiveran no seu primeiro ano de vida. Así que, sen pensalo nin un intre, e tendo en conta a nosa devoción por probar cantas máis cousa mellor, esa foi a nosa opción. Imos aló.

Aperitivo

Comezando fora de cartel, puidemos saborear unha sorprendente combinación, que de inmediato me lembrou o Sr. Gourmet de Provincias. Calamar con cabaza e gromos de rúcula. As rabas do cefalópodo (sorprendentemente delicadas) esbaraban lubricadas pola suave dozura da cabaza. Se isto é o aperitivo, apuntamos alto dende o principio. Presentado en copa de cóctel resultou un impresionte entrante, non so dende o punto de vista gastronómico, senón tamén visualmente.

Ensalada de langostinos en tempura

Non sei como presentarán os platos en mesas de máis comensáis, mais para dous apareceron cun prato central con todos os primeiros.

É verdade cos langostinos non son un prato da miña devoción, pero con esa fina tempura e a mahonesa de soia, como querendo dar un toque oriental, resultou un bo entrante. Ia acompañada dunhas follas de distintas leitugas (moura, rizada...). Tal como o vexo agora, non me sorprende tanto, pero creédeme se vos digo que me encantou.

As nosas croquetas

Merecen un artigo aparte. Baixo este sinxelo nome, se presentaron as parentes pobres da cociña. Recoñezo que non acostumo a tomalas normalmente fora da miña casa, precisamente por ser todo o contrario destas. Unhas xenerosas croquetas de bacallao e choco. ¿Por qué será tan difícil saber de que son as croquetas, normalmente só con bechamel uno seu interior?

A de bacallao era moi boa. Apreciándose perfectamente o peixe desfeitiño no seu interior e homoxeneizándose onde ten que facelo, no padal.

Pero a de choco... ai! a de choquiños. Orixinal presentación do meu bicho de oito patas preferido. Ata me tomei a molestia de sacarlle unha foto ó interior. Fixádevos nos anaquiños do branco corpo do choco contrastando no fondo negro da súa tinta. Sen temor a equivocarme a mellor que tomei na miña vida. Dende agora tamén son as miñas croquetas.

Vieiras fritas con trigueiros

Ata non hai moito calquera presentación fora da tradicional deste molusco, chamaba a miña atención. Agora que tamén as preparo eu xa non me sorpenden tanto. Mellor dito: non me sorprendían, porque... ¿alguén vira unha vieira empanada? Sen querelo, o noso primeiro acto reflexo foi lembrar a fomosa frase de Faemino y Cansado: ¡empánalo, por lo menos! Pero risas aparte, o prato era toda unha sorpresa: unha boa vianda (parte vermella incluida) empanada nun crocante de millo realmente sorprendente, acompañado duns espárragos verdes e da cebola confitada cuio aroma nos recibira ó entrar pola porta. Por certo, que a receita, se alguén a quere preparar, pode atoparse na páxina web do restaurante.

Pescada do pincho con crema de pataca e allada

Hai pratos que non poden faltar nun porto de mar como Marín. Non sendo un prato nin orixinal nin sorprendente, o seu sabor era delicioso; a pescada no seu punto, a crema de patata ben suave, e a allada perfecta. Sen deixar de ser a tradicional caldeirada de peixe, a orixinalidade na presentación ( a única concesión á innovación eran unhas xudías á prancha), e a cocción do peixe no seu punto, farían calar a calquera. Incluso, a todos aqueles para os cales o peixe cocido non é prato da súa devoción.

Lombo de boi con queixo de Arzúa

E para rematar, un lombo de boi á prancha, que polo seu característico sabor pouco aderezo necesita. Acompañado de grelos, unha pataquiña cocida, e dunha espuma de queixo de Arzúa moi suave, foi un bo prato final. Sen querelo, lembramos ós que definen a nova cociña como cociña elaborada cando, en realidade, moitas das preparacións o único que buscan é sacar o sabor propio de cada producto. De feito, neste prato, só a espuma de queixo lle deu ese punto de diferencia que esperamos atopar cando imos a un lugar así, aínda que haberá xente que nunca tomou carne ou peixe a prancha ou asada con grelos.

Torrada feita ó forno e xeado de vainilla caseiro

Se a pinta era apetitosa, ó probabala desfacíase na boca, de xugosa e brandiña que estaba esta torrija. Xeado e crema refrescaban e suavizaban o noso padal, en perfecta harmonía.

Aquí é onde entra a importancia do uso do transporte público. Cando tes que conducir, unha copa como máximo dúas pode ser todo o teu contacto co viño. Neste caso, un Gaba do Xil 2006, que supoño recén sacado ó mercado, foi o noso singular e acertado acompañante. Con esta confesión, agardo compaixón pola vosa parte. Esquecín de que era a crema, e mil detalles máis, pero desfrutei máis da cea. Se fose un profesional, non tería este problema. Prometo poñer os medios para que isto non se repita... case nunca. ;-)

Vasiño de amorodos con tetilla

Aínda que na carta aparecía como vasiño, a nós servíronnolo en prato. Para os amantes do queixo de tetilla, a crema era incríble... e para os que non tamén. O xeado de iogur non lle quedaba atrás. Os amorodos non son de temporada precisamente, a pesares de que actualmente se podan tomar todo o ano. Seguramente en dous ou tres meses esta sobremesa sería un fora de serie. Outra crema que non lembro. As miñas desculpas de novo.

Cafés

Para acompañar o café, as sempre presentes trufas ( quén non gosta do chocolate?), e unhas gominolas de albaricoque do máis orixinais e deliciosas, cun toque de acidez final do máis sorprendente, que puxeron a guinda a unha cea redonda.

Mentres tomabamos o café foi cando se produciu o famoso incidente (famoso para min claro). Na saída botamos unha parrafada comentando o xantar, e ata nos acompañaron ata onde collemos o autobús de volta. Full service!

Un pouco de crítica

Todo o é pero a negativa tamén hai que incluila senon convirtese nunha louvanza. Non teñen que ver directamente coa cociña, pero tamén as vou comentar. Aínda que resulte pesado é unha cousa que valoro moito. O local completo é de fumadores. Non é igual de ningunha maneira que che reciba o perfume da cebola a se cociñar, ca unha onda de fume. A próxima vez que vaia, que xa ten data, publicarei unha reseña sobre este tema.

A segunda é sobre o nome. Por qué Allo e Aceite, e non Alioli ou Ajo y Aceite? Nin a carta, nin a páxina web (que por outra banda me gustou), teñen unha palabra en galego. Así que D. Pablo hai que poñerse as pilas...

Conclusión

Se temos en conta que está a cumprir o seu primeiro ano e que non se atopa nun concello grande, o seu mérito é doble. Por 29 euros, bebidas e I.V.E. non incluidos, podemos facer un amplo recorrido pola carta do Allo e Aceite.

Vexo aquí o camiño de Nove, que comentaba no blog do Gourmet, ó fío da discusión sobre a cociña contemporánea. Pratos con raices galegas delicadamente presentados, combinados con outros menos enxebres, na procura dun equilibrio sen estridencias, nin falsos artificios.

Ogallá teña moita sorte. Como xa comentei, nos voltaremos.

chuzame

Trackback URI | Comments RSS