Another Cow In The Corn

Os encontros de interese xeral non son do miña devoción. Por iso mentres medio pais estaba pegado á tele vendo o futbol, decidín que era un bo dia para visitar un restaurante recentemente incorporado ó grupo nove (cunha páxina que segue sen actualizarse), e do que tiña oído falar marabillas. Refírome ó Restaurante Allo e Aceite.
Chegamos a Marín en transporte público, para poder acompañar a cea cun bo caldo sen complicarnos a vida conducindo. Esta información aparentemente irrelevante, pode ser importante máis adiante.

O local

O restaurante, ubicado no núcleo urbano de Marín, ocupa o baixo dun edificio, e exteriormente está acristalado con grandes fiestras traslúcidas que amosan o seu logotipo.

No interior, unha barra aberta, tras a que se ve parte da cociña, recibe ós clientes do Allo e Aceite. Ó mesmo tempo á dereita ábrese un espacioso local que seguramente iluminarán polo día as grandes superficies acristaladas.

A primeira impresión, cheirar o delicioso aroma a cebola pochándose ou confitándose (máis tarde enteraríame que en realidade estaba a torrarse), recibiunos nada máis entrar. Un bo recibimento, na miña opinión.

O menú

Ademáis dos pratos de carta, o restaurante ofrecía un menú degustación de aniversario, cos pratos que máis éxito tiveran no seu primeiro ano de vida. Así que, sen pensalo nin un intre, e tendo en conta a nosa devoción por probar cantas máis cousa mellor, esa foi a nosa opción. Imos aló.

Aperitivo

Comezando fora de cartel, puidemos saborear unha sorprendente combinación, que de inmediato me lembrou o Sr. Gourmet de Provincias. Calamar con cabaza e gromos de rúcula. As rabas do cefalópodo (sorprendentemente delicadas) esbaraban lubricadas pola suave dozura da cabaza. Se isto é o aperitivo, apuntamos alto dende o principio. Presentado en copa de cóctel resultou un impresionte entrante, non so dende o punto de vista gastronómico, senón tamén visualmente.

Ensalada de langostinos en tempura

Non sei como presentarán os platos en mesas de máis comensáis, mais para dous apareceron cun prato central con todos os primeiros.

É verdade cos langostinos non son un prato da miña devoción, pero con esa fina tempura e a mahonesa de soia, como querendo dar un toque oriental, resultou un bo entrante. Ia acompañada dunhas follas de distintas leitugas (moura, rizada...). Tal como o vexo agora, non me sorprende tanto, pero creédeme se vos digo que me encantou.

As nosas croquetas

Merecen un artigo aparte. Baixo este sinxelo nome, se presentaron as parentes pobres da cociña. Recoñezo que non acostumo a tomalas normalmente fora da miña casa, precisamente por ser todo o contrario destas. Unhas xenerosas croquetas de bacallao e choco. ¿Por qué será tan difícil saber de que son as croquetas, normalmente só con bechamel uno seu interior?

A de bacallao era moi boa. Apreciándose perfectamente o peixe desfeitiño no seu interior e homoxeneizándose onde ten que facelo, no padal.

Pero a de choco... ai! a de choquiños. Orixinal presentación do meu bicho de oito patas preferido. Ata me tomei a molestia de sacarlle unha foto ó interior. Fixádevos nos anaquiños do branco corpo do choco contrastando no fondo negro da súa tinta. Sen temor a equivocarme a mellor que tomei na miña vida. Dende agora tamén son as miñas croquetas.

Vieiras fritas con trigueiros

Ata non hai moito calquera presentación fora da tradicional deste molusco, chamaba a miña atención. Agora que tamén as preparo eu xa non me sorpenden tanto. Mellor dito: non me sorprendían, porque... ¿alguén vira unha vieira empanada? Sen querelo, o noso primeiro acto reflexo foi lembrar a fomosa frase de Faemino y Cansado: ¡empánalo, por lo menos! Pero risas aparte, o prato era toda unha sorpresa: unha boa vianda (parte vermella incluida) empanada nun crocante de millo realmente sorprendente, acompañado duns espárragos verdes e da cebola confitada cuio aroma nos recibira ó entrar pola porta. Por certo, que a receita, se alguén a quere preparar, pode atoparse na páxina web do restaurante.

Pescada do pincho con crema de pataca e allada

Hai pratos que non poden faltar nun porto de mar como Marín. Non sendo un prato nin orixinal nin sorprendente, o seu sabor era delicioso; a pescada no seu punto, a crema de patata ben suave, e a allada perfecta. Sen deixar de ser a tradicional caldeirada de peixe, a orixinalidade na presentación ( a única concesión á innovación eran unhas xudías á prancha), e a cocción do peixe no seu punto, farían calar a calquera. Incluso, a todos aqueles para os cales o peixe cocido non é prato da súa devoción.

Lombo de boi con queixo de Arzúa

E para rematar, un lombo de boi á prancha, que polo seu característico sabor pouco aderezo necesita. Acompañado de grelos, unha pataquiña cocida, e dunha espuma de queixo de Arzúa moi suave, foi un bo prato final. Sen querelo, lembramos ós que definen a nova cociña como cociña elaborada cando, en realidade, moitas das preparacións o único que buscan é sacar o sabor propio de cada producto. De feito, neste prato, só a espuma de queixo lle deu ese punto de diferencia que esperamos atopar cando imos a un lugar así, aínda que haberá xente que nunca tomou carne ou peixe a prancha ou asada con grelos.

Torrada feita ó forno e xeado de vainilla caseiro

Se a pinta era apetitosa, ó probabala desfacíase na boca, de xugosa e brandiña que estaba esta torrija. Xeado e crema refrescaban e suavizaban o noso padal, en perfecta harmonía.

Aquí é onde entra a importancia do uso do transporte público. Cando tes que conducir, unha copa como máximo dúas pode ser todo o teu contacto co viño. Neste caso, un Gaba do Xil 2006, que supoño recén sacado ó mercado, foi o noso singular e acertado acompañante. Con esta confesión, agardo compaixón pola vosa parte. Esquecín de que era a crema, e mil detalles máis, pero desfrutei máis da cea. Se fose un profesional, non tería este problema. Prometo poñer os medios para que isto non se repita... case nunca. ;-)

Vasiño de amorodos con tetilla

Aínda que na carta aparecía como vasiño, a nós servíronnolo en prato. Para os amantes do queixo de tetilla, a crema era incríble... e para os que non tamén. O xeado de iogur non lle quedaba atrás. Os amorodos non son de temporada precisamente, a pesares de que actualmente se podan tomar todo o ano. Seguramente en dous ou tres meses esta sobremesa sería un fora de serie. Outra crema que non lembro. As miñas desculpas de novo.

Cafés

Para acompañar o café, as sempre presentes trufas ( quén non gosta do chocolate?), e unhas gominolas de albaricoque do máis orixinais e deliciosas, cun toque de acidez final do máis sorprendente, que puxeron a guinda a unha cea redonda.

Mentres tomabamos o café foi cando se produciu o famoso incidente (famoso para min claro). Na saída botamos unha parrafada comentando o xantar, e ata nos acompañaron ata onde collemos o autobús de volta. Full service!

Un pouco de crítica

Todo o é pero a negativa tamén hai que incluila senon convirtese nunha louvanza. Non teñen que ver directamente coa cociña, pero tamén as vou comentar. Aínda que resulte pesado é unha cousa que valoro moito. O local completo é de fumadores. Non é igual de ningunha maneira que che reciba o perfume da cebola a se cociñar, ca unha onda de fume. A próxima vez que vaia, que xa ten data, publicarei unha reseña sobre este tema.

A segunda é sobre o nome. Por qué Allo e Aceite, e non Alioli ou Ajo y Aceite? Nin a carta, nin a páxina web (que por outra banda me gustou), teñen unha palabra en galego. Así que D. Pablo hai que poñerse as pilas...

Conclusión

Se temos en conta que está a cumprir o seu primeiro ano e que non se atopa nun concello grande, o seu mérito é doble. Por 29 euros, bebidas e I.V.E. non incluidos, podemos facer un amplo recorrido pola carta do Allo e Aceite.

Vexo aquí o camiño de Nove, que comentaba no blog do Gourmet, ó fío da discusión sobre a cociña contemporánea. Pratos con raices galegas delicadamente presentados, combinados con outros menos enxebres, na procura dun equilibrio sen estridencias, nin falsos artificios.

Ogallá teña moita sorte. Como xa comentei, nos voltaremos.

chuzame

Mentres escribía a crónica da nosa estrea no Allo e Aceite, lembreime do primeiro que pensei ca vin un dos platos. Como hai de todo neste mundo, e segundo o ensino católico hai que aprenderlle ó que non sabe, terei que ilustrarvos sobre Faemino y Cansado. Probablemente a mellor parella de cómicos do mundo, ten un sketch no que falan brevemente do tópico dos restaurantes de nova cociña cos seus grandes pratos e pouca vianda.

O comezo do mesmo en video para ir entrando en situación, e logo o anaquiño ó que me refiro, fusilado desta transcripción completa do espectáculo Siempre Perdiendo.

Cansado: Bien, esta noche tenemos de primer plato... sopa de cebollas...
Faemino: Ah, mu rica, mu rica, mu rica. Sisisí.
Cansado: De segundo plato __________ avec des champignon sauvages...
Faemino: Empanao!
Cansado: No me jodas que has empanao las __________ avec des champignon sauvages! Que je estao toda la mañana partiendo cebollitas así pequeñitas!
Faemino: Pues si señó, las je empanao. Coño, que es que da un coraje, que vas tu a un restaurante de esos de lujo, que dices venga va, a tirarte el rollito, no?, con la parienta, venga va, vamos a un restaurante de lujo. Llegas a un restaurante de lujo de esos así, no?, que tiene una así puerta pa entrar que jodé...
Cansado: De lujo, o sea...
Faemino: Hombre, de lujo...! Entras por un pasillo con unos fluorescentes verdes por debajo de unas plantas, dices "jodé que de lujo, macho!". Una foto con un cerdo... en fin, vamos, de lujo, que os voy a explicar. Que te sientas y te llega la mesa por aquí, dices "jodé macho, como... ffu! mas lujo no puede ser esto!" Como que no? Te traen una carta así de grande, y lo pides: "________ avec des champignon sauvages...", eh? y al pedirlo te lo traen. Y te traen un plato así de grande, con una cosa de comer así de pequeña!!! Cinco mil pesetas! Empánelo por lo menos! Coño... Coño! O rodéalo con unas croquetas Findus de esas, que se ve así el jamón york y tal, que te crees que no se comer, gilipollas? Eh? Tu pones comida ahí hasta que no vea el fondo del dibujo un plato! O al revé...
Cansado: Bien, y de postre macedonia de frutas.
Faemino: Mctx, ah!
Cansado: No me jodas... Me comunican que no nos quedan frutas Macedonia.
Faemino: Ah, si queréis que la empanemos la empanamos, eh? Pimpampimpampimpam!

Enormes... Nun par de días terá sentido todo, ou non, quén sabe?

chuzame

Como xa dicía no anterior comentario de Xantar, co gallo de probar o Tostado de Costeira, acercamonos deica unha cata que estaba prevista para ás 17 h. Cando nos acercamos alí, preguntáronnos se estabamos apuntados. A nosa idea para que non se lembre, era probar o Tostado, e decidir se pagaba a pena invertir 78 € nel. Pasamos igualmente á sala e só había tres catadores, máis o que semellaba o director. Saudamos, como había pouca xente, decidiron esperar a ver se viña alguén máis, e nos aproveitamos para mercar o Aceite Porca de Murça, pensando en liquidar rapidamente co asunto.

A cata

O plantexamento era sensiblemente diferente ó esperado. Tratábase dunha cursiño acelerado de cata de augardentes. Para iso, José González Méndez, que é o nome do director de cata, e Adxunto á Dirección de Vitivinícola del Ribeiro, S.C.G., tirou de presentación e nos explicou os pasos na elaboración dos augardentes, comparando a metodoloxía utilizada pola súa adega, contrapoñendoa cos procedementos tradicionáis. Entre os cinco asistentes, atopábase un colleiteiro de Os Peares, que tamén aportou o seu método de elaboración.

Pode parecer que nos metemos nunha experiencia pouco apetecible, pero moi ó contrario, resultou do máis estimulante. Unha vez ubicados, comecei a pensar que con facilidade podería deribar nunha sesión comercial de Vitivinícola del Ribeiro pero aínda que por suposto, sempre estivo presente, tamén soubo ser crítico con algúns procedementos que realizaban, e outras apreciacións que se lle fixeron, o cal como mínimo é digno de mención.

Sempre imaxinei alambiques xigantes para facer a augardente, pero o sistema utilizado foi arrastre de vapor. Podese ver unha relación dos tres métodos habituáis para tal tarefa en: alquitara, alambique e arrastre de vapor.

Despóis da parte teórica fixemos unhas prácticas co senso menos desenrolado: o olfato.

Coa axuda dunhas esencias naturáis entrenámonos minimamente cos aromas e defectos presentes nos augardentes. Nada que ver coas esencias artificiáis que teño cheirado nalgún cursiño de cata, e polo que alí se comentou non só hai diferencia na calidade. Mentres escribía isto ocorreuseme buscalas, e velaí están: Le Nez du Vin (o nariz do viño). Estou seguro o 99% de que eran estas.

Os meus resultados non foron moi bos, polo que necesito o Master Set. Admítense agasallos. ;-)

Por fin, chegamos á cata propiamente dita. Comezamos pola miña primeira sorpresa, a aparentemente menos atractiva de todos. A augardente branca. É unha experiencia que tedes que desfrutar. Non falamos da caña que poñen nos bares e restaurantes para acompañar o café normalmente. Esta é unha verdadeira maravilla, sen rastro de acroleico, ese primeiro impacto que recibes no nariz o acercar unha copa de augardente supostamente caseiro, cuns aromas que xa perdín porque son moitos os días que pasaron, pero dos que gardo unha gratísima lembranza. Toda unha revelación.
A de hervas tamén estaba boa pero xa non despertou en min tanta emoción. Así que pasarei directamente ó licor café, que era a xoia da coroa. Cun prezo ó redor de 18 € algo tiña que ter.

José González contounos todos os detalles de elaboración do producto. A cata de cafés que realizaron ata optar polo Jamaica Blue Mountain. Como viña en bocois de madeira no seu estado natural, e era tostado en Ourense de xeito natural, sen ningún azucre engadido. Ata a formula coas proporcións nos dou.

A primeira impresión foi a dunha agüiña. Non é licor café que estás acostumado a tomar. O da miña nai que produce pequenas cantidades realizadas seguindo unha antiga e segreda receita portuguesa, ten unha densidade moi superior a este, e sempre usei esa guía para valorar o producto.

Como vedes convenceume. O prezado ouro negro amosaba unha transparencia enganosa, que gardaba no seu interior unha concentración aromática impactante. Non son especialista en cafés, de feito apenas o tomo en ocasións moi singulares. Debe ser coma todo, ata que atopas o estímulo axeitado, non se activa o disparador cerebral que te condea a seguir buscando. Como penso repetir ambas experiencias con máis coñecemento, xa as deixarei por aquí no seu momento, en forma de nova anotación.

Finalmente chegou o preciado momento de probar o tostado. Segundo nos dixo o drecto da cata, non había máis ca 1 litro del en todo o Xantar. Unha botella estaba no stand (a que nos amosaran pola mañá, da que tedes unha foto ó principio) e a que disfrutamos os seis elexidos. Non me vou extender moito máis. Xa fixen o meu pedido, e terei que agardar deica decembro para poder repetir o pracer de probalo. Se alguén máis quere unirse ó Clube Costeira...

Saímos da sala de catas osbre as 20:30. Hora e media despois do previsto. Con este dato non é necesario estenderse máis.

Anecdotario

Unhas pequenas notas curiosas que non quero deixar atrás, mais non teñen entidades suficiente para facer unha cuarta entrega.

• No medio da charla entrou un rapaz cun vaso de cervexa na man preguntando cando comezaba a cata. Atraído pola posibilidade de beber de balde, apareceron xunto con el, tres mozos máis. Entre os catro incordiaron por corenta. Foi a nota negativa. Aínda que logo aínda rimos lembrando o inconexo das súas preguntas e actos. Ían finos...
• Unha das asistentes que estaba sentada ó meu carón, estudiou no mesmo colexio ca min, aínda que ela era un ano máis vella. Non nos lembrabamos un do outro, iso que por forza nos veriamos centos veces.

• José González (segundo pola dereita) insistiu en que fixeramos a cata cega de Ribeiro que se estaba a celebrar cando saímos da de augardentes. A foto é do remate da mesma.
• No intercambio de enderezos de blogs, comentounos que formaba parte dun grupo de cata, e que se reunían todos os meses ó redor dunha mesa a probar viños e destilados. O seu nome é Calpurnia.

Rematando que me lío

En definitiva, un agradabilísimo serán, que gracias a esta parrafada xa non esquecerei. Só teño verbas de agradecemento, e gañas de visitar a adega nunha vindeira viaxe polo Ribeiro, recollendo a invitación que alí nos fixeron.

E rematar a miña visión do Xantar. A ver se o ano que ven elixo mellor o menú, que mirando atrás foi o punto máis baixo, con diferencia.

chuzame

Isto xa parece un blog gastronómico ;-). Xa me gustaría a min centrarme tanto, pero como son un pouco disperso, vou abandonar momentaneamente esta serie de artigos gastronómicos e facer algo útil.

Hai veces que tes que lidiar con planos en PDF. Como xa comentaba en De PDF a DWG. Adobe e Autodesk non se levan tan mal hai software de pago para facer estas cousas. Como por exemplo Adobe Reader Pro, que permite medir lonxitudes, perímetros e áreas.

Vou explicar como medir distancias, pero sen gastar un peso, así que para un traballo puntual pode chegar ben.

Aínda que o puxen na categoría AutoCAD, sirve para medir calquera documento en PDF, e aproveitandome do corta e pega repito o esquema dun dos artigos máis famosos que teño (a xulgar polas estatísticas). Se xa puxeches en práctica o artigo da conversión, salta directamente a Preparación.

Ingredientes

Necesitamos:

• O GSview de GhostGum Software Pty Ltd, que non é máis ca un interface gráfica para Ghostscript.
• O propio Ghostscript, interprete PostScript e PDF.
• Privilexios de administrador na máquina (só para instalar o software que non teñas claro). Se non sabes de que falo probablemente non os necesites.

Preparación

É moi doado, pero hai que facer un pouco de película para que semelle que me custou descubrir esta funcionalidade, cando a realidade é que a atopei por casualidade.

Cun par de imaxes ídelo pillar no aire:

1. Abrimos o PDF no GSview
2. Editar -> Medir (coma na imaxe da dereita).
3. Ábrese unha xanela (ver imaxe debaixo).
4. Premer no único botón que hai Cambiar.
5. Seleccionamos mm e aceptamos.

O diálogo é bastante intuitivo, pero vou dar igualmente unha breve explicación de cada elemento:

• Unidad: indica en que unidade estamos a medir. Por estas terras o mm. sería o axeitado, aínda que tamén hai a opción das polgadas (in.). Eu por exemplo estou traballando sobre un PDF en A3, e podo ver as súas dimensións cercanas a 420x297 mm.
• Inicio: Son as coordenadas absolutas do punto no que se preme co botón esquerdo do rato. O resto das medidas son relativas a este punto.
• Final: Coordenadas absolutas da posición do cursor despois de fixar o inicio.
• Delta: Coordenadas relativas entre as dúas anteriores.
• Longitud: Esta é a máis importante xa que indica o que realmente buscamos. Un vector co seu módulo e ángulo. Neste caso só necesitamos o módulo (lonxitude).

Xa estamos medindo. Son milímetros e no caso dunha escala múltiplo de 10 a conversión é bastante intuitiva, pero qué pasa nos outros casos?

Teremos que utilizar unha das opcións que nos ofrece o botón Cambiar.

1. Prememos Cambiar.
2. Seleccionamos personalizado, no selector superior.
3. E no cadro Personalizado, dirixímonos ós cadros á esquerda do botón escala. Deixamos a 1 a primeira e na segunda realizaremos introduciremos o resultado de dividir o denominador da escala entre mil. Así para unha escala 1:50 o resultado sería 0.05.
4. Prememos no botón Escala. Moi importante: Premer só unha vez.
   
5. Prememos Aceptar.

As lonxitudes obtidas agora estarán xa escaladas. Na imaxe inferior podemos ver como medin os 20 m que separan dous p.k. no eixe deste vial.

Unha precaución:

Como xa insistín comentei, só hai que premer unha vez no botón Escala. Isto é porque cada vez que se lle da, se aplica sobre o CTM (facede a proba), e iso desvirtuaría os resultados. No caso de facelo accidentalmente, selecionades de mm e novamente Personalizado, para resetear os valores de CTM, aplicades Escala unha vez e listo. Pode parecer embarullado, pero cunha probiña que se faga dase conta un do problema.

Rematei. Admito xamóns, e outros subornos no correo electrónico de costume ;-).

chuzame

Este sábado mentres todo o mundo andaba a ver o futbol, fomos cear. O restaurante paga a pena e espero poñer a crítica a semana que ven. A anécdota é que cando rematamos e estabamos a tomar o café, apeteceume tomar unha copiña de augardente (a ver se mañá remato outra cousa que teño a medias e conto porqué), levanteime a pedila, e alí estaba o cociñeiro, que me pregunta se escribo un blog. Sorprendido respóndolle que si, e a seguinte pregunta xa me remata:

Tí es makeijan?

Espectacular momento. Xa lle dixen cun inmenso sorriso a Moraiminha, que se atopaba na mesa allea á conversa:

Teño un fan!

A verdade é que aínda non entendo como me coñeceu, se só hai un par de fotos miñas no blog e a única que dí quen son é a do Paintball ;-). Mais quedade tranquilos que vou continuar cos pes no chan e non vou vender ningunha exclusiva... por de baixo de 6000 € ;-)

chuzame