set 25 2007
O aguacate galego…
... aínda non é unha denominación de orixe, pero dádelle tempo ;-).
A foto ten un aire tropical e estou convencido de que se non dixera nada, sería difícil de ubicar na nosa terra. Cos platanos, kiwis e tras eles, o aguacate.
Na III Xantanza faleilles deles a Gonzalo, Chus e Cesar, e do afortunados que somos por poder desfrutar deste froito pañado directamente da árbore, e non coma a meirande parte dos mortáis europeos.
Para que vos fagades unha idea, pensade nun deses amorodos que se merca no inverno, ou ese tomates insípidos que sufrimos todo o ano. Cando chega o verán e alguén che da un saquiño deles é coma estar nun tobo e sair caa a luz. Primeiro incertidume, confusión, cegueira no padal... e de seguido explosión de sabor na boca.
Na imaxe de arriba pódense apreciar dúas xeracións do froito. Os do ano pasado, xa cumplidos e cunha cor que os mimetiza coas follas. Xunto a eles, a nova e cativa colleita deste ano, dunha cor verde lima e tamaño moi inferior, e aos que aínda lles resta por sufrir o inverno da terra, que tal como anda o tempo metereolóxico é toda unha incógnita...
chuzame -
O aguacate, teño que confesalo, non é santo da miña devoción