Deica logo Marcelo

Case quedamos sen probar a cociña de Marcelo!. Isto sería imperdoábel para un afeccionado á boa mesa, por iso, en canto nos enteramos de que pechaba, collemos as axendas e marcamos un día para convertilo en efeméride, e que mellor que o derradeiro día de apertura ao público?.

A primeira nova que tiven de Casa Marcelo foi unha descripción curta: ti non elixes nada. Pareceume unha actitude algo particular, un sitio onde che dan de comer, e no que tes que soltar unha chea de cartos sen poder decidir nada… Este condicionante, inhabilita a moitas das persoas que coñezo para achegarse ate alí. En realidade podes elexir o viño, pero pouco máis. Recentemente xa me contaron que só había peixe. Vade retro amantes do churrasco ;-).
Aros en Casa Marcelo
Foi unha día gris, dos primeiros do outono. Un par de pinchos comezaron a xornada (o noso almorzo á unha e media), e son inevitables cando vas con Moraiminha de paseo.
Ante a amenaza de xantar a base de peixe e marisco, o viño tiña que ser, por forza, un branco ou un espumoso. Eleximos un Monterrei, que xa non quedaba (haberá que perdoalo porque era o último día, mais xa nos comentaran dalgunha situación similar; e na miña opinión, estes descoidos, como norma, son imperdoables nun local cunha estrela Michelin). Finalmente, un monovarietal de godello, As Sortes 2006 , que non estaba na carta, foi unha das poucas decisións que tivemos que tomar.

Chega de leria, cal foi o menú?

Se chegaches aquí, o que queres saber é o menú de 9+1 pratos que degustamos. Se queres ir descubrindoo paseniño, coma nos fixemos, sigue a ler, se só che interesan as imaxes, vai cara o final do artigo.

O primeiro foi Espárrago e sésamo, un espárrago verde blanqueado, fileteado transversalmente e espetado nun pau, salpicado con sementes de sésamo. Encantoume visualmente, de feito é a miña foto preferida. Sabor fresco e sensación crocante, para un aperitivo vexetal pouco habitual. A pega era a dificultade para comelo, ou o mellor é que non sei. A pouca ou nula cocción dos alimentos sería unha tónica do menú.

De seguido viñeron as Sardiñas do día na lata, trala incongruencia do nome, agacháronse un par de fermosos lombos de sardiña confitados ou mariñados, non sabería dicilo, presentados nunha lata de sardiñas.

A seguinte sorpresa foi o millo, que dun xeito máis snob eu chamaría millo tres texturas posto que iso era do que se trata. Nun carolino baixo, presentouse unha escuma de millo, sobre dela depositaron millo torrado lixeiramente picado (non se ve na foto), e rematouse con flocos de millo co mesmo tratamento co anterior. Orixinal.

E finalmente chegou. Temín que me pasara coma co Gin Fizz de A Estación e quedaramos sen probalo, pero a deusa fortuna estivo do noso lado e cando vimos que o preparaban na barra da cociña, á nosa beira, respirei aliviado. O famosísimo Tomate Kinder estaba ante nós. Unha fermosa peza, pousada sobre un saborosísimo aceite, coroado por cristáis de sal maldon. Aparentemente sinxelo, mais o interior non era o tomate. A semente foi extirpada por un furado segredo, e unha salsa semellante á rosa ocupaba o seu lugar. O sabor intenso a tomate era o máis salientable, a parte da técnica, por suposto. Afeito como estou a disfrutar de tomates de verdade, notei menos o cambio.

Gambóns, leituga de mar e praliné de améndoas. A leituga de mar é unha alga de cor verde intensa que estaredes cheos de ver aboiando no mar e que na miña terra materna chaman panelo. Se vedes a imaxe, atoparedes a explicación da ton verde dos gambóns. A base de améndoa tiña un gusto a turrón Xixona, que xunto a pedra da parede pintada de dourado e os vapores etílicos do godello me transportaron ao nadal.

Non sei se este plato é resultado da recente viaxe a Xapón de Marcelo, pero a presentación dun Bonito con tomate e aceite de Chondracanthus, onde todos os ingredentes do plato están crús e as algas reaparecen, fai sospeitar. A xelatina de tomate seguramente feita a base do contido retirado aos tomates kinder, tiña ese intenso gusto ao que antes me refería. Encantoume. Tentareino na miña casa.

Cando aínda estaba a montar a miña teoría xaponesa, as Vieiras e ramallo de mar (Codium) semella que remataron de confirmar as miñas cábalas. As vieiras presentáronse fileteadas e crúas, separádas dunha crema de codium, por un fío de reducción (coido que de vinagre de módena). Por riba algún gromo, migas de pan fritido e perifollo, que lle dou ese toque anisado que inicialmente confundimos co fiuncho, do que non son gran afeccionado, pero que teño que recoñecer dou un punto gracioso ao plato. Amante como son dos sabores en estado puro (1) (2) estes dous pratos foron os que mais me sorprenderon.

A miña nai e a nai da miña muller (non me gusta dicir sogra), sempre din que o mellor condimento é a fame. Pode que a Pescada de Celeiro con caldo de pementos verdes, chegara algo tarde para a miña fame, porque a atopei feita de máis. Como todo é cuestión de percepcións, igual foi o cambio de crú á cocción do peixe.

O extensísimo menú desembocou nunha sobremesa pouco sorprendente. Non mala, en contadas ocasións atopas algo realmente malo nun restaurante deste tipo, pero a Crema queimada (presentada como catalana), non era o que esperaba. De sabor e execución impecable, coma feita na casa, máis ben rematadiña cun caramelo ben uniforme, coma de cadro, pero que che deixa ese sabor a que non se colman as expectativas. Se non me preguntaran, non dicía nada, pero ao inquirir o cociñeiro sobre a miña opinión, comenteille que non era o final que esperaba. Marcelo replicou que lle encataban as sobremesas de cociñeiro, pero que ía ver se lle quedaba algo de bica. Un minuto despois voltou para dicirnos que non lle quedaba.

O que ven a continuación é un detalle que sen dúbida non esquecerei, e que fala da clase dun restaurante. Cando nos preguntaron polo café, soou a voz de Marcelo que dicía: Aún les falta un postre. E logo dirixíndose a nos comentounos: Vai tardar un pouquiño. Como xa tiñamos un menú na mesa, comprobamos que non había ren tras a crema queimada, e mentras intrigábamos sobre que nos serviría, fomos repasando as nosas impresións sobre os pratos. De súpeto, apareceu a Bica ante nos, mollada en leite, nata e augardente. A emoción foi tanta que lle atacamos antes de sacarlle a foto, de aí a presenza da culler. Magnífica.
Unha trufa de chocolate acompañou o noso café, mentres Kombu, mollado pola poalla, observaba fixamente o interior do comedor.

Cousas…

Que facía Marcelo? Pois… cortar o pan!. Gustaríame ver á miña nai alí dicindo, algo así como: este é o cociñeiro que tan famoso é, e non toca un prato?

Cando estabamos a rematar o tomate kinder, achegouse o Sr. Tejedor a interesarse pola nosa opinión, e a parte de darlle os parabéns, Moraiminha preguntoulle como acadaba uns tomates tan iguáis, que os da súa nai non eran así. A resposta foi aproximadamente: alédome de que vos fixedes ata neses detalles.

Ofreceunos un menú impreso a medio menú, debeuse fixar no choio que me daba prender a cámara en modo gravadora para repetir os nomes dos pratos. Cousa que unha semana despóis se agradece moito, para relembrar aqueles momentos antes de escribir. A miña memoria (que nunca foi gran cousa) non che é o que era…

Ter a cociña á nosa beira proporcionounos un espectáculo extra. Houbo un momento para min impresionante que pode que a outros non sorprenda tanto. Un dos cociñeiros cortaba o perifollo para a ornamentación final da vieira. Sacou dunha ponliña catro fíos, coma estes que vedes na foto.

Remantando

O menú único anda polos 55 € + IVE, adega non incluída. Os viños tiñan uns prezos moi axustados, e sorprendeume a ampla variedade de tintos para un restaurante onde non hai carnes, caza nin nada semellante. Supoño que será pola demanda. Polo que realmente pagas é pola man de obra e as ideas. Non é que desprece a materia prima, pero ao fin e o cabo os ingredientes dos catro primeiros non teñen moito de especial; o que si levan é un traballo de procesado e presentación importante. Non así os catro seguintes, que dende unha recente visita ao mercado, no que precisamente mercamos gambón fresco e pescada de celeiro, e aínda estou aparvado co prezo dalgúns alimentos que non consumo habitualmente. Se engadimos a  isto, que cada día o menú cambia, cousa que eu valoro positivamente pola súa dificuldade, en conxunto o resultado é satisfactorio. En definitiva, o derradeiro xantar desta época foi inesquecíbel dende o principio: o pequeno local, as veliñas nas mesas, a atención de Marcelo a cada xesto ou comentario dos seus clientes… e, como non, a delicadeza e pureza dos sabores fixeron que fose unha xornada realmente especial.

Momento reflexivo. E se Marcelo non volta? Polo menos xa tivemos a sorte de probar en carne propia (ou sería mellor dicir en peixe propio?), o seu traballo. E o que veña virá, e penso eu que será distinto do que hai agora.

Qué mellor imaxe ca esta para rematar unha época? A estrela michelín de Marcelo, resultado dun dos seus pratos máis emblemáticos.
tomate kinder rematado

Aínda que xa non ten moito interés, posto que cando leas isto xa non poderás visitalo, Casa Marcelo está estaba na compostelana Rúa das Hortas, 2 (premendo no link, atoparedes a explicación ao nome). No seu bloc despídese ata a vindeira tempada. O dito, deica logo, Marcelo.

E para os que chegaran ata aquí e queiran ver todas as fotos en detalle, nada mellor que vencellar o album con todas elas.

Publicado en Gastronomía,Restaurantes | 2 Comentarios

2 Comentarios so far

Suscríbete a los comentarios RSS

  1. […] O cafeto-caldo de algas e bonito que coceu uns gambóns envoltos en panelo, lembroume unha presentación da nosa visita ao seu restaurante. […]

  2. […] uns momentos fantásticos en boa compaña. Nin máis nin menos o que se espera dunha Xantanza. Era a segunda vez que pasaba por Casa Marcelo. Desfrutade. Visitade Casa Marcelo. [kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/Fnd-iqC-Rxo" […]

Lo sentimos, pero los comentarios están cerrados para esta entrada.