Facer unha crítica cunha visita soa é moi arriscado, hai unha chea de condicionantes. Cousas tan aparentemente ridículas como ir un día de semana cara o fin de mes, ou facer todo o contrario, pode influir na carga de traballo e por tanto na cociña e no servizo. Por se afeccionado, si podo permitirme darme unha opinión, baseandome nunha soa visita, do mesmo xeito que calquera lector accidental pode decidir que os meus comentarios non son máis que lixo (sempre que non mo diga ;-)) , e todos tan amigos.

De verdade, recomendo a lectura do artigo, porque transmite humildade a caldeiros, cousa da que, na miña opinión, carecen moitos “profesionais” do sector. Só a imaxe xa o dí todo…

Voulle escribir o David Faries, a ver se me conta algo.

Eu non deixo de estar de acordo cas normas para o “crítico”. Me parecen cando menos xustas. ¿Non? Outra cousa é que eu me queira adicar a crítica gastronómica. De feito cando eu escribo de algún sitio coido que deixo ver que falo máis ben dos pratos que teño probado e non tento facerme pasar por coñecedor da carta enteira. Coido que hai que ser sinceiro en ese aspecto.

Outra cousa xa é, lendo comentarios nos periódicos, de repente me dou conta que son críticas coma as miñas, de haber ido cun acompañante e pedirse dous primeiros, dous principais e postres. Non sei, me decepciona moooito.

Eu sempre penso que os periodicos e as guías gastrónimas deben de probar máis platos, aparte de para ter unha idea máis amplia da calidade do local, para que cando te recomenden un prato, que non sexa o único que probaron, e que non coñezan nengún maís da carta.

Sempre está ben contar con novos datos para o debate que se nos ven, especialmente estando os ánimos como están.