Another Cow In The Corn

Mentres o Grupo Nove andaba de festa con Pista Catro na Sala Compostela, decidín abandonar ao groso do público e ver quen era este clásico da cociña galega que é o Chef Rivera, que xunto a Toñi Vicente son os nomes clásicos que resoan no fondo das miñas lembranzas gastronómicas. Sempre referencias de oídas, mais nada en concreto.
Así que tiven a sorte de velos aos dous no mesmo obradoiro, Toñi de público, e o Chef Rivera como protagonista, xunto ao seu fillo Alejandro.

Pero a verdadeira convidada era a lamprea. Esta gran descoñecida que foi tratada por completo alí mesmo. Dende a súa limpeza, abrindo unha alí mesmo, coa facilidade de quen xa o fixo varios centos de veces, ata a presentación dunhas cantas receitas, que incluiron a tradicional Bordelesa, e outras polo visto tamén típicas dalgúns lugares coma o Timbal de Lamprea, da que podedes ver unha imaxe da pantalla con pouco detalle, pero que da unha idea do concepto do pan coma contedor de peixe e salsa, fermoso… e delicioso, porque tiven o privilexio de saboreala. A continuación amoso as dúas degustacións que nos ofreceron o timbal, que estaba espectacular.
.
E finalmente o falso risoto de arroz basmati e lamprea que foi unha marabilla de presentación, sabor, aroma… nunca pensara eu en usar arroz basmati para un risoto (aínda que sexa falso, por non levar tona, nin queixo).



Durante a exposición amosouse afable, respostando consultas de todo tipo, e ofrecéndose a dar receitas a quen llas pedira. Dou trucos e consellos para a preparación, coma a lamprea rechea, que el dicía non cociñar e non atopar boas combinacións na cociña tradicional, chourizo, ovo… el dixo que a enchería de… troita.

En definitiva, unha magnífica experiencia que o colocou na lista das vindeiras visitas gastronómicas.

Retomo as publicacións do primeiro día do Fórum, pode que a alguén lle interesen, aínda que xa non son unha nova stricto sensu. Sábado pola tarde, despois dun frugal xantar baseado en tres pinchos e dúas cañas, por riba da sidra da cata anterior, pareceume que seguir de catas era o axeitado, e así caín na de augardentes. Conducida por Jose Luis Hernaez Mañas, da EVEGA dou unha amena e ilustrativa charla acompañado por alguén da D.O. Augardentes e Licores Tradicionáis de Galicia da que sinto non lembrar o nome.



Entre as cousiñas que aprendín foi a temperatura recomendable para o seu consumo. A 8C se atopa o equilibrio entre o efecto desecante e o anestesiante do alcohol, que influirían negativamente na percepción dos aromas. E digo ben aromas, porque como xa comentei na anterior cata deste tipo á que asistín, hai xa case un ano, na augardente branca tamén hai matices en sabores e cheiros. Non é o mesmo unha caña de Mencia, que de Albariño, ou a raiña delas: A da Ulla, feita a partires de catalán, variadad de uva híbrida que curiosamente en cataluña chaman francés.
Tamén probamos dúas variedades de xastreu, que non son moi do meu agrado, en xeral, finalizando cun licor café.

Ilustrativa charla interactiva, en definitiva, que afortunadamente ía acompañada dun par de larpeiradas, para facilitar a dixestión e unha equilibrada absorción de alcoholes.