Another Cow In The Corn

Estes días ando no aire. Visitas, traballo, un cambio de coche... non teño tempo para nada. A ver se remato algún dos rascuños que teño a medias.

Esta é a imaxe da que falaba na primeira entrada de hai uns días sobre a feira do queixo do Cebreiro onde comentei que gastara máis de 70 € en queixo. Lémbrovos que o centro da imaxe levou máis da metade dos cartos. Á esquerda temos un queixo curado de leite de vaca de Queixos Pacita (Friol, Lugo), productora esta que tamén fan un producto con queixo de ovella, mais tiñamos cuberto ese flanco con O Rexo producido por COVIGA, cooperativa alaricana, da que xa oira falar, e da que por fin vou poder probar os seu productos.

Da sorprendentemente ampla representación do San Simón da Costa, escollín, un pouco ao chou a verdade, o de Queixería Valado, e para finalizar de alén das nosas fronteira, pero non moito( Ambasmestas para ser exactos) Veigadarte especializados en queixos frescos de cabra, de coidada presentación en ampla variedade. Se non lembro mal escollemolos de allo e pirixel, e guindilla verde.

Para os prezos xa pasaron moitos días, pero penso que os rulos eran a 4 € e o resto ían no rango de 7 a 9 €.

chuzame

Da Marlanga mellor non dicimos nada. Cesarinn non parou de repetir a súa teima toda a noite do pasado sábado, e por suposto non falamos dela...

Marlango veu presentar o seu traballo do ano pasado The electrical morning a Pontevedra. Os 3 compoñentes da banda máis 3 músicos, dos que destaco ao batería que tiña a escasos metros en liña, e que de xeito acertado estaba en primeira fila e non relegado ao fondo do escenario como é habitual.

Cando sairon novamente, comezou unha particular discusión sobre os temas que irían tocar. Versións non moi acertadas na miña opinión de Semilla Negra, Blackbird que lle adicaron a Xoel e a Juan de Dios, por unha nova que leran no Faro de Vigo e que supoño sería esta, e a única que sí me gustou, Can't take my eyes off you, a pesares de non respetar a letra. É curioso coma o seu concepto de versión e tan diámetralmente oposto ao meu.

Iso sí, Muse e Manic Street Preachers teñen versións de verdade... tanto que non sei con cal quedarme.

Fixen 40 fotos das cales só puiden rescatar estas 3 e para iso non van a pasar á historia... para compensalo ligo o único tema que botei en falta do concerto...

chuzame

Hai apenas un par de horas que acabo de chegar do Restaurante Solla e uns anacos de conversa intercalados entre prato e prato da degustación express, obríganme a escribir unhas liñas antes de que desvanezan as ideas xunto cos agradábeis vapores etílicos.

Unha vez rematada a cea, que comentarei brevemente nunha vindeira entrada, estabamos moraiminha e eu debatindo a oportunidade de tomar unha copa alí mesmo ou desplazarnos a outro local, e acercouse Pepe para ofrecernos esa mesma opción. Foi suficiente para convencernos de quedar. Como se intuíse que estabamos de celebración, tivo o detalle de invitarnos ás copas; aínda que eso só o soubemos á hora de pedir a conta e pagar.

Como xa saberedes o Gin Tonic e a bebida oficiosa dos blogastrónomos. Co tempo vas probando aquí e acolá, e cando un cre que coñece unha xenebra bastante xeitosa, aparece alguén que che lembra que aínda tes moito que aprender. As suxerencias para un combinado de sobremesa foron: Martin Millers (que tomei eu), e Blackwood (que lle tocou a moraiminha).
Unha vez postos en antecedentes, entenderedes mellor ao que me refiro co título, e paso a enunciar os dous mandamentos do Gin Tonic:

Un. Se te preocupas por tomar un destilado de calidade, porqué o combinas cunha refresco calquera.

E é certo que se elixes un alcohol de calidade e o mesturas con calquera cousa, estás a desvirtuar o ingredente principal. Por facer un símil bastante obvio, ninguén tería a ocurrencia de tomar un menú degustación, cun viño envasado en tetra-brick.

Inferimos como corolario do noso paso por Poio: Fever-tree e a tónica a utilizar no futuro. Sabor suave, burbulla fina... case un auga mineral con gas natural...

Dous. Unha vez que probas algo que che gusta, xa non tes necesidade de cantidade, senon de calidade.

Esta foi a resposta á miña recriminación de que este tipo de cousas me ían arruinar. E ben pensado o razonamento de Solla ten sentido. Si probas algo que che gusta (gin tonic espectacular), vas pagar por elo e punto. Non sentirás a necesidade de sucedáneos (gin tonic cativo); simplemente anhelarás repetir ese momento especial, co que vas aforrar eses gastos superfluos...

...é palabra de deus Pepe Solla.

chuzame