Oliba Olio Birjin Estra

Aceite de Oliva Laguardia Rioja ÁlavaNon, o meu dominio do euskera non é tan bo, mais calquera pode copiar o texto dunha botella.

Para a viaxe a La Rioja do pasado outono, pedín consello a Jesús de La Guarda de Navarra sobre viños, adegas e lugares a visitar. Foi imposible visitalo todo, e non sei se darei escrito algo máis daquela viaxe, aínda que lle agradezo novamente toda a atención prestada.

Unha das inevitables visitas foi a Laguardia, onde tras deixar un pequeno agasallo en Alimentación Lorente, que foi agradecido cunhas fantásticas guindillas (das que aínda conservo algunha en aceite de oliva), visitamos Entre viñas y olivos, unha magnífico exemplo de como son as casas e as súas adegas tradicionáis, e onde poderás facerte unha idea de que durante boa parte dos teus paseos pola vila, estarás a voar sobre viño, dado que estas excavacións invaden as rúas e mesmo as casas dos veciños! Tras a visita podes pasar pola tenda, que con ese nome, non precisa de máis explicación.

Foi neste peculiar establecemento, onde adquirimos unha botella dun descoñecido aceite alavés, A.D.O.R.A. Elaborado a partires da variedade Arroniz, que parece estar presente en Navarra e Euskadi principalmente, é un deses zumes de oliva que apetece degustar acompañados dun bo pan.

Hai uns días que me puxen en contacto con eles, para ver como me podo facer con esta pequena xoia, e segú me comentaban a súa producción é tan pequena que non distribuen máis que nos seu contorno. A boa nova é que están a traballar nunha tenda online. Mentres, agardo impaciente a súa aparición…

Publicado en Gastronomía,La Rioja,Viaxes | Comentarios cerrados

Brevemente: Allo e aceite

Onte (en realidade hoxe porque aínda non me deitei), fomos cear coa familia ao Allo e Aceite, o restaurante de Pablo en Marín. Como xa falei unha chea de veces del só vou colgar o video que fixen coas fotiños do Menú Allo, do que só teño que dicir que para a noite ben me chegaba o Menú Aceite (sen carne, presa de ibérico con lombarda e mostarda).

De todos xeitos o propio Pablo, que se decidiu a sair da cociña e tomar o timón da sala, pode dar fe de que este lambón deixou ben pouco atrás.

O video en Animoto ou ben en Youtube para os lacazáns…

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/b23Nq3v_GuQ" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

E agora a tomar un e churrasquiño e despois a unha creperie… ;-)

Publicado en Gastronomía,Restaurantes | 4 Comentarios

Máis fusións: Animoto e a comida

Da man de Manoel Foucellas descubro este estimulador de fotos. Animoto da vida ás estáticas imaxes dos nosos álbumes sincronizándoas coa música elexida.

As marabillas non son de balde, e Animoto cobra $3 por video ou $30 por ano, sen límite de usos e aínda que o cambio co dolar nos favorece, non están os tempos para tirar os cartos, por iso recomendo rexistrarse e facer unhas cantas probas con vídeos de 30 segundos que son gratuitos, e deste xeito decidir se paga a pena dar o salto.

Eu levo toda a tarde xogando con el, e aproveitei para facer un coas fotos da última cea en Casa Solla, como agradecemento polo seu comentario, e outro coas de A Gabeira, que non dou atopado tempo para publicalo.

En principio, deberían poder publicarse directamente en wordpress, ao igual que nun bo feixe de lugares na Internet. Como non fun quen de integralo, optei por utilizar a opción de exportación a youtube e inserilos na entrada. Se queredes velos a pantalla completa a calidade é moito mellor a de Animoto por iso deixo as ligazóns, senon botádelle un ollo áos videos.

Afirman que non hai dous videos iguáis, por iso fixen dous coas mesmas imaxes. Xulgade vos mesmos…

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/Z1hNmrTud_8" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/94tAXGPrCDY" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/m9R-GBXDyvQ" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

Publicado en Actualidade,Aplicacións,Gastronomía,Música,Receitas,Restaurantes,Teatro,Web | Comentarios cerrados

VI Xantanza, I Bebenza ou as sorpresas continúan no Ribeiro (e II)

Tras unha mañá alongada deica as catro, e non sen pedir mil veces desculpas por chegar a Casal de Armán unha hora depois do previsto para xantar, adicámonos a comentar as experiencias vividas, case coma nunha sobremesa. Fora do programa, visitamos a adega anfitriona, da cal, como non podía ser doutro xeito, xa tiveramos dado boa conta dos seus caldos, aínda que todo hai que dicilo, en menor medida que noutras ocasións por motivos obvios.



En Casal de Armán non podían ser menos e agochan os seus tesouros. Durante o xantar, doume por preguntar se elaboraban Tostado do Ribeiro, mais a resposta do camareiro: Fan algo pero non sei se queda… Lonxe de aplacar a miña curiosidade, estimulouna coma a dun cativo, e cando no medio da visita preguntei novamente polo tostado, contarónnos que o estaban a preparar á moda da casa. Oito anos duraba o proceso e ían polo cuarto… Moito tempo de espera. Afortunadamente, outra peculiar vinificación nos estaba reservada para probar. Conxelación a -25 C, para retirar unha parte da auga e acadar un caldo dourado coma os acios maduros dos que ven. Por non levar un caderno, a información pode ser parcial e ata errada, mais non así as sensacións que lembro… tanto é así que voltarei pasado o verán a ver se é certo que o teñen finalmente listo…
Dirixímonos depois dunha mañá bendecida polo espíritu do mesmo Baco, a cultivarnos pero doutra maneira polas vellas rúas de Ribadavia. As estreitas rúas das súa xudería, guiaron os nosos pasos, axudados dos consellos de delokos, ata a Tafona de Herminia. Unha panadeira que por unha casualidade do destino comezou a cocer doces kosher baseandose en antigas receitas, e alí leva un par de décadas, acumulando lembranzas e anécdotas que non dubida en partillar con quen queira escoitalas.

Os seus son unha explosión de sensacións na boca, sementes de papoula, e fariñas de froitos secos forman parte de moitas das receitas, que sorprenderán polo ausencia das habituáis triga e milla.


A tarde caeu e a xenebra Citadelle e a súa tónica compañeira, Fever Tree, tomaron o control da situación, como non, noutra adega: Viña Meín, lugar que acolleu os nosos cansos ósos, e que se converteu no Falcon Crest particular do grupo de irreductibles blogastrónomos que amenceron no Ribeiro.

Só lembro que este ano xa fixen o tratamento preventido contra a malaria … ;-)

Publicado en Gastronomía,Xantanzas BGG | 1 Comentario

VI Xantanza, I Bebenza ou visita de amigos polo Ribeiro (I)

Nin máis, nin menos co Ribeiro, foi o escenario que soportou as novas aventuras dos blogastrónomos, mais a nosa conquista de Ourense non foi o único cambio desta nova reunión. Moitas novidades naVI Xantanza, que por méritos propios se converteu na I Bebenza. Visitas a adegas, paseos culturales, Gin-Session, e novos blogastrónomos invitados foron algunhas delas. Co que xa se leva escrito queda pouco que contar, polo que resumirei as miñas experiencias na medida do posible…


VIXantanza tagged map by user – Tagzania

Como se pode apreciar no mapa, non paramos en todo o día, cousa que xa presaxiaba o detallado programa publicado por magago uns días antes. Collemos un microbus, que encolleu fronte as contundentes dimensións dos blogastrónomos, fronte ao Castelo de Ribadavia, e acompañados por un guía da Consellería de Medio Rural, comezamos a exploración de pistas entre viñedos, salteadas de explicacións sobre a D.O. Ribeiro.



A seguinte parada foi en Barro (Leiro), na Adega Coto de Gomariz, onde dous extraterrestres se adican a revolucionar os caldos da comarca. Tras o rally por pistas embarradas visitando varios viñedos, cada un coas súas peculiaridades, e a non menos importante achega de información histórica que salpicou o tour (sabiades que hai documentos do século X onde se fala de vendas de viño do Ribeiro?), visitamos as instalacións, paso previo a xa esperada degustación. Agradezo a xentileza do enólogo (que me perdoe por esquecer o seu nome) permitíndonos sentir os 40 meses en barrica que pasou o seu novo VX aniversario, que aínda con nome provisorio, xa apunta a viño de coleccionista. Aínda non saio da miña sorpresa por falar dun viño galego con tan longa crianza, e desexo ver o día no que deixe de ser nova, e se convirta nunha práctica máis.



Cun retraso considerable sobre a axenda prevista, pasamos dunha adega co último en tecnoloxía vinificadora a unha de autor. En Cuñas (Leiro), visitamos Adegas Valdavia (gracias Alberto por correxir a ubicación en tagzania), un xeitosísimo exemplo de como tamén se pode seguir facendo un viño pegado á terra. Gustoume atopar a alguén que defendera que o viño feito con calma, non so resiste senon que gaña coa súa crianza en botella. Así foi como saimos con caixas de Valdavia 2006, mentres deixamos que o 2007 siga a facerse…

Espumoso do ribeiro con dúas décadas ao lombo. Foto de Cesar Carril.

En tempo de desconto, con Sole facendo de cuarto árbitro, aparecemos na Cooperativa. Bodega Vitinícola del Ribeiro e ese xigante que engloba boa parte da producción da D.O., e aínda que xa coñecíamos dende hai un tempo iniciativas que fructificaron en magníficos productos coma o seu licor café Lúa, ou o Tostado de Costeira, da a impresión de que a capacidade de sorprendernos non ten fin. Dende as notas de Xaponés na presentación (Youkuzo, Argimiro!) ata a irrepetible experiencia de probar un espumosos do Ribeiro con 19 anos de crianza, da cal podedes ver unha imaxe do fotografo oficial dos Blogastrónomos, Cesar Carril. De verdade, un momento para lembrar.
Fago aquí unha parada, non sen ligar coma sempre Continúo na II parte, aínda que recomendo a lectura de mellores comentaristas, comezando por unhas inevitables primeiras impresións do Gourmet de Provincias ; os primeiros comentarios dos BGG invitados Viticólogo dos Bagos que tivo que por desgracia debeu marchar precipitadamente, e Delokos que apurou o día ata o fin; Magago cunha prolificidade apabullante; Foucellas que nos lembra a anecdota eno-geek; a capacidade de síntesis de moraiminha; máis impresións da man de Sole; e Borralleira que nos descubriu todo o que escribe nesa misteriosa libreta negra, e finalmente máis preguiceiro que de costume Colineta.

Publicado en Gastronomía,Xantanzas BGG | 5 Comentarios