A Parada das Bestas (Reloaded)

Non sei que contar de A Parada das Bestas que non se teña dito, e é que cando un volta a algún lugar, ca ampla oferta de casas rurales actual, é porque ten algo especial. Como xa hai algunhas entradas en varios blogs onde se relatan as virtudes do lugar, limitareime a tentar ampliar na medida do posible o xa dito, e nesta entrada actuar coma notario dando fe da estupenda cociña, e non menos agradable trato recibido.

Acollémonos ao II Outono Gastronómico no noso último paso por Pidre, e así foron as nosas ceas.

Comezamos cun aperitivo de mexilón…


… para elixir de primeiros tiñamos unha tosta de trigueiros e queixo da ulloa cunha presencia de alfábega (o meu novo termo do día) ao estilo pesto…

…. ou o tradicional follado de verduras ao que me tirei de cabeza nada máis sentarme na mesa…


… os segundos eran ou troitas


… ou un xarrete tenrísimo cun tamaño máis que xeitoso…


… e finalmente as sobremesas, xelado de froitas vermellas con tella …



… ou flan de queixo…


A ecuación está clara:

2 x Cea + 1 HD X 100 € = Fin de semana perfecto

A Parada das Bestas non é so isto. O menú a carta é soberbio como puidemos comprobar o ano pasado e poderedes apreciar nestas imaxes tiradas naquela ocasión (non deixedes de velas), só de lembrar os saquiños de calabacín xa me pesa non ter ceado á carta, mais coma dixo Suso: voltaremos outra vez, e esperando a que chegue o día, xa vou bautizando o noso desexado retorno… A Parada das Bestas (Revolutions).

Publicado en Gastronomía,Restaurantes | 1 Comentario

R agasállanos cunha tarde sen conexión a Internet

Se tes contratado o acceso a internet con R xa sufrirías en carne propia a caída masiva do día de onte. Dende algo antes das 16:30 e ata ben pasadas ás 22 h (isto non o podo confirmar porque non estaba na casa), máis de 200.000 usuarios quedaron sen conexión a Internet, segundo nota de prensa, por un incendio nun cabo de fibra óptica da rede de RENFE.


A miña experiencia foi dunha tarde negra. Primeiro tentando descartar que o problema estea dentro da nosa rede, logo chamando á quen coñecía para tentar facerme unha idea da magnitude da incidencia, que cando confirmei problemas en Pontevedra, Vigo, Santiago, A Coruña e Lugo, xa considerei total.

É curioso como podía utilizar o Skype, acceder á páxina de R, e facer ping aos DNS de Telefónica, pero iso foi todo ao que puiden acceder pola rede de redes. Os teléfonos de atención ao cliente 1445, 1446, 1449, saturados polas chamadas, daban o sinal de que non existía a numeración, e na páxina web de R non aparecía ningunha información ao respecto. Agora mesmo, 24 h despois, os clientes seguimos sen información dende o noso operador.

Hai un pouco apareceu un comentario no foro de bandaancha que fala de dúas incidencias simultáneas, pero sen contrastar as fontes non teñen moita credibilidade.

Esta mañá enviei unha nova a bandaancha.eu, onde podes comentar a túa experiencia, á espera do que nos conten no quecheparece, voceiro oficial de R, e ao mesmo tempo decidín escribir esta entrada para balizar este momento.

Como xa pasou todo, e unha vez feitas as reclamacións, recupero a Enjuto Mojamuto, que actuando de vidente xa nos amosou o que pasaría o día que nos quedaramos sen conexión a Internet.
[kml_flashembed movie=”http://es.youtube.com/v/2OBZHB5I89A” width=”425″ height=”350″ wmode=”transparent” /]
E non podo evitar amosarvos esta versión que fixeron na Campus Party deste ano, que é espectacular, e crede que a teño moi fresca, porque pasei a tarde do venres recibindo chamadas de tipo:

Interneeeeeeeeee

Llame al servicio técnico, apague y encendí el router…

[kml_flashembed movie=”http://es.youtube.com/v/8QxOov2pS58″ width=”425″ height=”350″ wmode=”transparent” /]

O mellor é que cando chegue o luns ao choio xa haberá conexión:

Al final la conexión vino sola. Como se fué, vino ;-)

Publicado en Actualidade | 2 Comentarios

ISO 14001 para este local!


urinario ecolóxico

Acostumado a ver todo tipo de solucións máis ou menos afortunadas nestes lugares que todos os homes frecuentamos, atopo a solución perfecta nun local perto da fronteira checo-alemana. E non me refiro só ao punto de vista estetico senon tamén á efectividade, resultando nun magnífico neutralizador de cheiros. Se temos en conta o baixo custo, e impacto ambiental… vou ter que ir correndo a patentala.

Publicado en Intres,Persoal | Comentarios cerrados

The Posies + Holywater. Sala Mondo. Vigo

Hoxe levanteime (atención! novidade) pensando que criterio se debe seguir á hora de dicir se un concerto foi bo ou malo. Quizais en función do son? calidade musical? elección de temas? actitude da banda?. A miña opinión agora mesmo (mañá terei outra) é que un concerto é bo se o pasaches ben nel, e definitivamente onte fun a un concertazo.
Nin foi á mellor actuación que vin de Holywater, con novo look naufrago de Ricardo, e a guitarra de Martín tan baixa que case non se oía, e a The Posies, cun Jon Auer pasado de kilos (pero mellor estar calado, porque coido que iso da idade e o peso é contaxioso) atopeinos un pouco desiguáis, e algo descoordinados por momentos, pero que máis da?

Paseino de medo, con Xosé Manoel, Cesarín e Ángela. Coñecía todas as cancións que se tocaron en case 3 horas de concerto; din chimpos e dancei o que quixen; non esperaba escoitar Coming right alone e sen embargo soou para fechar a primeira parte da actuación dos de Seattle, adicada a rememorar o decimo quinto aniversario da edición de Frosting on the Beater, que agora teño autografiado por Jon e Ken; puiden mercar, por fin, o Tranquility de Holywater, e así desvelar o nome da miña pista preferida, a oito, Last Ulcer,…. qué máis podo pedir?
Como documentación gráfica, á falta das fotos de Cesarinn que chegarán ou non, e pode que algún día ilustren esta entrada, tiro dun dos videos que subiu Refius, pouco despois de rematar a actuación.
[kml_flashembed movie=”http://www.youtube.com/v/wqXqtb6LWnA” width=”425″ height=”350″ wmode=”transparent” /]

Non ven moito a conto, pero como onte me lembrei da actuación do 2001 en La Iguana, subín estás imaxes de dúbidosa calidade que tomei ca miña primeira cámara díxital… e agora a durmila.

Publicado en Concertos,Espectáculos | 1 Comentario

Restaurante El Empalme – Rionegro del Puente (e II)

Xa comentei na anterior anotación case todo o que tiña que contar sobre o Restaurante El Empalme, polo que a utilidade desta entrada non é máis que amosar máis que nada graficamente, como foi o noso xantar de finais do pasado maio.
A situación estratéxica desta templo culinario, no cruce da N-550 coa N-631 e cunha privilexiada saída da Autovía das Rías Baixas faino un lugar ideal para realizar unha parada no noso tránsito cara á meseta. Por este motivo, durante un tempo, referiámonos a el, coma o restaurante de Mombuey , aínda que efectivamente pertenza a Rionegro del Puente (Zamora),  O maior defecto é o seu nivel de ocupación. Pensar en xantar alí, un día de comezo ou fin de ponte é algo que vai quedar niso. Nun pensamento. Das nosas últimas tentativas fallidas, lembro chamar cunha semana de antelación para recibir un completo por resposta e nalgunha ocasión tamén temos observado in situ, como un lento peregrinar de desexosos comensais, entraban e saían ao minuto por non ter realizada unha reserva previa.
Unha vez sorteado este inconveniente, a miña seguinte suxerencia e esquecer a carta, e deixarse aconsellar. Preguntaranche se hai algo que non comas ou ao que es alérxico, e ata, como lle pasou a moraiminha na nosa primeira visita, pode que insistan de máis se es muller, cousa que lle sentara bastante mal daquela.

Esquecidas estas pequenas anécdotas comezamos ca peculiar degustación:




Comezamos con este guiso de  patacas con senderuelas, e continuamos cun surtido de boletus, dos que lembro vagamente as variedades Reticulatus e Pinicola , Aereus e Aemillipero non me atrevería a etiquetalos.





Dado o noso interese comezou comezou a traer algúns exemplares do que iamos comendo.



Coido que isto era unha vieira con cantharellus, pero tamén pode que non o fora.





Algo de caza, que posiblemente sexa corzo coma o que tivemos a oportunidade de probar como pincho hai pouco.



A sobremesa ao límite das nosas capacidades, foi millo, laranxa e xeado de boletus, tan fermoso como saboroso.



Acompañado dun zume de guanabana.


Non me paro en detalles, porque xa pasou tempo, pero os pratos todos quedaron baleiros, agás quizais a caza e non por falta de calidade senon de espazo. O rumor dun xeado de cogomelos que viña da mesa que tiñamos á nosa beira, foi suficiente para que nos sacrificáramos deixando un currunchiño para a sobremesa. O prezo con tres copas de viño e auga, non chegou a 40 € por cabeza.

En resume, El Empalme é cociña elaborada de productos da terra, con forte predominio dos cogomelos, misturando uns sabores caseiros con pinceladas da Colombia natal de Gloria.
A súa situación impediu ata agora unha sobremesa tranquila e desfrute máis amplo dos caldos de Toro, aínda que se todo vai ben haberá que proxectar algo para remedialo…

Publicado en Gastronomía,Restaurantes | 14 Comentarios