Another Cow In The Corn

É certo que xa pasaron dúas semanas, pero quéda a incómoda sensación de que o relato está toco, incompleto. Ao igual cas caducas enciclopedias en papel, profusamente ilustrado, e de xeito telegráfico remato a VII Xantanza onde deixei a entrada anterior, entre Gin Tonics e conversas varias.

Edita preguntounos se iamos cear e aínda que fame non había, tiñamos que apousentar os espirituosos inxeridos, e así foi como nos serviu uns petiscos:

Un caldiño para atemperar o corpo

Tomatiño fermosamente presentado

Uns figos que nos deixaron sen fala (ou máis ben deron moito que falar).

Troitiñas con xamón por tomarlle algún peixe.

Lacón con pementos por tomarlle algunha tallada.

Sobremesas, café, licor café e máis conversa deica ben entrada a noite. Sen temor a esaxerar estivemos naquel salón dende o xantar unhas 12 h. que pasaron voando en boa compaña.

Almorzar e camiñar deica a Torre de Doncos, disparando fotos a discreción e finalmente fuxindo dunha batida de xabarín.

Abandoar A Lareira e inmortalizar o momento: Excursionistas con nubes de algodón por baixo.



E despedirnos tras visitar a Torre de Torés.

Fin da VII Xantanza.

chúzame

Pode dar a sensación de que o xantar pasou a segundo plano, pero lonxe diso, converteuse na parte central, común, que nos aglutina a todos.

A visita á Lareira en Nullán (As Nogais) foi organizada baixo un concepto claro: Xantar de caza tradicional. E iso foi o que tivemos. Non me vou espallar moito en descripcións, e simplemente vou salientar as perdices para min o mellor da xornada, e o máis frouxo unha ensalada de froitas.  Tal vez un exceso de primeiros restou protagonismo á caza... é o que ten organizar sen coñecer o local.



Aínda así a cousa non quedou tan mal, e haberá que deixar constancia en imaxes do amplo menú, comezando polos primeiros co queixo de cabra con cebola caramelizada...



.... a empanada de troita ...



... tortilla guisada ...



... continuando ca caza, xabarín con castañas ...

... as perdices que segundo unha sondaxe realizada estes días entre os blogastrónomos foi o mellor prato da xantanza...



...  e o corzo ...



e finalizando cas sobremesas, con esta saborosísima tarta de castaña ...

... piña rechea en primeiro plano e queixo do cebreiro con doce de marmelo no fondo...


... e unha tarta de requeixo con marmelada para coroar o festín.



A lareira presenciou as conversas de sobremesa extendida acompañados do licor café...



... e así pasamos a tarde, uns fóronse pouco a pouco, e outros non nos movemos máis que para coller os nosos habituais Gin Tonic que xa é a bebida blogastronómica por excelencia.

chúzame

Tanta información espallada polo mar de redes... ás veces é complexo a máis atopar o que un quere, e sendo esta unha reunión tan significativa para min, vou xuntar todas as referencias dos meus compañeiros blogastrónomos nesta entrada.

Comezando cun mapiña para situar xeograficamente os lugares dos que falamos.

tagzaniapaste

E a seguir vencellámonos unha vez máis

• Sole que entre caixa e caixa inaugurou a rolda de comentarios cas primeiras impresións adiantándose ao Gourmet, practicamente en tempo real.
• O Gourmet liberado da responsabilidade da organización
• Gago entre viño e viño
• O Viticólogo deitou unhas pingas
• A visión de Delokos
• A apresurada visita de Geiko
• As cores da xantanza vistas por Manoel Foucellas
• Moraiminha abandoando momentaneamente os seus pinchos
• Xosé Manoel que nos acompañou dende e ata a nosa casa en dous tempos
• O conto de Colineta, que asistiu en espírito
  
• Borralleira
• E a miña triloxía, o berce do queixo do cebreiro, a VII Xantanza en A Lareira e as actividades complementarias da mesma.

chúzame

Onte tivo lugar en Silleda a presentación de VAC.1, unha nova marca de calidade para a carne galega, que dalgún xeito ben a complementar a xa existente da Ternera Gallega, pero que nace coa intención de dar un pulo ao sector gandeiro e leiterio galego, onde moitas reses son desbotadas unha vez cumprido o seu ciclo productivo. A maioría destas vacas, cando son enviadas ao matadoiro, son dunha calidade excepcional, polo que cunha ceba adecuada (baseada na forraxe), poden alcanzar un nivel óptimo para o consumo.


O nacemento de Vac.1 contou con dous padriños excepcionais: Flavio Morganti e Martín Berasategui. O libro Vacas, a súa dignificación sexual e gastronómica de Morganti é o máis claro exemplo da súa aposta por este produto; e que un recoñecido internacionalmente Berasategui, que dixo ser fillo de carniceiro, confesase a súa aposta pola carne galega dende hai vinte anos non é máis que dicir en voz alta o que xa sabíamos: que vivimos nun lugar privilexiado, e temos o mellor ao alcance da nosa man.


Os cociñeiros deron uns pequenos consellos de cociña; pero ver a Flavio Morganti preparar un tartar con Martín Berasategui como pinche foi un momento increíbel. Achegarme a eles para que me asinasen os slibros que carrexara denda a casa, e poder saúdalos personalmente, unha sorte. E a foto que nos fixemos Colineta, Gourmet de Provincias, Magago e eu con eles, o que nos fixo saír do acto cun sorriso nos beizos.


Iso si, despois de quedar impresionados con algún dos pratos (non puiden probalos todos) do menú que deseñaran Berasategui e Morganti para a ocasión. Os mellores para min, a chacina e o lombo baixo á pedra. Inmellorabeis.

chúzame

Xa pasou o trago da organización, e aínda quedando lonxe da perfección, penso que non quedou tan mal a cousa. Vaiseme facer algo complexo resumir tanta actividade, polo que vou optar por varias entradas temáticas máis cativas, doadas de ler, e que me servirán para lembrar a xornada cando volte a elas.

Está visto que as xantanzas xa non son nada sen actividades paralelas, e para esta ocasión parecía un pecado pasar polas terras do Cebreiro e non visitar unha das súas queixerías. Por proximidade co noso destino, elixín a Queixería Xan Busto en Nullán (As Nogáis), unha das dúas da D.O.P. Queixo do Cebreiro.

Recibiunos Carmen, a matriarca que aturou pacientemente o complexo encaixe dunha caravana de mediaducia de coches, e aínda que eu esperaba que estivera sorprendida polo despregue de cámaras que acompaña aos blogastrónomos, quitounos importancia dicindo:

A semana pasada estiveron os da Galega.

Unha vez quedou claro que dous coches se extraviaran e ían comezar o aperitivo antes cos demáis, Verónica, a filla, guiounos cara o pequeno galpón no que se transforma o leite das súas oito vacas, e que cada 3 días sirve unhas 50 unidades desta pequena xoia luguesa.



Cunha producción dunhas 4000 unidades anuais, que xa ten vendidas, parece un bo negocio, pero o procedemento semiartesanal, desanima as propietarias para aumentar a producción.
Unha das cousas que me resultou máis curiosas, é o tema da forma de sombreiro invertido ou cogomelo. Actualmente os moldes só imitan o que antigamente non era máis que un sobrante de queixo que quedaba fora dos moldes, e se expandía cara a fora polo peso aplicado a modo de prensa.



Ter a producción xa vendida complicou a degustación, pero a un blogastrónomo non se lle pode deixar ir sen probar o produto, e finalmente fixémonos cun exemplar desa elaborado esa mesma mañá, e que levamos A Lareira para degustar, sendo para min un dos grandes éxitos da xantanza.
Queda iso sí, a arela de probar o Queixo Curado do Cebreiro, ese mito do que moito se oe, pero ninguén viu, e moito menos probou. Unha procura que ten toda a traza de levar o mesmo camiño có do Santo Grial... Só que os templarios eran uns afeccionados ao noso lado...

chúzame