XX – A décima Xantanza na Culler de Pau – O Grove

Xa choveu dende aquela I Xantanza!. Case 3 anos e con ésta, xa son dez as ocasións nas que nos xuntamos para realizar a nosa particular peregrinaxe polos templos da gastronomía galega.

A X Xantanza correu da man de Geiko. Comezou cunha visita á adega Aguiuncho, a que recentemente premiaron co Mellor Branco de Galicia 2009 polo seu Aguiuncho Barrica 2007. Tras unha breve visita polas súas instalacións, procedemos a probar os caldos desa casa. Non me vexo capacitado para xulgar se é o mellor, pero levei unha botellíña para desfrutalo con calma na casa.


Unha vez rematamos en As Pedreiras, arrancamos cara o destino definitivo de calquera Xantanza que se prece: un restaurante. Desta volta un proxecto moi recente foi o que atraeu as nosas miradas, probablemente pola presenza de cociñeiros nipóns. Este artigo de LVG, inspirado pola visita de Capítulo 0 días antes, engadiuno á miña lista de pendentes, e o consenso dos BGG fíxoa efectiva. A continuación: A Culler de Pau, Javier Olleros e Takahide Tanaka.

Sito en Reboredo, O Grove, a cociña do Culler de Pau pasa por ter o corazón no noso mar, matizado por brillos orientais. O comedor está presidido por unha grande parede transparente, que introduce a mesa nun oceano de millo e bateas ao lonxe na Ría de Arousa. Na parede oposta, outro vidro separa aos comensais dos artesáns, unha imaxe, non menos interesante.

O menú abriuse cunha Sardiña con gazpacho de melocotón. Refrescante e atrevida.

Picou moi alto con este saboroso bocadillo de choco con xema de ovo, espinacas e redución das súas cabezas.


Presentou a primeira chiscadela oriental na albóndiga de boi de mar sobre caldo de crustáceos e aceite de herba boa, non tanto nos ingrendentes coma na presentación.


Artellada ao redor dunha das raiñas das nosas rías, apareceron as  vieiras con cebola caramelizada e lámina de touciño. Moi ben.


A presenza do xenxibre (e de Takiña) acompañou ás navallas a 75º sobre caldo dashi e aire de piñeiro.


Non menos saboroso, pero si menos sorprendente é foi o ovo da casa á carbonara de queixo de San Simón e migas de pan. Cando menos no meu caso, o ovo estaba algo pasado de cocción.


Curiosa a presenza da carne antes do peixe principal. Roastbeef sobre crema de patacas, verduras e mostaza


Bo punto, bo xénero, isto faise só. Pescada como unha caldeirada, chícharos e pérolas de tapioca.


Nas sobremesas máis atrevido este primeiro. Remolacha xeada con froitos vermellos, menta e iogur de coco e cítricos. 

Outro clásico recente da restauración actual. Torrada da avoa caramelizada, café, leite e cacao. Unha sorte de Tiramisú se queredes. Non precisei tomar café, preferín quedarme con ese goloso regusto.

Os viño acertadamente elixidos foron Val de Sil 2007 un Godello de Valdeorras e Abadía de Gomariz 2006, Ribeiro Tinto dos peculiares artífices da adega Coto de Gomariz. O Moscatel MR acompañou a sobremesa.

Tras as fotos de rigor, e unha visita sorpresa á cociña, agora xa recollida. Despedímonos cara unha longa dixestión axudada polos Gin Tonics de Hendrick’s nun non menos recomendable local na Ría de Pontevedra, O Nautico en San Vicente do Mar, onde rematamos unha xornada que dou comezo oficialmente ao outono a xulgar pola cantidade de auga que caeu esa noite.

As diferentes olladas sobre o mesmo evento permitirán ao lector facerse cunha idea máis fidedigna e cualificada ca miña. Así falaron  O Gourmet de Provincias, Capítulo 0Laconada, Pantagruel Supongo, La caja de los hilos, …

Publicado en Gastronomía,Restaurantes,Xantanzas BGG | 5 Comentarios

5 Comentarios so far

Suscríbete a los comentarios RSS

  1. Out 14, 2009 a las 8:46 a.m.

    el pingue dice,

    Muybien, muy bien pero…. ¿los destellos amarillos de la última foto? ¡Que pena de no haberme puesto el tricornio a la salida……
    ;)

    Un saludo

  2. Out 14, 2009 a las 8:48 a.m.

    el pingue dice,

    Muy bien, muy bien pero…. ¿los destellos amarillos de la última foto? ¡Qué pena no haberme puesto el tricornio a la salida……!
    ;)

    Un saludo

  3. Out 14, 2009 a las 9:27 a.m.

    makeijan dice,

    La mitad de los destellos son míos… y yo no conducía ;-).

  4. […] voces de la historia Alex, Xosé, Óscar, Manuel, […]

  5. […] Érgome cedo, e pola noite en canto marcha a luz xa non podo comigo. Poñamos por exemplo o día da X Xantanza. Normalmente o día de Xantanza adícase en exclusiva para iso. Máis nada. Nesta ocasión, ao […]

Lo sentimos, pero los comentarios están cerrados para esta entrada.