Aceite de oliveiras galegas. O día que Bendilló aparece nos mapas.

Catrocentos quilómetros fixemos hoxe mesmo para visitar o muiño de aceite de Bendilló, unha desas peregrinacións longamente adiada á que finalmente puidemos asistir. Todolos anos, dende hai 11 xa, por estas datas (non sei moi ben con que criterio) celébrase a Mostra do Aceite de Quiroga, do que por certo se pasas pola vila non atoparás nin un só sinal ou indicación, carencia que os traballadores das gasolineiras saben suplir, afortunadamente.


O vello Muiño das Farrapas abre as súas portas ao público aproveitando esta data, amosando o proceso tradicional de elaboración deste produto atípico na nosa terra, e simultaneamente, os cinco románticos que apostan por ofrecernos o aceite que obteñen a partires das, por muito tempo, esquecidas oliveiras locais, atenden ao público asistentes entre sons de gaita, viño, churrasco e polbo.

O obradoiro é pequeno e non está deseñado para visitas, todo o espazo é preciso para traballar, así con dúas ducias de espectadores, xa non é posible nin escoitar as explicacións e difícilmente tirar unha foto decente. Como as miñas son francamente malas, tiro de buscador e ligo unha a xeito documental, e outra serie dun muiño abandoado na veciña Vilaster, que a pesares das mutilacións sufridas polo edificio, a pía de moer  e o lagar parécenme mellor conservados có de Bendilló.


Vimos por aceite, mais os ollos revíranse ante a presenza desas bolas de pan, e cae unha nunha oficialísima bolsa de papel verde, tamén mel que o pai é lambón, pero o fillo non queda atrás. Un palleiro non se fai sen palla. Finalmente o noso dourado obxectivo, xusto antes de marchar.

Xa na casa, parte do noso tesouro en ouro líquido. Á esquerda aceite da veciña vila de Montefurado (moito buraco fixeron os romanos), de ton amarelo mate, turbio e con pousos no fondo, do que infiro que non sufriu ningún tipo de filtrado. Se alguén quere contactar con eles están no facebook.

Á súa beira, a producida por Guillermo Nogueira, no muiño tradicional que acababa de visitar. De cor verdosa, transparente e sen pousos, adiviño sen esforzo que a caste das oliveiras non pode ser a mesma.  Acordaron para a feira valorar en 7 € o cuarto de litro e en 15  os tres cuartos, que son cartos pero en realidade non ten prezo.

Certo, resta describir o sabor, a qué sabe o aceite galego artesán? Vai quedar pendente para unha cata cega realizada ad hoc, con zumes de oliveira do sur… a ver se o meu padal é quen de distinguir os matices das terras regadas polo Río Lor.

Publicado en Eventos,Gastronomía | 8 Comentarios

Restaurante La Oca. Un salón-comedor cheo de sabores

Disto moito de ser un gran cociñeiro, pero as veces cando me meto entre olas e tixolas, recibo un inmerecido cumprido:

Nunca pensaches en montar un restaurante?

Un que, por sorte ou desgracia, ten a unha profesional na familia, sabe ben que non é mesmo preparar un xantar ou cea para 4 ou 6 amigos que alimentar un sala chea de comensais, sen esquecer a anarquía horaria que acostumamos practicar, e que as datas que consideramos festivas ou de descanso, son as habituais de producción para estes traballadores e empresarios deste sector.
Todo isto ven a conto, porque o Restaurante La Oca estivo virtualmente vedado para nos durante ben tempo. A apertura habitual e ao mediodía durante a semana e as noites de venres e vesperas de festivos. Precisamente un festivo local era unha desas raras oportunidades que decidimos aproveitar.


O comedor lembroume ao salón da miña casa (ou de tantas outras) nun día de festa. As cadeiras, as paredes inzadas de pratos, imaxes e cadros, as lámpadas e apliques, o chinero… non sei se foi casualidade, pero ata os comensais que nos acompañaban, semellaronme figurantes escollidos para recrear un ambiente máis fidedigno. Un, ao que xa lle branquean os cabelos e as pernas alcanzan ao chan,  sentiuse máis novo, coa presión das debidas advertencias antes dunha visita, para causar unha boa impresión comportándose correctamente.
O trato cordial e cercano de quen nos atende (xunto con algunha chamada de móbil, sempre fora de lugar), dispersa eses pensamentos e centranos na carta. Chegamos cunha idea fixa. O menú degustación sorpresa que cun prezo de 35 € (+ IVE) e o noso obxectivo inicial, mais asexar os segredos da carta por desbotar algún prato con un ingredente menos apetecible (todos temos algún) e facer unha quiniela
mental sobre que pratos escollerías, forma parte do ritual.

A elección do viño xa é amolado sabendo o que vas comer, nin te atrevas se o menú é sorpresa. Os espumantes son o noso comodín, e o Champagne vaise de prezo, un cava servirá. Comezamos.



Ensalada de lamprea con aceite de pementa verde



Revolto de centola, laminas de bacallao e mazá



Ovo pochado con especias e trufa branca do piamonte



Bacalhao a 65º con pilpil de allada e pisto



Solombo de cervo, confituras caseiras e salsa de foie, queixo de cabra e azafrán



Torrada e xeado de turrón

Acompañamos a aventura cun Juvé & Camps Reserva de la Familia Brut Nature, augas e unha infusión foise a algo menos de 60 € por cabeza.

Unha homenaxe en toda regla, do que salientarei especialmente a ensalada de lamprea, coa que teño unha relación desigual, e que non agardaba probar novamente este ano, xunto co bacallao (impecable), e os surtido de acompañamentos para o cervo, realmente un espectáculo.

Definitivamente, entrará nos meus recomendados de Vigo, e nas candidaturas de futuras xantanzas, o que non sei é como imos facer para organizar a data… quen sabe… quizais a primeira Ceanza?  (Academico ou morte  para este neoloxista afeccionado ;-))

Publicado en Gastronomía,Restaurantes | 1 Comentario