Restaurante Trébula. Sorpresa no Morrazo

Ter unha orientación á hora de saír non ten prezo. E certo que dende que temos ese gran amigo coñecido coma Internet, a cousa é máis doada, pero dende o meu punto de vista, non sempre é así.  A intelixencia colectiva que alimentamos creando contido nese grande océano de información que é Internet, obríganos a botar o aparello axeitado. Se a malla é moi mesta,  apañamos todo, se é rara haberá algún peixe pequeno, pero de grande valor, que acabará por colarse.

Aínda así, as veces unha recomendación directa ten un valor especial. E este foi o caso que nos ocupa. Rescatado do fondo do armario, fago visible visita a Cangas do Morrazo do mes de abril. Hai pouco preguntáronme por el e tiña idea de que xa escribira algo. Obviamente non foi así.

O Restaurante Trébula atópase no Paseo marítimo de Rodeira en Cangas do Morrazo, dende as súas mesas máis privilexiadas pódese desfrutar de envexables vistas doskyline vigués, moito máis atractivas na noite, e do ronsel de embarcacións que cruzan a ría uníndoas.

O menú de aquela comezou con sopa de tomate con ibérico e crema de corales con fideos de arroz



Atun con cogombro picante



Sardiña con pan



Xurelo con verduras e caldo curto afumado



Peixe sapo mariñado e gromos



Pescada con espárragos e chícharos pelados



Foie con tosta de pasas e noces e reducción de PX



Solombo con pataca especiada



Tetilla con froitos vermellos



Sopa de biscoito de manteiga con xelatina se augardente



Unha boa opción para comer en Cangas, con pratos ben presentado, e un trato en sala excepcional, onde cun prezo contido. Sinto non lembrar o importe exacto, nin o viño que nos acompañou pero estou por apostar que foi o grande Contraparede, que polo que me comentaron deixaron de producir.

Publicado en Gastronomía,Restaurantes | 10 Comentarios

XV Xantanza. Oh! Sushi. Dende as outras puntas do mundo.

Un cociñeiro arxentino que fai cociña xaponesa en Galicia. Pódesese pedir máis cosmopolitismo?. Velaí o cadro co que partimos nesta xantanza.
Oh! Sushi non era un descoñecido antes da convocatoria do pasado sábado. Hai pouco máis dun ano que o visitamos quedando con gañas de máis, e unha xantanza presentábase como unha das mellores oportunidades para retornar.

Contamos con dúas convidadas, unha repetidora Carmen Albo alias Guisándome la vida á que se ve que non asustamos o suficiente, e unha nova vítima María F. Tesouro alias María’s Recipe Book que sobreviviu e xa veremos se quedou con gañas de máis.

E coma sempre comezamos co menú:



Por se non entendedes a letra, podedes ver unhas imaxes que alimentan, porque esta cociña abre os sentidos entrando primeiro polos ollos, que é o único que podo compartir… e para o resto tedes que visitar o restaurante.

Se queres velo a pantalla completa que é máis lucido…
E difícil quedarse con algo, o figado de peixe sapo non parecía atractivo a primeira vista, e foi unha revelación, a ensalada de polbo con cogombro (un reto de xmanoel), a experiencia do sashimi de robaliza con 24 e 48 h e a interesante explicación en torno á procura do punto de consistencia e sabor ideais, a ensalada de atún picante un must se os visitas, os nigiri de rincha e ata o de pelexo de salmón que é un peixe que non me chama, o Gindara saikio miso (bacallao negro, mariñado en miso e ao forno) espléndido (do pouco que comimos cociñado).

<carallada>Por buscar unha defecto, faltou a panga. Agardabamos ese delicado bocado e as lonxas non nos quixeron desta volta, para compensalo aforraron moito en enerxía (gas, electricidade) na preparación da maioría dos pratos.</carallada>

Aínda a risco de repetirme, non podo esquecer o que publiquei onte no irmán pequeno deste blog: ACITC Intres Edition. Un dos momentos que pasarán a historia dos blogastrónomos coma míticos. Non é preciso comentalo só hai que ver o vídeo (que desgraciadamente non se deixa acompañar polas imaxes).

Para os que lles gustara a idea atopei a receita e nos videos relacionados unha chea de exemplos similares con outros alimentos vivos, pero que isto non asuste aos dubidosos comensais. Teño a sospeita de que foi un reto de Andrés contra nos. Unha especie:

de a ver se comedes isto!

A nosa velada resposta foi obviamente:

Vostede non sabe a quen lle está dando de comer!

Coma sempre tiveron que botarnos do local, por ese costume da longas sobremesa onde trituramos a preguntas a quen se deixa. O pobre Andrés acompañounos un bo pouco, restando tempo ao descanso para o turno da cea.



Gracias a el e ao seu equipo pola experiencia. A vindeira terá que ser na barra, que é o sitio onde se ten que comer o sushi, non si?

Outras visións do mesmo ágape: Capítulo 0 (Magago e FotoSole), Manoel Foucellas en Pantagruel Supongo.

Publicado en Gastronomía,Restaurantes,Xantanzas BGG | 18 Comentarios