Máis fusións: Animoto e a comida

Da man de Manoel Foucellas descubro este estimulador de fotos. Animoto da vida ás estáticas imaxes dos nosos álbumes sincronizándoas coa música elexida.

As marabillas non son de balde, e Animoto cobra $3 por video ou $30 por ano, sen límite de usos e aínda que o cambio co dolar nos favorece, non están os tempos para tirar os cartos, por iso recomendo rexistrarse e facer unhas cantas probas con vídeos de 30 segundos que son gratuitos, e deste xeito decidir se paga a pena dar o salto.

Eu levo toda a tarde xogando con el, e aproveitei para facer un coas fotos da última cea en Casa Solla, como agradecemento polo seu comentario, e outro coas de A Gabeira, que non dou atopado tempo para publicalo.

En principio, deberían poder publicarse directamente en wordpress, ao igual que nun bo feixe de lugares na Internet. Como non fun quen de integralo, optei por utilizar a opción de exportación a youtube e inserilos na entrada. Se queredes velos a pantalla completa a calidade é moito mellor a de Animoto por iso deixo as ligazóns, senon botádelle un ollo áos videos.

Afirman que non hai dous videos iguáis, por iso fixen dous coas mesmas imaxes. Xulgade vos mesmos…

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/Z1hNmrTud_8" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/94tAXGPrCDY" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/m9R-GBXDyvQ" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

Publicado en Actualidade,Aplicacións,Gastronomía,Música,Receitas,Restaurantes,Teatro,Web | Comentarios cerrados

Mofa e Befa. Teatro Principal. Pontevedra 23/11/06

Mofa e Befa

Xa sabedes o que fixen onte pola noite ;-).

presentaron o seu novo espectáculo Sempre ao lonxe, en Pontevedra. A parella formada por Victor Mosqueira e Evaristo Calvo, dirixidos por Quico Cadaval acompañados pola música de Piti Sanz que nesta ocasión comparte escenario con eles. É este un detalle que se agradece moitísimo e que sempre lembro das actuacións de Chévere en Santiago, xa hai anos. Música en directo.

Centrándome xa, o espectáculo vai claramente de menos a máis. Ten un comezo frouxo, non sei se é porque xa os vin varias veces, e xa non me sorprenden (igual que me pasou este verán con Faemino y Cansado), ou esa virtude da memoria que tende a enfatizar as emocións pasadas e as lembranzas en xeral. De feito o pequeno video que inserto non é de escachar á risa, como sí o é en especial o que anuncian como final do espectáculo: Los Romeros de Zumárraga, un trío flamenco-rumbero con sabor euskaldún, que esnaquiza calquera axioma do políticamente correcto. Foi este un momento inesquecible. Coas rumbas cantadas en euskera unhas (Una lágrima cayó en la arena, impresionante) , e outras con distintas referencias referencias, coma o Achilipú que foi sustituido por Askatu.mofa e befa

Este seica era o final do espectáculo polo que me comentaron, pero agora rematan cun epílogo que semella improvisado, no que recitan a Calderón de la Barca ó estilo de Bob Wilson (a quen non tiña o pracer de coñecer), que resulta nun perfecto remate.

En xeral, gustoume máis o anterior Cultura para dar e tomar, do que lembro especialmente un par de pasaxes: O Interrogatorio e un de cociña antropofágica. Na súa axenda vese que aínda o representan de cando en cando, botade un ollo.

Na páxina de Mofa e Befa hai un fragmento do espectáculo, que non é o mellor, pero está simpático. Os Varel.la

[gv data=”hi6b7dh_cr4″][/gv]

Publicado en Espectáculos,Teatro | 2 Comentarios