Hai unhas semanas coincidín cun capítulo de Top Chef en Canal Cocina, esa canle televisiva que, coincido con GdP, perdeu o norte fai uns meses. E aproveito que falo dela para referirme á nula atención prestada ao Forum Gastronómico de Santiago nesta canle, fronte a Madrid Fusión. Non vou escribir unha entrada so para iso... mais quero que quede constancia. Canal Cocina ... -1 point.
Voltando ao fío, xa que ultimamente non me atrae o apartado culinario á canle, cando menos sácolle algún rendemento con este reality gastronómico chamado Top Chef. Como é doado imaxinar trátase dun grupo de cociñeiros (variable en función da tempada), que son confinados nunha vivenda, e só os sacan para mercar as cousas que cociñarán a continuación. Visto así pode ser pouco atractivo, pero créde que si o é. De entrada, sorprende ver a americanos alimentándose doutra cousa que non sexa comida lixo. Xa sei que é un estereotipo, pero non o creei eu, senon eles...
Recoméndovos que busquedes un horario de emisión que vos veña ben. Mais non vos enganchedes!, porque non hai xeito de seguilo coherentemente. Non acabo de comprender a orde dos programas, dado que hai varias tempadas en curso e siguen un horario moi particular. De feito vin case todos os da primeira tempada (e non direi o gañador, porque seguro que o repiten e é entretido velo de novo), e varios programas da segunda e terceira, sin saber cal é cal.
Ten todos os ingredentes dun reality; mais os resumes son moi dinámicos, cun formato case de videoclip. O fondo musical acompaña perfectamente e so con escoitar esa guitarra muteada me poño en tensión no meu sofá.
Comprimen dúas probas (unha de inmunidade e outra eliminatoria), máis a estancia semanal dos chefs concursantes (illados do mundo), en 50 minutos máis ou menos. Fanlles cociñar de todo e nos máis diversos entornos. Lembro un día que tiñan de público a rapaces. Menudo xurado!, había algún concorrente que se subía polas paredes porque aqueles cativos puideran decidir sobre a súa cociña. Ó eliminado do día dinlle algo así, como recolle os teus coitelos e vaite.
Gústame que estén todo o día bebendo (viño fundamentalmente, que algún ate semella que non pode cociñar sen unha copa na man), que parece que é do pouco que poden facer no tempo que lles deixan libre. Seica non teñen acceso á prensa, tv, internet... Coma en calquera concurso deste tipo elexiron á xente a conciencia, cada un coa súa lideira, que si unha vexetariana, que si un estarricado que se cree por riba dos demáis, chefs de comida rápida?! (isto non o entendo moi ben). Na mistura está o segredo do éxito...
Quen me dera que alguén se animara a facer algo así por aquí, para esquecer aquela desfeita que foi Esta cocina es un infierno!
E segundo acabo de ver,vai comezar a 4ª Tempada.
chuzame -
Da Marlanga mellor non dicimos nada. Cesarinn non parou de repetir a súa teima toda a noite do pasado sábado, e por suposto non falamos dela...
Cando sairon novamente, comezou unha particular discusión sobre os temas que irían tocar. Versións non moi acertadas na miña opinión de Semilla Negra, Blackbird que lle adicaron a Xoel e a Juan de Dios, por unha nova que leran no Faro de Vigo e que supoño sería esta, e a única que sí me gustou, Can't take my eyes off you, a pesares de non respetar a letra. É curioso coma o seu concepto de versión e tan diámetralmente oposto ao meu.
Iso sí, Muse e Manic Street Preachers teñen versións de verdade... tanto que non sei con cal quedarme.
