Another Cow In The Corn

Da Marlanga mellor non dicimos nada. Cesarinn non parou de repetir a súa teima toda a noite do pasado sábado, e por suposto non falamos dela...

Marlango veu presentar o seu traballo do ano pasado The electrical morning a Pontevedra. Os 3 compoñentes da banda máis 3 músicos, dos que destaco ao batería que tiña a escasos metros en liña, e que de xeito acertado estaba en primeira fila e non relegado ao fondo do escenario como é habitual.

Cando sairon novamente, comezou unha particular discusión sobre os temas que irían tocar. Versións non moi acertadas na miña opinión de Semilla Negra, Blackbird que lle adicaron a Xoel e a Juan de Dios, por unha nova que leran no Faro de Vigo e que supoño sería esta, e a única que sí me gustou, Can't take my eyes off you, a pesares de non respetar a letra. É curioso coma o seu concepto de versión e tan diámetralmente oposto ao meu.

Iso sí, Muse e Manic Street Preachers teñen versións de verdade... tanto que non sei con cal quedarme.

Fixen 40 fotos das cales só puiden rescatar estas 3 e para iso non van a pasar á historia... para compensalo ligo o único tema que botei en falta do concerto...

chuzame

Xa temos a holywater con novo disco, e os catro compoñentes caeron pola Sala Karma Pontevedra este venres, para presentalo xunto co novo baixista, e onde puidemos comprobar que están en plena forma.

Do setlist só lembro six-string throat por ser unha das miñas preferidas, e a nova tranquility que da nome ao album. Tamén que se me fixo moi curto, igual porque os cancións son máis curtas ou esa sensación foi a que levei.

A imaxe é do concerto de Vigo hai unhas semanas, e os créditos son para Cesarinn. Martín Alonso xoga co mar de pedales en primeiro plano, mentres vemos a Luis Casanova se desdebuxa no fondo. Esta escea boteina de menos na Sala Karma...

Se tedes gañas de escoitar o novo single non queda outra que entrar no seu myspace... ou agardar uns días a que salga o CD e mentres sigo a lembrar ese temazo, que vou a trillar no MD... time... goes away... goes away...

chuzame

Cando moraiminha me dixo que viña María de Medeiros ao Pazo da Cultura de Pontevedra, pregunteille quen era esa muller co mesmo nome ca actriz portuguesa de Pulp Fiction. Sorprendentemente resultou ser a mesma persoa, e onte fomos vela.

Magnificamente contornada por un pianista bretón, un contrabaixista turco e un percusionista brasileiro, repasou o seu disco A little more blue que segundo os comentarios que fixo entre tema e tema, son unha escolma de cancións, maioritariamente brasileiras (Chico Buarque, Caetano Veloso...), que significaron algo para el durante a súa adolescencia e xuventude.

Dun xeito, diría eu didáctico, enunciaba as traduccións ao castelán das letras, seguramente porque así o ten preparado para a xira española. Algo totalmente innecesario, para actuar aquí, que lle quedou claro cando dubidada se dirixirse ao seu público en portugués ou castelán.

Non hai moito máis que dicir, mellor escoitala e que cada quen xulgue.

chuzame

Despois dunha átipica semana laboral de sete días, empalmando con outra que ía ser aínda peor, cunha presión á que (non me custa recoñecer) non estou afeito, todo o día colgado dun teléfono móbil que non para de soar, e coordinando máis elementos dos que debería, cheguei á noite do domingo sen gañas de nada. Como as entradas para Jorge Drexler que actuaba no Pazo da Cultura de Pontevedra, dentro do ciclo Con Voz Propia, estaban mercadas dende había días, decidín acompañar a moraiminha igualmente, con poucas esperanzas postas no evento, porque non é un cantautor polo que teña unha especial afinidade, e o meu estado de ánimo non estaba para moita leria.

Sin embargo, saín notablemente sorprendido. Un uruguaio tentando dicir palabras en galego, que se dirixiu ao público en brasileiro, que ao final ven sendo un pouco o mesmo, que interaccionou co público en todo momento. Aceptando peticións do público, máis ben solicitándoas, contanto historias, e dando en definitiva un espectáculo grandioso, cunha guitarra, a voz, unha boa colección de pedáis e un técnico de son que resultou un compoñente máis da banda unipersonal.

Referencias á actuación que dou esa mesma mañá en Muxía no quinto aniversario da traxedia do Prestige, un par de versións (non a de High and Dry), e un feixe de bos momentos son as lembranzas que me quedan dese día.

Colgo un video doutro concerto, non o de Pontevedra, onde votou unha parrafada similar:

Dende xa tereino en conta nas miñas audicións... e non so porque estea liado con ELA.

chuzame

Mentras escribo estas verbas, un grupo de afortunados estarán celebrando chorando porque hoxe foi o derradeiro concerto de Sexy Sadie en Joy Eslava. Madrid.

Por unha vez estou no sitio axeitado, e podo asistir á penúltima actuación dunha das bandas clásicas dos 90. The second to last concert, que dixo Jaime xogando co título do tema que abre o seu último CD (non digo derradeiro, porque xa anunciaron que ían gravar o do día 13 en Madrid).

Non sei que dicir. Podo contar que tiven que engraxar a miña cintura para poder saír do choio a tempo, porque, a quén se lle ocorre poñer unha actuación ás 18:30? A alguén da universidade. Había anos que non ía polo CUVI, e non o recoñecín. Iso que algo andiven nalgunha obriña, pero ata que logrei convertir a planta que tiña na miña cabeza, naquela morea de millóns enterrados alí pasou un ratiño.

Centrémonos no concerto (se son capaz). A actuación comenzou puntualmente nun auditorio integrado nun centro comercial universitario (estes arquitectos cataláns son para darlle de comer aparte), e estaba cheo pero non abarrotado, iso sendo de balde a entrada. A formación desta xira eran os guitarra, baixo e batería de costume, máis un guitarra novo, e un teclista-guitarrista.

Á dereita unha foto do setlist (preme nela para agrandar a imaxe). Penso que tocaron as primeiras e as últimas, pero non me lembro de todos os temas nin moito menos.
Abriron con Always drunk con tres guitarras que a fixeron demasiado abigarrada e barulleira, afortunadamente mellorou o son no pequeno repaso polo Translate, que comezou a conectarme alí mesmo. Ata agora só o escoitar dúas ou tres veces no coche, e non lle collía o gusto.

Non lembro en que tema Jaime cantou o estribillo de When doves cry do Purple Rain de Prince, un bonito momento que espero que repita na gravación pero que seguramente non sexa así, para non pagarlle ;-).

Foi a cuarta vez cos vía en directo. Está ben separarse cando aínda se ten algo que dicir, e non dubido que teremos novas deles pronto, con outros nomes pero aí estarán.

Luces arriba, música gravada, só resta recoller e desaparecer...

chuzame