Another Cow In The Corn

Compromisos varios, estado de saúde, traballo, etc. impediron que asistira as tres xornadas que durou o Vibrasons, festival que se celebra por primeira vez este ano na Praza do Teucro de Pontevedra.

O primeiro día quedei con gañas de ver a Los Coronas mítico grupo, formado con compoñentes de Sex Museum e Pleasure Fuckers. Será doutra volta.

Recoñezo que o segundo día ía ver a Cooper. Xa me gustaban Los Flechazos e o novo proxecto de Alejandro seguía a chamarme. Hai uns anos, nunha visita a León, coincidiu que tocaba alí, e aproveitamos para velo na casa. Non defraudou. Merquei o disco, coa entrada ía de agasallo un CD Single - Rabia.

A quen si vin por primeira vez foi a Lucky Soul e se xa me gustou en directo, os temas que oio na súa páxina, aínda me enchen máis. Transpórtanme a unha época que non vivín os 60s británicos, a movida mod, con eses arranxos instrumentais de metais, cordas que para unha nova banda sería inviable levar de xira. Impecablemente vestidos, e con algunhas baixas, unha atípica formación de 4 compoñentes cunha única guitarra acúsitca, en lugar dos 6 que aparecen na súa páxina web, repasaron o seu discoThe Great Unwanted editado recentemente.

Terei que seguirlles a pista, agora que o Summer Case me convertiu nun popeiro irredento.

Cooper decepcionáronme un pouco. O son distorsionado dende o comezo contrastaba coa limpeza de Lucky Soul, probablemente por un altofalante reventado que metía un ruido intolerable. Uns movementos perto do baixista, fixome pensar que os problema viñeron desa banda. Aínda así non había comparación. O que sí tiña Alejandro na súa man eran uns temas que xa coñecía e iso sempre axuda, aínda que non foi suficiente. Unha mágoa...

Pecharon Koacha que para vin dende un local cercano. A súa potencia fixo que saíra xunto con eles nun único bis, para disfrutar dun magnífico tema. Moi na liña deste pop guitarreiro de discoteca como Franz Ferdinand, ou iso me pareceu a min. Bo fin de festa.

Foi o primeiro, e esperemos que non sexa o derradeiro Vibrasons.

chúzame

Esta fin de semana pasada disloqueime a Barcelona para desfrutar das dúas maratonianas xornadas do SummerCase. É posible que vaia comentando o que foi dos concertos, máis o primeiro compromiso que adquirín foi publicar as lapidarias sentencias que por alí se verqueron. Non ten máis interés que o que lle poidamos dar o trío de implicados, pero é unha mágoa que se perdan como bágoas na choiva...

As frases

El Rock'n'Roll está muerto. DVD

Constatación de que todas as bandas do festival eran POP. Ben, TechnoPop, Power Pop, Pop Rock, Folk Pop... e calquera outra definición que lle queiras dar. As guitarras distorsionadas rareaban e os maquinillos e programacións xurdían coma fungos.

David es muy bueno. Iolanda

Demostración de que algunhas mulleres están moi enganadas, de que todos temos un pasado, e que é mellor que quede alí ... no pasado. O malo é que sempre levamos as culpas do comportamento de terceiros, os mesmos. Coma se tiveramos algún extrano poder de control mental que fixera que se transformara a xente.

Si total vais a estar fumando porros todo el tiempo. Segurata

Afirmación do garda de seguridade que rexistrou a nosa mochila. Levabamos, botellas de auga, bocadillos, chapeus para o sol do serán, e chaquetas para o fresco da noite. El non sabía que non acostumamos fumar ... é que as botellas non levaban auga ;-)

Se ha roto un plato... Y una taza, pero lo vamos a arreglar con super glue. Ginés

No comezo da actuación de Astrud, Ginés deitou estas espectaculares palabras, con ese sotaque tan característico.

Manolo y Genís. Cesarin

Obviamente se refería a Ginés de Astrud, pero estivo media noite co Genís, por aquí e por aló. Non teño documentación gráfica, mais sirva este video espectacular como ilustración.

Rectifico, seica é Genís así que o final os errados eramos nos ;-)

Hoy me han hecho preguntas dificiles, pero esta es la peor. Un camareta

Esta é a resposta á "Dúas tónicas, por favor". Tan raro son?

¡¡¡Joder!!!. Outro camareta

Hai xente particular en calquera lugar, pero... son eu o raro por pedir tónicas?

¿Pero que dice esa yonki?. Cigana

Esta historia daba para un corto, pero non me atrevín a sacar a cámara. Abreviando, esto foi o que dixo unha rapaza cando parou o metro, e dende megafonía se nos informaba de que había un pequeno retraso na saída. Había que estar alí para vivilo. Espectacular.

This one is tireless. Andy McCluskey

Para comezar Talking loud and clear, Andy de OMD, que non podía consigo, despois de ter botado coma un tolo nos primeiros temas do memorable concerto.

churri, churri, churri, churri. Cesarin

Para os que non coñezades este temazo, hai vai o video de Kaiser Chiefs - Ruby

Sustituindo Ruby, por Churri, entenderedes de que falo.

Bisbal en 10 anos rockero, con Mana de telonero en elvilla rockbledo. David

Predicción da evolución musical de David Bisbal, a raiz do uso de guitarras eléctricas neste derradeiro disco. Iso que eu non o merquei, porque non lle perdono o que lle fixo a Chenoa ;-)

Noche de reyes... ¿por qué no folláis?..David

Triangulo de amor bizarro que non actuaban no SummerCase, estiveron presentes en espiritu, con estas frases. ¿Por qué non folláis? ¡Miedo me dáis!

Desfrutade do tema. Está gravado con pouca calidade, pero o importante é o concepto.

chúzame

Estes días comeme o choio. Non é que sufra unha carga excesiva, senon que a situación pola que atraveso é bastante particular, isto xunto cun ataque formativo sen precedentes na miña historia, fai que o tempo adicado ó lecer (e por extensión a este blog) estea bastante limitado, e voume ver na obriga de espaciar, polo menos durante un par de meses, as miñas anotacións.

Dito isto céntrome na batalla de hoxe ;-). Nestes días pasado tiven a desgracia de ver a versión cinematográfica de Miami Vice. Unha película completamente prescindible, da que non podo salientar máis que a cara de psicópata de Luis Tosar, con eses ollos abertos de par en par no papel de Arcangel de Jesús Montoya, un malvado narco sudamericano, que fai esquecer a aquel xuiz de Portozas, papel co que o coñecín.

Pero non é este o toque galego, senon este outro:

Pode que non sexa novidoso, pero a min fíxoseme simpático ;-). O xornal é El Mundo e a foto de Botín, pero o titular non deixa lugar a dúbida: Caixanova y Amancio Ortega ultiman la compra de Unión Fenosa al Santander. Algunha man galega elixiu esa páxina...

chúzame

Mentres escribía a crónica da nosa estrea no Allo e Aceite, lembreime do primeiro que pensei ca vin un dos platos. Como hai de todo neste mundo, e segundo o ensino católico hai que aprenderlle ó que non sabe, terei que ilustrarvos sobre Faemino y Cansado. Probablemente a mellor parella de cómicos do mundo, ten un sketch no que falan brevemente do tópico dos restaurantes de nova cociña cos seus grandes pratos e pouca vianda.

O comezo do mesmo en video para ir entrando en situación, e logo o anaquiño ó que me refiro, fusilado desta transcripción completa do espectáculo Siempre Perdiendo.

Cansado: Bien, esta noche tenemos de primer plato... sopa de cebollas...
Faemino: Ah, mu rica, mu rica, mu rica. Sisisí.
Cansado: De segundo plato __________ avec des champignon sauvages...
Faemino: Empanao!
Cansado: No me jodas que has empanao las __________ avec des champignon sauvages! Que je estao toda la mañana partiendo cebollitas así pequeñitas!
Faemino: Pues si señó, las je empanao. Coño, que es que da un coraje, que vas tu a un restaurante de esos de lujo, que dices venga va, a tirarte el rollito, no?, con la parienta, venga va, vamos a un restaurante de lujo. Llegas a un restaurante de lujo de esos así, no?, que tiene una así puerta pa entrar que jodé...
Cansado: De lujo, o sea...
Faemino: Hombre, de lujo...! Entras por un pasillo con unos fluorescentes verdes por debajo de unas plantas, dices "jodé que de lujo, macho!". Una foto con un cerdo... en fin, vamos, de lujo, que os voy a explicar. Que te sientas y te llega la mesa por aquí, dices "jodé macho, como... ffu! mas lujo no puede ser esto!" Como que no? Te traen una carta así de grande, y lo pides: "________ avec des champignon sauvages...", eh? y al pedirlo te lo traen. Y te traen un plato así de grande, con una cosa de comer así de pequeña!!! Cinco mil pesetas! Empánelo por lo menos! Coño... Coño! O rodéalo con unas croquetas Findus de esas, que se ve así el jamón york y tal, que te crees que no se comer, gilipollas? Eh? Tu pones comida ahí hasta que no vea el fondo del dibujo un plato! O al revé...
Cansado: Bien, y de postre macedonia de frutas.
Faemino: Mctx, ah!
Cansado: No me jodas... Me comunican que no nos quedan frutas Macedonia.
Faemino: Ah, si queréis que la empanemos la empanamos, eh? Pimpampimpampimpam!

Enormes... Nun par de días terá sentido todo, ou non, quén sabe?

chúzame

Mentras escribo estas verbas, un grupo de afortunados estarán celebrando chorando porque hoxe foi o derradeiro concerto de Sexy Sadie en Joy Eslava. Madrid.

Por unha vez estou no sitio axeitado, e podo asistir á penúltima actuación dunha das bandas clásicas dos 90. The second to last concert, que dixo Jaime xogando co título do tema que abre o seu último CD (non digo derradeiro, porque xa anunciaron que ían gravar o do día 13 en Madrid).

Non sei que dicir. Podo contar que tiven que engraxar a miña cintura para poder saír do choio a tempo, porque, a quén se lle ocorre poñer unha actuación ás 18:30? A alguén da universidade. Había anos que non ía polo CUVI, e non o recoñecín. Iso que algo andiven nalgunha obriña, pero ata que logrei convertir a planta que tiña na miña cabeza, naquela morea de millóns enterrados alí pasou un ratiño.

Centrémonos no concerto (se son capaz). A actuación comenzou puntualmente nun auditorio integrado nun centro comercial universitario (estes arquitectos cataláns son para darlle de comer aparte), e estaba cheo pero non abarrotado, iso sendo de balde a entrada. A formación desta xira eran os guitarra, baixo e batería de costume, máis un guitarra novo, e un teclista-guitarrista.

Á dereita unha foto do setlist (preme nela para agrandar a imaxe). Penso que tocaron as primeiras e as últimas, pero non me lembro de todos os temas nin moito menos.
Abriron con Always drunk con tres guitarras que a fixeron demasiado abigarrada e barulleira, afortunadamente mellorou o son no pequeno repaso polo Translate, que comezou a conectarme alí mesmo. Ata agora só o escoitar dúas ou tres veces no coche, e non lle collía o gusto.

Non lembro en que tema Jaime cantou o estribillo de When doves cry do Purple Rain de Prince, un bonito momento que espero que repita na gravación pero que seguramente non sexa así, para non pagarlle ;-).

Foi a cuarta vez cos vía en directo. Está ben separarse cando aínda se ten algo que dicir, e non dubido que teremos novas deles pronto, con outros nomes pero aí estarán.

Luces arriba, música gravada, só resta recoller e desaparecer...

chúzame