Another Cow In The Corn

Non sei porqué, pero xa non teño gañas de ver películas. A miña aversión pola xente en xeral, polos floqueiros en particular (xa sabedes, bolsiñas de plástico, pallas a chuchar de refrixerios gaseosos con alto contido en azucre, móbiles soando... en resume, a falta de educación), fan que as miñas visitas ás salas comerciáis sexan moi esporádicas. Aínda así un costume que manteño é o de ir o cine cando ando de viaxe.

Desta vez andiven por Lugo (desta viaxe falarei nesta semana, supoño), e cadrounos de ir ver a última de Martin Scorsese ,The Departed (Infiltrados). Non vou contar de que vai, nin que actores participan. As fichas técnicas están vencelladas onde deben, críticos hai a millóns, e máis dos que che contan tanto da historia que xa non necesitas vela. Só direi que as dúas horas e media que dura pasaron voando, e tivo un final dos que me gustan.

Agora teño ganas de que saia en DVD para vela V.O.s. (Debería ser unha obriga, pero isto xa é outra historia). Por certo, foi esta unha viaxe marcada pola sétima arte, xa que tomamos un viño xunto Imanol Uribe. Non estou seguro ó cento por cento pero casi. Xa me pareceu velo nun bar un día antes, pero ó intensivo ritmo de consumo alcohólico, puido afectar á miña percepción, polo que non fixen caso, pero a segunda vez que o vin, xa ó diga seguinte, compartimos barra un contra o outro, e ata me soou a voz. O que non sabía e que era tan grande, e os que me coñezades sabedes que non son precisamente un pitufiño. O dito, se alguén o coñece, que lle pregunte se andivo por Lugo nesta ponte.
Buscando unha ligazón decente (que non topei, pero algo tiña que poñer para que non o coñeza polo nome), entérome de que anda metido noutra rodaxe.

chúzame

Xa sabedes o que fixen onte pola noite ;-).

presentaron o seu novo espectáculo Sempre ao lonxe, en Pontevedra. A parella formada por Victor Mosqueira e Evaristo Calvo, dirixidos por Quico Cadaval acompañados pola música de Piti Sanz que nesta ocasión comparte escenario con eles. É este un detalle que se agradece moitísimo e que sempre lembro das actuacións de Chévere en Santiago, xa hai anos. Música en directo.

Centrándome xa, o espectáculo vai claramente de menos a máis. Ten un comezo frouxo, non sei se é porque xa os vin varias veces, e xa non me sorprenden (igual que me pasou este verán con Faemino y Cansado), ou esa virtude da memoria que tende a enfatizar as emocións pasadas e as lembranzas en xeral. De feito o pequeno video que inserto non é de escachar á risa, como sí o é en especial o que anuncian como final do espectáculo: Los Romeros de Zumárraga, un trío flamenco-rumbero con sabor euskaldún, que esnaquiza calquera axioma do políticamente correcto. Foi este un momento inesquecible. Coas rumbas cantadas en euskera unhas (Una lágrima cayó en la arena, impresionante) , e outras con distintas referencias referencias, coma o Achilipú que foi sustituido por Askatu.

Este seica era o final do espectáculo polo que me comentaron, pero agora rematan cun epílogo que semella improvisado, no que recitan a Calderón de la Barca ó estilo de Bob Wilson (a quen non tiña o pracer de coñecer), que resulta nun perfecto remate.

En xeral, gustoume máis o anterior Cultura para dar e tomar, do que lembro especialmente un par de pasaxes: O Interrogatorio e un de cociña antropofágica. Na súa axenda vese que aínda o representan de cando en cando, botade un ollo.

Na páxina de Mofa e Befa hai un fragmento do espectáculo, que non é o mellor, pero está simpático. Os Varel.la

chúzame

Nunha arroutada, plantámonos, Cesarinn (que por certo, é o autor das fotos) e máis eu, en Santiago a ver a presentación de Silencio cómodo en un jardín descuidado, o primeiro disco de Fon Román en Solitario.

Só tiña oido un par de temas, o single Colegio vacío e outro do que non lembro o nome. Inicialmente pareceu unha boa idea, mais houbo un intre mentres andabamos de viños polo Franco, que pensei: "hoxe teño ganas de algo máis contundente". Afortunadamente a cousa non foi tan tranquila como eu esperaba.

Cunha entrada frouxa, que calculo a ollo nun cento de asistentes (para a Capitol non é nada), saiu unha banda formada por Fon á guitarra, voz, e un número indeterminado de pedales de efectos, o baixista de Piratas, Pablo Álvarez, o guitarra que leva na xira Iván Ferreiro (que puxen a parir no seu concerto, e agora teño que papar todo o que dixen), e un batería que según Cesar, era o de Amaral. Abriu con El idiota (se alguén que sei eu se digna a enviarme as fotos...), percorreu o seu disco e pechou cunha versión bastante más cañera que la de Piratas de Hoy por ayer, nun bis un pouco forzado.

Debaixo temos a Fon tocando un Casio PT1 de cor branca. Un dos agasallos de moda cando fixen a Primeira Comunión (que a fixen, aínda que non o pareza XD). Xa me ando a liar outra vez. O tema que interpretaron Fon, o Casio e a irmá (de Fon non do Casio :-P), foi Decidir. Incrible o que se pode facer con este equipo, en especial quero destacar a voz da irmá que era espectacular. Mágoa que un problemiña co jack xerara uns desagradables ruidos aleatoriamente perante a actuación. Cousas de traballar con trebellos de hai tantos anos!.

A nota simpática da noite douna a irmá, que novamente voltou saltar ó escenario anunciando que era o aniversario de Fon, e solicitando que lle cantaramos o Parabéns, cousa que fixemos de bo grado, aínda que teño que dicir, non sen certo reparo, que non sei moi ben a letra. Despóis dun paseo por Mr. Google, topei isto que é a versión portuguesa.

Parabéns a voçé
nesta data querida
moitas felicidades
moitos anos de vida

Na miña opinión foi un concerto curto (1:20h), seguramente por falta de repertorio e no que debería engadir algunha versión máis (non necesariamente de Piratas) mentres non teña temas propios. Alongou os fináis con desigual resultado. Penso que é aí onde se nota que anda nun medio novo (cantar e tocar), a pesares de levar moitos anos tocando, non é o mesmo. Semella querer estar a todo, a cantar e desparramarse coas seis cordas. Finalmente o volumen estaba excesivamente alto, preparado para unha grande cantidade de público que nunca apareceu.

Seguramente no verán xa estará pulido e o veremos nalgún festival dos que saen tanto agora. Eu recomendoo, e só que dende que vou o P.S. non me vale nada ;-)

Hoxe toca en Vigo, coido que na Fábrica de Chocolate. É un bo plan, aínda que esa sala sexa un pouco cativa.

chúzame

Hai unha semana un compañeiro do traballo díxome:

-"Teño que darche unha mala nova. Denunciaron ó Nautico e queren pechalo."

Independentemente da miña opinión sobre o tema, unha das consecuencias desta desafortunada situación, era que o concerto que ía pechar a temporada, e do cal estaban esgotadas as entradas, ía celebrarse no exterior do local, co que aumentaba considerablemente o aforo, e permitiume restarlle horas ó sono do domingo, para pasalas na actuación de Iván Ferreiro.

Do concerto en sí non sei que dicir, estivo ben, pero non toleei. Esperaba o trío formado por Iván, Amaro e Karlos (sen dúbida o mellor da noite), e atopei a un Iván que só cantaba, un guitarra máis e un baixo. Esta equación equivale aproximadamente a Los Piratas, e non era iso o que eu quería.

Soaban bastante ben, se temos en conta que se colaron dúas veces, e que non lle vía o xeito ó guitarra novo (dende logo nos temas de Canciones para el tiempo y la distancia, non pintaba nada). Tocaron varios temas novos, algúns clásicos dos piratas e nos bises saíu Quique González, que cantou a dúo un tema del (seica, que non o coñezo), e logo Tournedo que alongaron metendo versos de varios temas (ata In between days de The Cure), que si me sorprendeu.

Quedoume pena de non sacarlle unha foto ó setlist, que tiñan pousada na mesa de son, e serviría para que me lembrara dalgún título máis.
Definitivamente non era o que esperaba para o derradeiro concerto do Náutico, nin por dende logo para ver por primeira vez en directo a Iván Ferreiro.

Quedareime co concerto que teño gravado de Los conciertos de Radio 3.

chúzame