Restaurante La Oca. Un salón-comedor cheo de sabores

Disto moito de ser un gran cociñeiro, pero as veces cando me meto entre olas e tixolas, recibo un inmerecido cumprido:

Nunca pensaches en montar un restaurante?

Un que, por sorte ou desgracia, ten a unha profesional na familia, sabe ben que non é mesmo preparar un xantar ou cea para 4 ou 6 amigos que alimentar un sala chea de comensais, sen esquecer a anarquía horaria que acostumamos practicar, e que as datas que consideramos festivas ou de descanso, son as habituais de producción para estes traballadores e empresarios deste sector.
Todo isto ven a conto, porque o Restaurante La Oca estivo virtualmente vedado para nos durante ben tempo. A apertura habitual e ao mediodía durante a semana e as noites de venres e vesperas de festivos. Precisamente un festivo local era unha desas raras oportunidades que decidimos aproveitar.


O comedor lembroume ao salón da miña casa (ou de tantas outras) nun día de festa. As cadeiras, as paredes inzadas de pratos, imaxes e cadros, as lámpadas e apliques, o chinero… non sei se foi casualidade, pero ata os comensais que nos acompañaban, semellaronme figurantes escollidos para recrear un ambiente máis fidedigno. Un, ao que xa lle branquean os cabelos e as pernas alcanzan ao chan,  sentiuse máis novo, coa presión das debidas advertencias antes dunha visita, para causar unha boa impresión comportándose correctamente.
O trato cordial e cercano de quen nos atende (xunto con algunha chamada de móbil, sempre fora de lugar), dispersa eses pensamentos e centranos na carta. Chegamos cunha idea fixa. O menú degustación sorpresa que cun prezo de 35 € (+ IVE) e o noso obxectivo inicial, mais asexar os segredos da carta por desbotar algún prato con un ingredente menos apetecible (todos temos algún) e facer unha quiniela
mental sobre que pratos escollerías, forma parte do ritual.

A elección do viño xa é amolado sabendo o que vas comer, nin te atrevas se o menú é sorpresa. Os espumantes son o noso comodín, e o Champagne vaise de prezo, un cava servirá. Comezamos.



Ensalada de lamprea con aceite de pementa verde



Revolto de centola, laminas de bacallao e mazá



Ovo pochado con especias e trufa branca do piamonte



Bacalhao a 65º con pilpil de allada e pisto



Solombo de cervo, confituras caseiras e salsa de foie, queixo de cabra e azafrán



Torrada e xeado de turrón

Acompañamos a aventura cun Juvé & Camps Reserva de la Familia Brut Nature, augas e unha infusión foise a algo menos de 60 € por cabeza.

Unha homenaxe en toda regla, do que salientarei especialmente a ensalada de lamprea, coa que teño unha relación desigual, e que non agardaba probar novamente este ano, xunto co bacallao (impecable), e os surtido de acompañamentos para o cervo, realmente un espectáculo.

Definitivamente, entrará nos meus recomendados de Vigo, e nas candidaturas de futuras xantanzas, o que non sei é como imos facer para organizar a data… quen sabe… quizais a primeira Ceanza?  (Academico ou morte  para este neoloxista afeccionado ;-))

Publicado en Gastronomía,Restaurantes | 1 Comentario

Pontevedra Tapas 2010

É certo que saen coma cogomelos nesta época. Os concursos de tapas están por todas partes, pero só este me permite asistir sen coller o coche. Pontevedra Tapas (que así se chama) está a ser un éxito, ou cando menos esa foi a nosa percepción. Un día bastante morto como é o martes pola noite atopamos un par de locais sen existencias e noutro non tivemos espazo físico para entrar noutro.
Os datos para quen lle interesen: 26 locais da hostalaría pontevedresa compiten neste concurso, ofrecendo por un prezo fixo de 1,50 € por tapa, e 3 días os que quedan (remata o vindeiro domingo). Bulide!



O nivel está a ser máis elevado do que esperaba, en especial tendo en conta a limitación do prezo un bo criterio que facilita a valoración dos mesmos. As fotos do móbil non fan xustiza, e agardo sirvan para estimular a visita aos locais para observalos e sobre todo degustalos. Velaquí algúns a salientar:
Se visitas A Maquía ofrécenos un sorprendente pincho con xogo de palabras o Sushi Maki A, un sorte de falsos makis de polbo, choco e cocido acompañado de cadanseu prebe.


Os mexillóns con espuma de queixo de San Simón de La tienda de Clara, magníficos.


Pontetapas ofrécenos solombo de porco con queixo de tetilla e timbal de patacas coméntase só.


Pablo desde o Allo e Aceite usa como tapa un mítico prato da súa casa: Langostinos en tempura con mahonesa de soia.



Isto son os que mais nos gustaron de momento pero algún máis aparecerá nas visitas da fin de semana. Ireinos subindo a este album. Se tes unha recomendación é benvida!

Para rematar un pequena reflexión que me preocupa desta iniciativa, i é que algúns empresarios poden sentirse tentados poloLado escuro e se perda aínda máis a verdadeira tradición dos Pinchos en Pontevedra. Ambos costumes son compatibles ou iso espero…

Publicado en Eventos,Gastronomía | 1 Comentario

Máis receitas con philo (V). Apfelstrudel de pera estilo libre

Aproveitando as vacacións e para evitar perder moito tempo diante do ordenador, metinme na cociña. Como vedes o resultado é que estou a perder máis tempo diante da pantalla e compensando a falta de sol cun bonito moreno TFT.

O motivo de escribir esta receita é o seu ridículo título: un strudel de mazá nunca poderá ser de pera. Non hai máis explicación ca o meu esquecido alemán, e que as mazás gastáronse nunha saborosa compota, e só quedaban peras. Agora lembro unha receita de pastel de cabracho que moi amablemente me explicaron, e na cal había surimi, pescada e unha chea de ingredientes máis, e na que non aparecía o peixe homónimo por ningures. Moito me rin con aquela receita, e agora tamén con esta.

Quen queira facer unha receita en condicións mellor que se dirixa a este enderezo, se polo contrario, queredes perpetrar unha sobremesa relativamente doada de libre interpretación… alá vos.


Vexamos, utilicei 4 follas de pasta filo, unhas cantas peras (medio kilo máis ou menos), uvas pasas (ao gusto), arandos deshidratados (porque cadrou que había), ron checo Božkov Tuzemský, manteiga, pan relado (50 g), azucre panela, esencia de vainilla natural e canela en pó.

Penso que está todo. Preparación. Vexamos, hidratar as uvas e arandos. Escorrer e deixar de mollo en ron checo (pouca cantidade). Derretemos unha pouca manteiga (digamos 50 g) nunha tixola e douramos o pan relado, engadimos as uvas, arandos e ron (por iso dicía que pouca cantidade), a canela e unhas pingas de esencia de vainilla, e retiramos do lume para darlle unhas voltas coa idea de misturar e que non se queime. Reservar. Se es moi lambón aproveita para botarlle azucre antes de retiralo.

Cortar as peras ao medio, e retirar as sementes. Eu non retirei a pel (todo o mundo sabe que é onde están as vitaminas), e procedín a tirar unhas rodas de pera tan finas como me foi posible (que non foi moito). Non hai problema, a pera se está ben maduriña vaise cocer no forno perfectamente.

A parte da filo é a máis delicada, coma sempre. Armarse cun pincel e unha boa cantidade de manteiga derretida. Estender dúas follas de filo nun mesado e mollalas coa manteiga. Pousar un par de filas de fatias de pera, e/ou a mestura reservada, e pregar por riba, repetir ata que remates as follas, momento que aproveitarás para facer o propio con outras dúas follas de xeito que teña unha altura coma a da imaxe. Eu penso que fixen como catro veces o procedemento dúas de froita e dúas de zaragallada alternándose. Lembra fechar os extremos, para que non fuxa o contido.

Cando consigas rematar, máis manteiga para darlle un brillo dourado e un pouco de azucre panela por riba, daralle eses puntos escuros de caramelo. Forno 30 minutos 180º altura media. Isto non é lei, cada quen vixíe o seu pastel.

Acompañeino dun sorbete de mazá que tiña no conxelador, para botar por terra toda a miña exposición inicial, sobre peras e mazás (Isto lémbrame )

Publicado en Gastronomía,Receitas | Comentarios cerrados

XIII Xantanza. Se os BGG non van onda Ons, Ons ven onda os BGG

Non cabe dúbida de que esta décimo terceira xantanza foi especial. Aproveitando a nosa recentemente creada páxina de facebook abrimos a experiencia blogastronómica cunha máis que respectable cifra de 23 asistentes, que tendo en conta que tiñamos unha ponte, un temporal e que se convocou cun reducido marxe de tempo, é todo un éxito.  O temporal no mar evitou que nos trasladásemos cara a Illa de Ons tal como tiñamos previsto, pero non foi quen de anular unha convocatoria que Mónica reconduciu maxistralmente a uns quilómetros no noso destino primitivo, pero en solo continental.

O programa respectouse na medida do posible, agrupándonos inicialmente no Bar Alegre e unha vez no destino final, comezando cunha degustación de follas novas (ou baby leaves coma lle chaman eles) de Finca de los Cuervos. Un interesante proxecto que está ofrecendo produtos vexetais ecolóxicos á alta restauración galega. Santiago Pérez falounos de hibridación por polinización para crear unha sorte de herbas mestizas ao gusto do consumidor, todo isto sen modificación xenéticas, sempre ca bandeira dun produto o máis natural e ecolóxico posible. Puidemos probamos Pak-Choi, mostaza… e outras folliñas de poucos días, con potentes sabores, convenientemente acompañados dun Pedralonga, caldo da D.O. Rías Baixas  que utiliza técnicas biodinámicas na súa elaboración e que tamén nos acompañou nos primeiros pasos do menú principal.

O xantar foi concibido ca Illa e os seus produtos coma centro. Por 40€ por cabeza, o tándem formado por Lola de Casa Checho e o seu fillo, ofreceunos un menú que comezaba aló polas dúas e media cunha exquisita empanada de millo de zamburiñas,



continuamos cuns deliciosos percebes,



polbo á feira a seguir,



e xa entregados ao cocido co bolo do pote con nébeda,



finalizando cas sobremesas que redondearon o xantar:  o bandullo, un parente da vincha, que se prepara no estómago e non na vexiga do porco.
Para ser fieis á realidade nos tomamos compota, que é como lle chaman á zaragallada coa que enchen o estómago, e por extensión á mesma preparación cando se realiza noutro recipiente. Completaron o trío a  tarta de queixo e unha empanada de mazá que polo visto ten moita sona.



Non hai Xantanza sen G&T. Dúas casas descoñecidas para min das que demos boa conta Blogastrónomos e convidados e que amplían o abano de xenebras na nova era dourada deste espirituoso.  Pink 47 e Mombasa Club Gin son as novas marcas das cales sorprendeu máis a suavidade da Pink, a pesares dos seus 47º.



O forte vento que batía no istmo da Lanzada non impediu unha fugaz visita ás escavacións e aínda houbo quen colleu folgos para ir cear e aguantar deica ben pasada a media noite…

Como xa é case un costume, recollo outros puntos de vista do evento da man de Colineta, Capítulo 0, De Pinchos (por partida dobre)Laconada, La cocina de Lechuza, La caja de los hilos e Pantagruel Supongo.

Publicado en Gastronomía,Xantanzas BGG | 7 Comentarios

XIII Xantanza. Acompáñanos pola Illa de Ons

Queredes pasar unha xornada na Illa de Ons, degustando un menú tradicional e acompañando aos blogastrónomos?

Mapa da Illa de Ons
A continuación as repostas a todas as dúbidas que vos asaltan:

  • Que imos facer:
    1. Desprazarnos ata á Illa de Ons (Parque Nacional Illas Atlánticas)
    2. Durante o traxecto degustación de produtos de Finca do Corvo a cargo do cociñeiro Javi Olleros (Culler de Pau – O Grove).
    3. Visita pola illa.
    4. Xantar tradicional
  • Cando: O vindeiro sábado 30 de outubro. Saída ás 10:30 h retorno ás 18:30 h.
  • Como: En barco (pensamos no paracaídas pero igual non caiamos todos dentro da illa :-P).
  • Onde: Sairemos do Porto de Bueu
  • Porqué: Unha xornada coma esta merece ser compartida con máis xente.
  • Prezo: 55 € + Viño

Para acompañarnos, tes que cumplir estes estritos requisitos:

  1. Ser amigo da páxina facebook dos blogastrónomos.
  2. Responder a esta mensaxe indicando que queres acompañarnos (por favor, só unha resposta por persoa)
  3. Levar fame e gañas de pasalo ben :-)

No caso de que o número de apuntados supere a nosa capacidade organizativa, verémonos na obriga de realizar un sorteo.

O menú tradicional con:

  • Polbo
  • Percebes
  • Empanada de zamburiñas
  • Cocido con bolos do pote
  • Empanada de mazá
  • Bandullo

Quen quere vir?

Publicado en Actualidade,Eventos,Gastronomía,Xantanzas BGG | 1 Comentario