XI Xantanza (e II). Casa Marcelo e o menú festival

Levo case 5 horas a editar o vídeo e non lle atopo xeito. Canso xa de pelear con el queda así. Agardo que cando menos, transmita algo do que vivimos os blogastrónomos nesa xornada do 23 de xaneiro, a continuación da primeira parte no Abastos 2.0. NoRestaurante de Marcelo estreamos adega, tomamos o menú festival con algúns clásicos e outros novos, e pasamos uns momentos fantásticos en boa compaña. Nin máis nin menos o que se espera dunha Xantanza.
Era a segunda vez que pasaba por Casa Marcelo. Desfrutade. Visitade Casa Marcelo.
[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/Fnd-iqC-Rxo" width="425" height="350" wmode="transparent" /]
O ambiente do local é acolledor pero non o mellor para plasmalo graficamente. E non, non o digo como desculpa. Un non da para máis.
Outras visións da xornada:

Por certo, nos créditos esquecín a música. O tema é Políticas de inverno por Hannon Ausse do album Summtranses. Podes atopalo aquí, na Regueifa.

Publicado en Gastronomía,Restaurantes,Xantanzas BGG | Comentarios cerrados

Casa Solla. Voltarás

Fai uns días, coa escusa de vir coñecer ao Roi Mariño, os Sres. de Foucellas se enfrontaron ao temporal para achegámonos a Casa Solla en Poio, a xantar nun (recoñézoo) dos meus restaurantes favoritos, ao que intento ir un par de veces ao ano. Con máis retraso que D. Manoel, procedo a comentar o menú.

Coma sempre, a comida estivo á altura do esperado, e foi unha sorte comprobar como apenas coincidiu o menú degustación que tomamos desta volta co que probaramos aló por abril, na última visita que lle fixeramos a Pepe Solla e á súa cociña. Nesta ocasión, puidemos comprobar as influencias da cociña chinesa, despois da súa visita (a de Pepe, non da súa cociña) a Shanghai: Unha infusión do coral da vieira acompañounos durante gran parte do xantar, lembrándonos que os chineses beben té durante as súas comidas; o cala-mar en aros , tenro a máis non poder, e cun sabor ben asiático por mor dun aceite de sésamo, que pedía a berros uns palillos para comelo (Foucellas, copiácheslle o comentario a Makeijan!); e un dim sum de centola que me lembrou aos que tomaramos en Beijing, nun chino pijo ao que nos levara un amigo de Makeijan e que fora toda unha revelación en comparación coa comida que serven nos restaurantes chineses aos que tiña ido ata entón.
Pero aínda así, quizais o prato máis salientábel fose a navalla lima-limón, prato sinxelo, pero sen dúbida foi a mellor que teño probado ate agora (en abril, tomarámolo con ostras, tamén espectaculares); e que nos lembra a esa vella costume da xente de mar de comer os bivalvos crús, só cunhas pinguiñas de limón… por se acaso!
Moi ben coma sempre o peixe, mero nesta ocasión, e como prato de carne,  outra vez Pepe Solla xogando co punto das aves, neste caso perdiz, deliciosa en dúas coccións e cun escabeche do máis delicado, pero non apta en parte para quen, coma min, ten certo reparo en comer carne de ave pouco feita.
O xa clásico carro co queixo e marmelo antes das sobremesas redondearon o menú.

As imaxes. Non son tan boas coma as de Foucellas, pero cada un fai o que pode.
O polbo



A infusión



As navallas



O calamar



A “croqueta”



O dim sum



Os cogomelos



Del mar el mero…


A caza


As sobremesas






A conversa con Pepe Solla é un pracer engadido á boa mesa, do que tivemos a sorte de disfrutar, mentres un Gin Tonic de Blackwood’s con Fever Tree culminaba o xantar.
Quero rematar con esta pequena anécdota:
Non hai moito pasamos por un restaurante da Costa da Morte, e aínda que non sexa moi axeitado, non puidemos evitar oir a conversa do responsable de sala con outro comensais. Fago miñas a súas verbas cando dixo:

Casa Solla es el templo de los puntos de cocción del pescado.

E non teño nada máis que dicir.

Publicado en Gastronomía,Restaurantes | 5 Comentarios

XX – A décima Xantanza na Culler de Pau – O Grove

Xa choveu dende aquela I Xantanza!. Case 3 anos e con ésta, xa son dez as ocasións nas que nos xuntamos para realizar a nosa particular peregrinaxe polos templos da gastronomía galega.

A X Xantanza correu da man de Geiko. Comezou cunha visita á adega Aguiuncho, a que recentemente premiaron co Mellor Branco de Galicia 2009 polo seu Aguiuncho Barrica 2007. Tras unha breve visita polas súas instalacións, procedemos a probar os caldos desa casa. Non me vexo capacitado para xulgar se é o mellor, pero levei unha botellíña para desfrutalo con calma na casa.


Unha vez rematamos en As Pedreiras, arrancamos cara o destino definitivo de calquera Xantanza que se prece: un restaurante. Desta volta un proxecto moi recente foi o que atraeu as nosas miradas, probablemente pola presenza de cociñeiros nipóns. Este artigo de LVG, inspirado pola visita de Capítulo 0 días antes, engadiuno á miña lista de pendentes, e o consenso dos BGG fíxoa efectiva. A continuación: A Culler de Pau, Javier Olleros e Takahide Tanaka.

Sito en Reboredo, O Grove, a cociña do Culler de Pau pasa por ter o corazón no noso mar, matizado por brillos orientais. O comedor está presidido por unha grande parede transparente, que introduce a mesa nun oceano de millo e bateas ao lonxe na Ría de Arousa. Na parede oposta, outro vidro separa aos comensais dos artesáns, unha imaxe, non menos interesante.

O menú abriuse cunha Sardiña con gazpacho de melocotón. Refrescante e atrevida.

Picou moi alto con este saboroso bocadillo de choco con xema de ovo, espinacas e redución das súas cabezas.


Presentou a primeira chiscadela oriental na albóndiga de boi de mar sobre caldo de crustáceos e aceite de herba boa, non tanto nos ingrendentes coma na presentación.


Artellada ao redor dunha das raiñas das nosas rías, apareceron as  vieiras con cebola caramelizada e lámina de touciño. Moi ben.


A presenza do xenxibre (e de Takiña) acompañou ás navallas a 75º sobre caldo dashi e aire de piñeiro.


Non menos saboroso, pero si menos sorprendente é foi o ovo da casa á carbonara de queixo de San Simón e migas de pan. Cando menos no meu caso, o ovo estaba algo pasado de cocción.


Curiosa a presenza da carne antes do peixe principal. Roastbeef sobre crema de patacas, verduras e mostaza


Bo punto, bo xénero, isto faise só. Pescada como unha caldeirada, chícharos e pérolas de tapioca.


Nas sobremesas máis atrevido este primeiro. Remolacha xeada con froitos vermellos, menta e iogur de coco e cítricos. 

Outro clásico recente da restauración actual. Torrada da avoa caramelizada, café, leite e cacao. Unha sorte de Tiramisú se queredes. Non precisei tomar café, preferín quedarme con ese goloso regusto.

Os viño acertadamente elixidos foron Val de Sil 2007 un Godello de Valdeorras e Abadía de Gomariz 2006, Ribeiro Tinto dos peculiares artífices da adega Coto de Gomariz. O Moscatel MR acompañou a sobremesa.

Tras as fotos de rigor, e unha visita sorpresa á cociña, agora xa recollida. Despedímonos cara unha longa dixestión axudada polos Gin Tonics de Hendrick’s nun non menos recomendable local na Ría de Pontevedra, O Nautico en San Vicente do Mar, onde rematamos unha xornada que dou comezo oficialmente ao outono a xulgar pola cantidade de auga que caeu esa noite.

As diferentes olladas sobre o mesmo evento permitirán ao lector facerse cunha idea máis fidedigna e cualificada ca miña. Así falaron  O Gourmet de Provincias, Capítulo 0Laconada, Pantagruel Supongo, La caja de los hilos, …

Publicado en Gastronomía,Restaurantes,Xantanzas BGG | 5 Comentarios

IX Xantanza no Restaurante Alborada. Homenaxe á cigala

É francamente imperdoable que non escribira nin unha liña da VIII Xantanza, e non me quedará máis remedio que facelo calquera día.  Non por iso vou deixar de comentar a recente xantanza (e xa van IX) que amablemente organizou o Sr. Foucellas, no Restaurante Alborada en A Coruña.

A estas alturas xa temos  análises pormenorizadas e imaxes de mellor calidade ca estas, pero non por iso vou quedar calado. Adiante pois co menú.

Inauguramos a mesa cuns petiscos que non viñan detallados sendo un sorpresa que resultou ser do máis agradable. En primeiro lugar unha divertida Filo-Pizza sobre cacahuetes agridoces, noz de macadamia en tinta de lura e tempura de pistachos (xa copiei algo).

Oliva esférica e en madalena. A esferificación de tamaño máis respetable que teña tomado ata o de agora.

A primeira aparición da raiña da IX Xantanza foi na Espetada de cigala con mahonesa de soia e caranguexo  fritido sobre cama de pataca palla.

Espetada de cigala con mahonesa de soia e caranguexo  fritido sobre cama de pataca palla

A estas alturas xa comezaramos dar boa conta dun Antonio Montero Autor 2008 da D.O. Ribeiro, rexio consorte xunto ca cigala, durante boa parte do xantanza.

A partires de aquí os primeiros. Iniciamonos co Carpaccio de cigala e ourizo con xeado de lichis, un dos mellores do día.

Carpaccio de cigala e ourizo con xeado de lichis

A seguir veu a tosta de salpicón Alborada, cunha orixinal presentación invertida.

As Verduras grelladas en papel fata, nas que reapareceu a cigala, dando unha mellor presenza ao tradicional papillote. (Isto vouno copiar).

A sardiña desespiñada con queixo e foie, levou un ingredente extra. Das fotos é a que máis me gusta, pero o resultado non me acabou de contentar, o foie era méramente testimonial e non se apreciaba xunto a unha sardiña á que lle sobraba cocción.

Alcachofas de tempada con polbo e aceite de morcilla un acerto, pode que gañara co seu xamón, pero a presenza da morcilla foi suficiente como contrapunto, e o polbo tiña unha textura consistente moi agradable.


Un exceso de sal botou por terra un prato que a priori ía ser o meu preferido. Nin é espectacular, nin moi exótico, pero esta preparación de tintes mediterráneos da puntilla da ría con arroz negro e alioli, leva 3 elementos que me encantan. Mágoa.

Chegou por fin un clásico da carta, que en palabras do propio Luis Veira nunca van poder retirar: Ovos con cigalas, patacas e aceite de trufa

Eu fixen o cambio de viño a esta altura, aínda que xa estaba presente na mesa porque os amigos do tinto son un lobby en si mesmos. O Refugallo 2006 que curiosamente non aparece na páxina dos seus productores Dominio do Bibei.

Decidín entrarlle con este acompañamento ao Bonito de tempada con soia e caramelo de pementos. Igual digo unha barbaridade, pero o acompañamento estaba delicioso.

O fin da etapa salgada chegou cun porquiño con pó de pistacho iraní, orellóns e sal negra.

A complexa tarefa de habilitar espazo para que os doces atoparan o seu lugar, correu da man dun Mojito, que trala disiquisición de geiko sobre a variedade de menta utilizada, cumprimiu sobradamente co seu cometido. Só me pesa non aceptar a oferta do maitre e ter recuncado.

Como compañeiro das sobremesas unha aposta arriscada: María Castaña. Viño doce aromatizado con castañas torradas, que non pareceu chegar a convencer. Estivo ben como experiencia.
A continuación,baixo o suxestivo nome de Primavera, se atopaba vainilla, cardamomo (que confundín visualmente conkiwi), e outros sabores frescos.

A torrada temperada con xeado de torrada, foi o redundante e saboroso remate do xantar.

Mais non da nosa estancia no Alborada, que se alongou con cafés, caña, petit fours e os inevitables gin tonics, con debate incluido.
Dende xa, sabede que un Fever Tree con Hendrick’s é o Gin Tonic da casa, ou así é dende que pasei por alí.

Non quero deixar de salientar o impecable servizo de sala. Atentos a calquera comentario, que nin cas dificuldades engadidas dos obstáculos móbiles, deixaron un só detalle por cubrir. A miña noraboa a todos.

Como xa ven sendo habitual, as visións doutros comensais complementarán e enriquecerán a experiencia, tal como fixeron ca súa presenza:
Gourmet de Provincias, Capítulo 0, Pantagruel Supongo, Laconada, Borralleira, De Pinchos e o convidado de honra, Melvin.

E xa por fin, agradecer a moraiminha todas as fotos dos pratos.

Publicado en Gastronomía,Restaurantes,Xantanzas BGG | 7 Comentarios

A casa dos Martínez: Repetirás



Mañá imos A Coruña á IX Xantanza, onde estou seguro que os responsables do Alborada nos han dar un recital, visto o menú adiantado polo organizador de tan magno evento Sr. Foucellas .  Máis quedaría cargo de conciencia se non escribira, aínda que só foran dúas liñas, do noso paso no serán de onte por A Casa dos Martínez.

Hai un tempo  decidín que non levar a cámara enriba non era motivo suficiente para pospoñer a visita a un restaurante, e afortunadamente nesta ocasión temos imaxes do propio Enrique, que ligarei en lugar de apropiarme delas.

Comezamos?

Ceamos nesta mesa, e eu tomei uns chipiróns ao wok coma estes, un solombo de bonito que ata penso que pode xustamente este mesmo, e moraiminha mailo bichoquiño partillaron unhas riquísima sardiñas con toda a súa graxiña,e unha fideua de infarto.

De sobremesa sorbete de mandarina, e unha tarta de queixo, con frambuesas, amorodos confitados e un biscoito de café (ou era licor café?), sobre un fondo dunhas natillas líquidas…

Todo isto, mollado cunhas copas de Zárate, D.O. Rías Baixas, auga, pan e café (que non tomamos) non chegou aos 30 € por cabeza.

Agora só quero voltar e probar ese cava, o carpaccio… todo, quero probalo todo.

Definitivamente non descubrín a pólvora, porque xa os meus compañeiros teñen falado marabillas deste lugar, e non podo máis que agradecerlles que tal fixeran, pero sirva esta pequena entrada, para amosar o meu agradecemento pola velada de onte.

Publicado en Gastronomía,Restaurantes | 2 Comentarios