GastronomíaArquivo para a categoría ‘’
venres, xullo 3rd, 2009
Mañá imos A Coruña á IX Xantanza, onde estou seguro que os responsables do Alborada nos han dar un recital, visto o menú adiantado polo organizador de tan magno evento Sr. Foucellas . Máis quedaría cargo de conciencia se non escribira, aínda que só foran dúas liñas, do noso paso no serán de onte por A Casa dos Martínez.
Hai un tempo decidín que non levar a cámara enriba non era motivo suficiente para pospoñer a visita a un restaurante, e afortunadamente nesta ocasión temos imaxes do propio Enrique, que ligarei en lugar de apropiarme delas.
Comezamos?
Ceamos nesta mesa, e eu tomei uns chipiróns ao wok coma estes, un solombo de bonito que ata penso que pode xustamente este mesmo, e moraiminha mailo bichoquiño partillaron unhas riquísima sardiñas con toda a súa graxiña,e unha fideua de infarto.
De sobremesa sorbete de mandarina, e unha tarta de queixo, con frambuesas, amorodos confitados e un biscoito de café (ou era licor café?), sobre un fondo dunhas natillas líquidas...
Todo isto, mollado cunhas copas de Zárate, D.O. Rías Baixas, auga, pan e café (que non tomamos) non chegou aos 30 € por cabeza.
Agora só quero voltar e probar ese cava, o carpaccio... todo, quero probalo todo.
Definitivamente non descubrín a pólvora, porque xa os meus compañeiros teñen falado marabillas deste lugar, e non podo máis que agradecerlles que tal fixeran, pero sirva esta pequena entrada, para amosar o meu agradecemento pola velada de onte.
Publicado en Gastronomía, Restaurantes | 1 comentario »
sábado, maio 9th, 2009
Disque hai moito que non escrebo. Será que non teño nada que contar, será que cambiaron moitas cousas na miña vida, será que estou algo canso de partillar as miñas experiencias con xente que non coñezo e a que non lle importa ou será un conxunto de todas elas, mais hoxe unha aliñación de marte, actuando coma deus da guerra contra as dietas, cunha das lonxanas lúas de xupiter chamada compango, as conversas con El pingüe, Marcos Morán, e o resto de BGG, déronme o pulo para sair do meu letargo e apuntar catro cousas dun menú pantagruélico, formado por unha pléiade de pratos magníficamente maridados, que non dou descanso ao estómago máis esixente.
Conversas de alto nivel gastronómico ás que chegaba con dificuldade, pero das que aprendín un feixe de cousas, cruzadas con outra futbolísticas de moito menos interés para min, foron cubrindo os espazos entre prato e prato.
Como non vai ser posible detallar as vinte entradas, deixarei que as imaxes ilustren o que pasou por alí... e se teño tempo ben, e quero das as gracias a Marcos e Pedro Morán que xunto ao seu equipo fixeron que as 5 horas que alí pasaron foran un suspiro.
Publicado en Aplicacións, Gastronomía, Restaurantes | 3 comentarios »
domingo, febreiro 8th, 2009
Do mesmo xeito que a propia lamprea non deixa indiferente a quen a proba, ter o privilexio fai agora un ano, de ver como a manipulou o Chef Rivera no Fórum Gastronómico, botou por terra todas as miñas ideas preconcebidas dun dos clásicos da restauración galega, espertando o desexo de facerlle unha visita na súa casa.
Foi así como, organizado polo Gourmet de Provincias, e acompañados dos Sres. de Foucellas e D. Magago, optamos por probar o recén estreado menú degustación de lamprea do Chef Rivera [situación], bautizado coma Peliqueiro.
Comezamos cunha Vichyssoise de apertivo, para limpar o padal e entrarlle a partires de aquí a unha presenza in crescendo do ingredente principal a medida que transcurría o xantar. As Croquetas mal feitas, unha novidade deste ano, foron o primeiro contacto. Nótese que é o nome do prato e non unha apreciación persoal.
Continuamos co recentemente premiado Rissoto caldoso de Lamprea, un dos pratos que xa coñecía e repostou as espectativas.
E a esta altura, chegamos ao meu preferido sen dúbida. A ensalada de lamprea ao espeto con verduras asadas, onde a textura da lamprea somente marinada e marcada á prancha rematou por deixarme sen palabras.
Finalizamos os pratos principais cunha receita tradicional do noso prehistórico acompañante: á bordalaise, coa que dou o contrapunto ao resto de preparacións. Uns grans de arroz salvaxe asinaron a presentación.
Como sobremesa presentounos un sorbete de mazá verde, sobre chocolate e compota, fantástico para refrescarnos.
A traca final veu da man desta orixinal presentación dos petits fours unha peculiar tella presentada sobre un auténtico disco de vinilo.
Os caldos acertadamente seleccionados por magago foron un Marboré 2003, D.O. Somontano que nos acompañou na primeira parte do menú e un Avan Concentración, Ribera del Duero, co que culminamos os pratos de lamprea. Na miña opinión a carta de viño aínda que ampla, bótanse en falta máis referencias galegas de calidade e un axustamento nos prezos.
O prezo: 52 € que con bebidas rematou en algo menos de 62 € por cabeza,; moi amábelmente, fomos convidados aos cafés e ás copiñas de viño de porto coas que puxemos fin ao xantar.
Os meus compañeiros botaron de menos o tamén famoso timbal de lamprea que prepara o Chef Rivera, que non forma parte do menú degustación, máis que puidemos ver cando llo servían á mesa do lado. Aínda que eu xa tiven a sorte de probalo, como os demáis comensais non, quedou pendente para outra ocasión.
Hai unha cara escura na lamprea que se mestura co seu sangue, e lle da sona de indixesta. Cada un terá as súas experiencias e non é día de contar as miñas, mais un experiencia coma a de hoxe ensinoume que parte da culpa tamén está no comensal. Unha reparto equilibrado de doses coma o que desfrutamos hoxe, evita este tipo de molestias.
Un paseo pola vila ilustrado por dous cicerones de excepción, culminou esa xa tardiña. Un breve paso por A Casa dos Martínez, que haberá que visitar, pola boa sensación transmitida na conversa con Quique Martínez e as recomendacións de quen xa o visitaran, o Pazo de Quito, o Convento do Carme e en especial a Igrexa de Santiago de Padrón, que como se dunha historia de aventuras e misterio se tratara, agocha baixo un altar o pedrón, o cal espertou todo tipo de conxeturas e fantasías ao seu redor.
Coma sempre, sacamos unhas fotitos, comemos, bebemos e pasamos unha estupenda tarde, en mellor compaña. Finalizando cunha despedímonos deica a vindeira xantanza que xa está aí, como quen di...
As visións de Gourmet de Provincias, Manoel Foucellas e Magago.
Publicado en Gastronomía, Restaurantes | 7 comentarios »
venres, xaneiro 30th, 2009
Hai uns días apareceu un novo blogue especializados en cocteis, que me animou a reflexar dalgún xeito esta efémeride, que ao igual que ao Rei: Me llena de orgullo y satisfacción...
Dalgún xeito o número tres doume a sensación de que a cousa estaba madura, de que se traspasou a masa crítica e hai escritores e lectores para temas tan especializados coma o whisky, o viño e os cocteis.
O triunvirato da opinión etílica en galego está formado (ordeados segundo antigüidade) por:
Whiskeiro. O nome non deixa dúbida ao sobre o contido paseo polos destilados de cereais. Sen ser moi afeccionado a estes grolos, a lectura do seu pequeno número de entradas, está a influir nos meus gustos e preferencias, e quen sabe se algún día será o causante do cambio da bebida oficial dos blogastrónomos.
O Viticólogo dos Bagos. Novo compoñente dos BGG dende hai ben pouco, é toda unha enciclopedia enolóxica na rede. O máis prolífico dos tres.
Cocteloxía. O novato e se cadra máis sorpredente. Non sei cantos blogues haberá no mundo adicados aos cocteis, pero non han ser moitos. Leva menos dun mes aberto, pero deséxolle unha longa vida na rede.
E por fin unha soa arela: que teña que editar esta entrada moitas veces.
Publicado en Batallas, Gastronomía, Persoal | Sen comentarios »
mércores, decembro 31st, 2008
... e agora que o vexo, non sei se elixín ben o título. O que quero dicir, é que nesta altura do ano, se produce unha combinación de xuntanzas con amigos e compañeiros que se atopan todo o ano lonxe, e un pésima oferta hosteleira onde, en xeral, se aproveita para encher locales cobrar ben e dar un servizo non acorde ao mesmo. Certo é que nestes xantares o que importa é estar con quen un quere, e non tanto o que hai na mesa, pero iso non evita que un quede cunha sensación de qué ben o pasei, pero que mal comín! Por outra banda, non todo é culpa dos establecementos hosteleiros. En ocasións non se pode ou non se quere pagar o suficiente, e outra xente directamente non sabe comer.
Todo isto ben a conto, de que este ano desfrutei dunha xornada magnífica con compañeiros e ex-compañeiros de traballo, no R.C.M. de Aguete, gracias á Jano que organizou un abano de actividades ao redor do tradicional xantar do Nadal, quedando menos tradicional, e pode que por iso, gañando no resultado.
O programa abriu cun paseo a vela pola Ría, ou mergullo na mesma. As preclaras mentes que ocasionalmente me visitan, saberán cal foi a miña elección.
Da man do Centro de Buceo Beluga que ten as súas instalacións nos baixos do R.C.M. Aguete, fixemos unha inmersión na Pedra do Cabalo. Auga a 11 e 6 graos na supercifie foi toda unha experiencia para un novato coma min.
De volta como non podía ser doutro xeito, realizamos a descompresión na cafetería do clube desfrutando duns albariños e agardando a chegada do resto dos comensais, mentres ollabamos a exposición de fotografía submarina, con imaxes da Ría e de Sulawesi.
Unha vez reunido o grupo, subimos ao comedor e comezamos con este aperitivo que era un auténtico grolo de mar, e converteuse nun dos meus preferidos do menú. Bivalvos no seu caldo.
O primeiro entrante foi ensalada de centola, tomate asado e aceite de olivas negras.
Ovo, pataca e trufa como entrante quente.
Encantoume a combinación do Bacallao confitado, pil-pil de limón e pisto. Mágoa que non estivera completamente no punto o bacallao.
Foie asado, torrada e viño tinto foi outro dos puntos álxido. Non lembro a útlima vez que tomei foie pero este emparellamento cunha torrada non doce, foi un acerto. Escollín esta vista, á oposta á da presentaciómn para que se vira a pera confitada que agochaba o contrapunto do fígado.
E chegamos ás sobremesas. Froita da paixón, laranxa e iogur. Non esperaba atoparme esferificacións por aquí. Refrescante a estas altura do percorrido.
Chocolate quente e doce de leite, cun arxentino sentado á mesa isto sempre ía triunfar. Chamoume a atención moito a presentación nunha cunca desas que xa non se ven polos bares.
Todo isto regado con Codorniu Pinot Noir Brut, Viñas del Vero Gewüztraminer que me sorprendeu como acompañante do Foie, e un Pedro Ximénez de La Cilla como complemento das sobremesas. Cafés e licores tradicionais galegos, do que saliento un licor de queimada que nunca antes tivera ocasión de probar, por 45 €, IVE incluido. Non hai queixa a verdade.
O xantar rematou aquí, pero a London Gin, unha animada conversa e o SingStar non permitiron a nosa retirada ata que a noite estivo ben fechada. Aínda así remato con este fermoso solpor que debeu coincidir co fin dos cafés, co chirleu no centro, e a miña promesa de repetir un día que non teñamos tantas actividades para prestar máis atención ao menú voltar falar con Miguel e coñecer a Noa que se atopa aos mandos da cociña.
Ventureiro 2009 a todos!
Publicado en Batallas, Buceo, Gastronomía, Persoal, Restaurantes | 2 comentarios »
