Another Cow In The Corn

Ao pé do lar é unha exposición enmarcada como actividade paralela ao Fórum Santiago 2010, que se pode disfrutar deica o vindeiro 7 de marzo no Museo do Pobo Galego.

Fomos convidados á inauguración onte ao serán, onde nos atopamos con algúns dos seus responsables, entre eles Manuel Gago, Soledad Felloza e Miguel Vila, transmitíndolles os nosos parabéns (que reiteramos) e aproveitando para percorrela e aprender. Pedagóxica e lixeira pero con moito fondo é o mellor xeito de describila na miña opinión.

Amablemente recibimos como agasallo o libro da exposición, con todas as imaxes e receitas da mesma. Aínda que xa levamos un tempo oíndo falar deste asunto e coñeciamos algunhas das historias, ver o conxunto é como compor un crebacabezas, onde cada anécdota escoitada atopa o seu lugar. E para os máis reticentes só direi, que o traballo de recuperación de seis  receitas desaparecidas ou a piques de selo, xa paga a pena. Calquera visitante pode sair con elas, e preparalas no seu fogar  nun caderno.

Só faltaba a do misterioso licor decimonónico. Haberá quen se anime co Risolio? O tempo dirá...

Quedoume gravar o vídeo, pero igual me animo e lle dou  un repaso. Voltando de Santiago, fixemos unha paradiña na Casa dos Martínez esas receitas tamén desaparecen... do pratos.

Os Blogastrónomos temos un aquel de tentar innovar en gastronomía. A nosa última aventura foi a cata de gasosas celebrada hai escasa horas na enoteca  Bagos en Pontevedra.

Entre os seis asistentes xuntamos unha nada desprezable cantidade de bebidas carbonatadas producidas na nosa terra. Entre elas, por citar algunhas estaban: Xiada, Feijoo, El Pombal, La Pitusa, Nieto, Espiña, Pousada, Lareva, Xenio, etc.  e así ata 15 envases diferentes. A continuación unha instantánea do que alí se xuntou.

Nesta segunda imaxe amosamos os representantes do segmento máis alto. Con envase de vidro e mesmo precinto de garantía nos exemplares máis senlleiros.

O certo é que detallar unha cata tan ampla, e con tantas mostras  sería unha ardua tarefa, por iso quero agradecer a Magago e Sole a idea de gravar en video os momentos máis significativos, de xeito que quede constancia e mesmo, porqué non dicilo, como unha guía para que calquera afeccionado se inicie neste apaixoante mundo das burbullas.

Tras o visionado do mesmo quédalle a un a sensación de que hai produto, e que quizais falte un pequeno pulo para posicionalo no lugar que lle corresponde. Déixoo caer para abrir o debate: Por qué non unha D.O. Gasosa de Galicia?

Outras visións: Capítulo 0, Laconada, La caja de los hilos, O Viticólogo e De Pinchos.

---

Actualización: Obviamente trátase dunha pequena farsa montada para o día de onte. Certo é que debería ter sido o 1 de abril, pero como a idea xurdiu na última xantanza decidimos facela desta volta.

Agradecémoslle a Fernando e Adrián do Bagos que se prestaran a seguirnos o xogo. Non vaiades na procura de gasosas alí porqué non ás atoparedes, como tampouco cervexa e outras bebidas que non sexa estrictamente un amplo abano de viños, e unhas magníficas tapas para acompañalos. Supoño que haberá que facerlles unha entrada para compensalos...

Unha feita feita a introducción no meu blog principal amplío algo máis o evento, con imaxes e comentarios do que alí pasou.

Na presentación da nova peza de comunicación do Grupo Nove descubrín que entre os afamados cociñeiros e un simple mortal que se mete na cociña, pode haber máis similitudes das que a simple vista pode parecer: a todos lles presta botar un grolo (de bo viño, iso si) mentres cociñan.



Non se pode ter unha copa na man mentres se quita a carne dunha centola para un txangurro (redundancia culinaria?), ou mentres se enche un canelón de faisán e trufa, pero unha vez as cousas están xa encamiñadas, a máis de un nos gusta servirnos un viño e, se cadra, ir picando algo. Ver aos cociñeiros do Grupo Nove facendo o mesmo que de cando en vez eu tamén fago, foi unha sorte.

Como comprobar que a eles tamén lles gusta falar de pratos, restaurantes, viños e comentar (como non podía ser doutro xeito) as tan controvertidas estrelas que unha mundialmente coñecida guía espalla polo mundo adiante. Aproveitando que os meus compañeiros blogastrónomos que tamén se atopaban alí teñen máis relación ca min coa maior parte dos integrantes do Grupo, tiven a oportunidade de compartir conversa sobre todos estes temas con cociñeiros cos que nunca tivera a ocasión de falar (eso si, despois de saúdar aos coñecidos).

A presentación tivo lugar na cociña (si, na cociña) de Pepe Vieira Camiño da Serpe. Os cociñeiros prepararon para os invitados (e para eles mesmos, faltaría máis) algúns dos pratos que serven nos seus restaurantes, mentres os asistentes dabamos voltas polo medio facendo fotos e probando todo o que alí se cociñaba.

E remato ca foto que lle tería gustado tirar a Sole...

Onte tivo lugar en Silleda a presentación de VAC.1, unha nova marca de calidade para a carne galega, que dalgún xeito ben a complementar a xa existente da Ternera Gallega, pero que nace coa intención de dar un pulo ao sector gandeiro e leiterio galego, onde moitas reses son desbotadas unha vez cumprido o seu ciclo productivo. A maioría destas vacas, cando son enviadas ao matadoiro, son dunha calidade excepcional, polo que cunha ceba adecuada (baseada na forraxe), poden alcanzar un nivel óptimo para o consumo.


O nacemento de Vac.1 contou con dous padriños excepcionais: Flavio Morganti e Martín Berasategui. O libro Vacas, a súa dignificación sexual e gastronómica de Morganti é o máis claro exemplo da súa aposta por este produto; e que un recoñecido internacionalmente Berasategui, que dixo ser fillo de carniceiro, confesase a súa aposta pola carne galega dende hai vinte anos non é máis que dicir en voz alta o que xa sabíamos: que vivimos nun lugar privilexiado, e temos o mellor ao alcance da nosa man.


Os cociñeiros deron uns pequenos consellos de cociña; pero ver a Flavio Morganti preparar un tartar con Martín Berasategui como pinche foi un momento increíbel. Achegarme a eles para que me asinasen os slibros que carrexara denda a casa, e poder saúdalos personalmente, unha sorte. E a foto que nos fixemos Colineta, Gourmet de Provincias, Magago e eu con eles, o que nos fixo saír do acto cun sorriso nos beizos.


Iso si, despois de quedar impresionados con algún dos pratos (non puiden probalos todos) do menú que deseñaran Berasategui e Morganti para a ocasión. Os mellores para min, a chacina e o lombo baixo á pedra. Inmellorabeis.

Onte fomos dar unha volta deica Cerdedo, para airearnos e probar de paso un pouco xabarín. Tras dar un paseo pola exposición e mercar pan (sempre o pan), fomos deica o Mesón Carola, a probar os tres pratos diferentes de xabarín que prepararon co gallo da festa. Tanto este como todos os demais locais estaban ate arriba de xente; pero grazas á influenza de Chus, irmán do dono, non tivemos problema en disfrutar dunha mesiña na pequena terraza, lonxe da formula 1 do fume do tabaco.

Como dicía, foron tres as preparacións que probamos; e tivemos a sorte de que nos foran servidas de menos a máis:

Xamón de Xabarín asado... que quizáis por ser moi magro estaba demasiado seco, aínda que xa estaba moi presente o sabor do porco bravo.

Xabarín estufado, a máis elaborada posibelmente, e que nos recomendaban se só fósemos elixir un dos pratos.

Costeleta de Xabarín, que estaba incríbel.

Finalmente, puidemos probar a famosa vincha, que aínda sin estar na presentación tradicional parcheou a miña débeda con esta sobremesa.

En canto ó prezo, dicir que a atención de Chus (compañeira dun curso que está a facer moraiminha) non se limitou a buscarnos un bo sitio para xantar, senón que tamén nos fixo algo de prezo na conta. Os tres pratos de xabarín, dúas racións de vincha, dúas cervexas, unha botella de auga de litro, e un par de viños e un Vermú branco non chegaron ós 34 euros. Grazas Chus!

O Mesón Carola é un mesón de pobo, onde todos, clientes e non clientes, semellan coñecerse e ter xa unha certa confianza; e para nós, foi unha moi boa oportunidade para degustar o xabarín, que tanto nos gusta, e que moi poucas veces se nos pon a tiro... gastronomicamente falando, quero decir, que pola caza aínda non nos deu.