Another Cow In The Corn

Na nosa viaxe á República Checa mercamos un par de libros de cociña. De un deles, Cociña tradicional checa, publicado pola Asociación Checa de Chefs, foi do que saquei esta receita da tradicional Sopa de pataca que aínda que se parece á da foto do libro en cuestión, non sei se logrou o sabor desexado. Unha, porque non me recordou moito a ningunha das sopas de patacas que alí probamos; e dúas ( e igual máis importante) porque son case incapaz de facer un prato seguindo ó pé da letra a receita.

Ingredientes (os do libro)

• 20 g de manteiga
• 30 g de fariña branca
• 1 l de caldo básico de osos brancos
• 150 g de vexetais (cenoura, apio, pirixel, col rizada, allo porro, etc.)
• 150 g de cogomelos frescos ou 20 g se son secos,
• 50 g de cebola
• 50 g de touciño
• 400 g de patacas comino
• allo, pementa moída, mellorana e sal.

Preparación (tal como eu a fixen)

1. Por unha parte, poñer a cocer as patacas con auga , comino e sal. Como non dicía nada na receita, eu peleinas e boteinas enteiras para picalas unha vez cocidas.
2. Nunha tixola refretir en touciño (bacon afumado, foi o que utilicei) a cebola picada en anaquiños pequenos.
3. Por outra banda, preparar unha mezcla coa manteiga (como o libro non dicía nada, eu boteilla de porco, que é a que tiña na casa) e a fariña (que tampouco era branca, senón unha fariña integral asturiana) e fretir ata "que se poña rosada", dicía a receita... Pero como o concepto de "fariña rosada" non está na miña cociña, mezcleina ben como se fose para unha bechamel. Engadir o caldo (que como non tiña feito e non me gusta o de bote, sustituín po auga) e mezclar ben ate que comence a ferver. Engadir os vexetais (cenoura, allo porro e apio) cortados en cubiños, as setas secas(nesta ocasión, boletus que lle deron, penso un sabor moi especial á sopa) e un par de dentes de allo machacados.
4. Pasados uns vinte minutos, engádese o refrito de cebola e as patacas picadas en cubiños pequenos xunto coa auga de cocelas, pementa moída e mejorana ó gusto. Rectificar o sal, e cocer uns dez minutiños máis para que se mezclen ben todos os ingredientes antes de servir.

chuzame

Hai uns días Manuel Gago foi entrevistado por Cristina Lobao en O tren do serán da Radio Galega, para falar do Código Cociña. Non foi o primeiro. Unha serie de medios xa se interesaron por esta iniciativa autorregulatoria que semella estar resultando bastante existosa, a xulgar polas adhesións que está a rexistrar.

Outros BGG xa se fixeron eco disto no seu tempo. Eu pola contra decidín capturar ese anaco de tempo para partillalo, ao tempo que preparaba unha pequena guía de como facelo. Outra desas ideas que teño, que finalmente quedan en nada.

Pasado o seu tempo, perdeu a frescura do que está a correr, pero colleu o peso de terse convertido nun cachiño de historia do Código Cociña.

Aquí o tes, se non o escoitaches daquela...

chuzame

 

 Código Cociña na Radio Galega: Play Now | Play in Popup | Download (56)

-Papa, Pan!.

-Morto!

Este era un dos diálogos habituáis, que lembro cun sorriso á hora do xantar. Era máis novo. Moito máis.

Veume esta lembranza infantil, ao escribir o título da entrada, e é que esta foto si que amosa pan de verdade. Pan con maiúsculas. Foi tomada nesa feira que tanto esta a darme para escribir, sendo esta derradeira entrada relacionada.

Por non apuntar o nome agora non o lembro (Panadería Irene?), mais si recordo que era un panadeiro de Palas de Rei (Lugo), que moi amablemente cando moraiminha lle preguntou se lle importaba que fixera unha foto do seu posto, dispúxose a colocalo do xeito máis lucido posible.

Non hai máis que ver a imaxe...

Un bolo ou barra que, coma estes, podes comer durante unha semana, é ciencia ficción para quen está afeito a mercalo quentiño á hora do xantar, e que non se trague á cea.

Por iso non o deturpo chamandoo pan, senon polo seu nome: PAN.

chuzame

Estes días ando no aire. Visitas, traballo, un cambio de coche... non teño tempo para nada. A ver se remato algún dos rascuños que teño a medias.

Esta é a imaxe da que falaba na primeira entrada de hai uns días sobre a feira do queixo do Cebreiro onde comentei que gastara máis de 70 € en queixo. Lémbrovos que o centro da imaxe levou máis da metade dos cartos. Á esquerda temos un queixo curado de leite de vaca de Queixos Pacita (Friol, Lugo), productora esta que tamén fan un producto con queixo de ovella, mais tiñamos cuberto ese flanco con O Rexo producido por COVIGA, cooperativa alaricana, da que xa oira falar, e da que por fin vou poder probar os seu productos.

Da sorprendentemente ampla representación do San Simón da Costa, escollín, un pouco ao chou a verdade, o de Queixería Valado, e para finalizar de alén das nosas fronteira, pero non moito( Ambasmestas para ser exactos) Veigadarte especializados en queixos frescos de cabra, de coidada presentación en ampla variedade. Se non lembro mal escollemolos de allo e pirixel, e guindilla verde.

Para os prezos xa pasaron moitos días, pero penso que os rulos eran a 4 € e o resto ían no rango de 7 a 9 €.

chuzame

Hai apenas un par de horas que acabo de chegar do Restaurante Solla e uns anacos de conversa intercalados entre prato e prato da degustación express, obríganme a escribir unhas liñas antes de que desvanezan as ideas xunto cos agradábeis vapores etílicos.

Unha vez rematada a cea, que comentarei brevemente nunha vindeira entrada, estabamos moraiminha e eu debatindo a oportunidade de tomar unha copa alí mesmo ou desplazarnos a outro local, e acercouse Pepe para ofrecernos esa mesma opción. Foi suficiente para convencernos de quedar. Como se intuíse que estabamos de celebración, tivo o detalle de invitarnos ás copas; aínda que eso só o soubemos á hora de pedir a conta e pagar.

Como xa saberedes o Gin Tonic e a bebida oficiosa dos blogastrónomos. Co tempo vas probando aquí e acolá, e cando un cre que coñece unha xenebra bastante xeitosa, aparece alguén que che lembra que aínda tes moito que aprender. As suxerencias para un combinado de sobremesa foron: Martin Millers (que tomei eu), e Blackwood (que lle tocou a moraiminha).
Unha vez postos en antecedentes, entenderedes mellor ao que me refiro co título, e paso a enunciar os dous mandamentos do Gin Tonic:

Un. Se te preocupas por tomar un destilado de calidade, porqué o combinas cunha refresco calquera.

E é certo que se elixes un alcohol de calidade e o mesturas con calquera cousa, estás a desvirtuar o ingredente principal. Por facer un símil bastante obvio, ninguén tería a ocurrencia de tomar un menú degustación, cun viño envasado en tetra-brick.

Inferimos como corolario do noso paso por Poio: Fever-tree e a tónica a utilizar no futuro. Sabor suave, burbulla fina... case un auga mineral con gas natural...

Dous. Unha vez que probas algo que che gusta, xa non tes necesidade de cantidade, senon de calidade.

Esta foi a resposta á miña recriminación de que este tipo de cousas me ían arruinar. E ben pensado o razonamento de Solla ten sentido. Si probas algo que che gusta (gin tonic espectacular), vas pagar por elo e punto. Non sentirás a necesidade de sucedáneos (gin tonic cativo); simplemente anhelarás repetir ese momento especial, co que vas aforrar eses gastos superfluos...

...é palabra de deus Pepe Solla.

chuzame