Another Cow In The Corn

Hai tempo que tiñamos pendente unha visita a Chipiona e finalmente decidimos baixar esta pasada ponte de maio. Coma os nosos anfitrións non eran nativos, postos a procurar un lugar para darnos unha homenaxe non nos servían de referencia. Foi así, como moraiminha pediu axuda e Gourmet de Provincias acudiu, como é habitual en el, ao rescate. Deste xeito soubemos de Ángel León, e o seu Restaurante Aponiente na Ribera del Marisco de El Puerto de Santa María.

As angostas rúas desa zona son casi todas de sentido único, e unha vez o GPS nos mareou un pouco paseando dun lado a outro, optamos por aparcar onde atopamos sitio, e confiar nos nativos para achegarnos ao noso obxectivo. A primeira persoa que atopamos, coñecía o local, e acompañounos un anaco de camiño, comentándonos que coñecía o restaurante, que si era un novo proxecto de Ángel León... Polo acento xuraría que era anglofalante. Gracias a el, chegamos a bo porto.

O local estaba casi cheo. É pequeno (unhas 10 mesas), en tonos crema, branco e negro, con detalles mariños nos elementos decorativos. É de fumadores (polo que lin aquí pronto cambiará) pero cunha boa renovación de aire.

O primeiro que nos ofreceron foi tomar algo mentres decidiamos. Estando en Cádiz non podiamos evitar a proba dun manzanilla (San León) e un fino (Fino Pavón) que aínda sen ser caldos que nos entusiasmen, eliximos para o aperitivo; por iso de intentar seguir os costumes da zona, e, por suposto, de experimentar sensacións non habituais para nós.

Esa (probar cousas novas) foi unha das razóns que nos levou (a outra é a de non ter que decidir...) ao menú degustación dende antes de sentarnos á mesa.

De aperitivo, tomamos pez mantequilla con manteca colorá. O seu nome defineo perfectamente: cremoso en extremo, desfacíase literalmente na boca. Contáronnos que lle chamaban tamén pez tomasa por unha xitana moi coñecida por aqueles lares, que era moi negra, coma a pel do peixe.

Seguimos cun salmorejo con acedía rellena de jamón ibérico. Sen dúbida (aínda que no noso caso non é difícil, pois non é este un prato co que nos atopamos cada día) é o mellor salmorejo que temos probado; e o mérito tense que deber a que, según nos comentou o camareiro, Ángel León o prepara coas verduras asadas e non crúas, o que lle da outra textura. Unha fabulosa recreación de dous clásicos da cociña desta zona.

A continación, regañá con guiso de tomate y sardina al punto de cocción. Prato fresco e sabroso, aínda que dalgún xeito a presenza deste peixe e o tomate nos fixo lembrar tamén, á nosa cociña máis tradicional (quen non lembra eses guisos de xoubas do verán?). Segundo nos informaron, ademáis do tomate tamén leva as tripas da xouba, algo que para algunha xente pode resultar desagradable, pero que clarisimamente actuou como potenciador do sabor. O punto era como podedes imaxinar pola foto, un golpiño de calor...

Sen dúbida: o ravioli de morcilla con puré de manzana verde foi unha das estrelas do día. Aínda que relacionamos o sur con produtos do mar, o certo que esta é tamén unha terra onde o porco ten unha grande importancia, e este é bo exemplo.

Despois, seguimos cun choco a la plancha con butifarra, tinta y alioli. A verdade é que nos resultou un tanto curiosa esta combinación, pero non por iso menos boa. Un prato sinxelo e saboroso a un tempo.

A presentación da Corvina asada en huesos de aceituna chamou poderosamente a nosa atención. Non oiramos nunca falar do tema, e parece que é relativamente recente, por esta nova descubro que é unha iniciativa do propio Ángel León e dun dos seus mestres Andoni Aduriz. Tras sernos presentada na brasa na que estaba a ser cociñada, foinnos servida con guacamole de oliva e salsa de aliño. Outro prato que, consegue anovar ese clásico peixe grellado da praia e o verán.

E para rematar o outro (para nós) prato estrela: borriquete con guiso de rabo de turo y oreja confitada, que nos deixou sen fala. A finura do guiso, a frescura do peixe, e esa triscante ourella confitada foron, sen dúbida de ningún tipo, un final de luxo para este xantar, no que aos pratos salgados se refire, sendo tamén o prato de carne do menú degustación. Provocación? Xenialidade?

Acompañaramos o xantar con Minuet 2003, un Chardonnay do Penedes, curiosamente presentado con rolla de rosca, que nos encantou. A nosa idea era probar un caldo da zona, mais non nolo recomendaron e pensar nun Rías Baixas pareceunos un xesto chauvinista, aínda que unha vez avalidado o menú no seu conxunto considerámolo a mellor opción.

Coa transición ás sobremesas fomos agasallados cunhas copas de Pedro Ximenez; non sei se porque é costume da casa, ou para premiar o noso entusiasmo ante o fabuloso xantar que estabamos a disfutar, e que por suposto transmitiamos continuamente, e aínda máis ca chegada da apoteósica pre-sobremesa: sopa de ponche con helado de azahar y esponja de naranja. Indescriptibelmente bo. Só este intre xustificou a viaxe. Esa laranxa en tres texturas, onde a esponxa nos pareceu toda unha creación, e o sabor do xelado... Crede que estamos ben frustrados por non ter unha imaxe que honre esta creación como se merece.

Xa para rematar, unha homenaxe de Ángel ás clásicas galletas maría. Completamente eclipsado polo anterior, fixosenos algo pesado e empalagoso. Esta deconstrucción foi o menos salientable do menú.

E coa infusión, non podían faltar os Petit fours: leche de ron, nubes de amapola, naranja y bombón de chocolate.

Unha vez rematado o panexírico, hai que comentar os detalles non tan positivos ao comezo e o fin.

Na chegada pasaron pola nosa mesa os 3 camareiros, preguntándonos as cousas repetidamente, o que transmitía unha sensación de desorganización, se ben é certo que se esvaeceu no transcurso do xantar, mais mentras estabamos a rematar as nosas infusións, comezaron a fechar as persianas do comedor, signo inequívoco de que te queren botar, mais o xeito debeu ser máis cortés. Unha simple indicación sería suficiente. Estar de vacacións fixo que non lle dera moita importancia no momento, e que nos lembrara a cando apagan as luces nos locales de copas para expulsar aos rezagados que doutro xeito, non marchan, pero unha semana despois pareceme moito máis grave...

Non quero que estas liñas confundan. Foi unha experiencia gastronómica magnífica, mais nunha futura visita, estaría ben que se correxiran estes comportamentos inapropiados.

O menú degustación do restaurante Aponiente custa 48 euros, que sumado ao auga, pan, viño e IVE, a cousa saíu por 149 euros para dúas persoas. Os nosos recordos deste xantar... non teñen prezo!

Finalizamos este ladrillo cunha curiosidade. Ángel León tiña un blog: El Chef del Mar. Falo en pasado porque máis dun ano sen actualizarse supón a súa defunción, así que mellor visita de o álbum de fotos da nosa visita.

chuzame

O meu paso polo Forum rematou (que non as crónicas), deixando unha resistencia natural a baixar dese podio de nova gastronomía na que estaba aupado. O mundo real non ten moito que ver con aquilo, pero non por iso é peor.

Os blogastrónomos cambiando radicalmente o estilo das xantanzas anteriores, optamos por un producto e eleboración más tradicional, e nesta época non pode ser outro que a Lamprea.

Comezamos o día, realizando traballos varios, e reservando unha horiña para por remedio a unha situación insostible. Descoñeciamos as Torres de Oeste. Así demos un paseiño, tiramos unhas fotos, e á hora acordada dirixímonos ao punto de encontro: a Taberna Vikinga. Non falarei máis deste tema, porque o ten perfectamente documentado moraiminha, tanto esta primeira parada coma a segunda.

A seguinte parada foi Casa Emilio é un restaurante tradicional. Situado á beira da vía do camiño de ferro Vigo-A Coruña, pode lembrar inicialmente á Estación de Cambre pero nada máis lonxe da realidade.



Recibiunos esta magnifica cesta de pan na mesa, un alimento que desgraciadamente sorprende cando é de calidade, e cada vez é máis difícil de atopar.


O menú non ten moito comentario. As imaxes falan soas da homenaxe que nos dimos para pechar unha semana de choio no forum. Abriu un tradicional Salpicón de marisco.



Seguido por unhas magníficas cigalas á prancha.


E rematando coa celebérrima Lamprea á bordelesa, cociñada no seu sangue, e acompañada de arroz e pan fritido. Curiosamente había dous BGG que non a probaran nunca: os Sres. de Foucellas. Hai que recoñecer que a presentación non é moi atractiva. Unha cousa negra con máis pinta de serpe que doutra cousa, non é moi apetecible, mais como ben recoñeceu a Sra. Foucellas, o mesmo pasa coa morcilla de León e... ben boa que está!

A xulgar por como quedaron os pratos, non creo que lles disgustara moito.

As sobremesas eran a elixir, e como se pode apreciar optei por seguir tradicional, e un probar o queixo con marmelo.

Todo isto regámolo con Martín Codax e Tinto Pesquera. Non vou opinar sobre un Rías Baixas porque non sería imparcial, e sobre o Pesquera, penso que lle iría mellor un Mencía Summun da Ribeira Sacra, para que quedara todo na casa, pero non houbo queixa.

Cafés, licores e ata puros (e non me preguntedes porqué, pero non me queixei do fume), seguida dunha sesión Karaoke, que pasará á pequena historia dos BGG, coma un dos momentos míticos.

O mellor é que despóis de sair de alí, aproveitando a anormal benignidade metereolóxica, fomos de terrazas a Carril. Unha primeira parada onde nos entregamos a unha das grandes creacións Made in England: O Gin Tonic. Para que logo critiquemos a cociña inglesa, como ben dixo Xesús.

Finalmente culminamos a noite co descubremento de O Loxe Mareiro, onde nos deron máis das nove. Boa xente, mellor ambiente, e un lugar privilexiado da Ría de Arousa... que máis se pode pedir...

Teño que ir ao médico, porque sempre son dos últimos en irme das Xantanzas... é grave doutor?

Coma de costume ligo as versións dos meus compañeiros. Non hai coma ler varias versións do mesmo suceso.

O madrugador gourmet, o arqueólogo magago, as fotos de Cesar, o mini apunte de Sole e a visión cinéfila de moraiminha.

chuzame

Agora que leo o título parece que está un a falar do Carlos de Habsburgo. Como xa comentaron algúns dos meus compañeiros blogogastrónomos nos seus respectivos blogs, o pasado sábado celebramos a xantanza de aniversario deste grupo de afeccionados á gastronomía. Para min xa forma parte do transcurrir anual, coma as mesmas estacións. O meu desexo neste que parece un punto de inflexión dentro do grupo, é que poidamos disfrutar dun cento de outonos máis.
Para non repetirme, e sobre todo para publicalo antes da vindeira paparota, que esta vida que levo non me deixa moito tempo para adicarlle a esta segunda actividade afección.

A nosa xornada comezou cun paseo polo casco vello pontevedrés, no que fixemos de improvisados cicerones de Manoel Foucellas e a súa dona. Visiblemente afectados pola noite anterior, aproveitamos o paseo para habilitar un espazo no noso corpo, onde albergar unha nova xantanza. (Por certo, Sr. Foucellas esta é a foto da que che falei). Traslado a Marín, onde o punto de reunión foi o Bar As Cuncas, que como non podía ser doutro xeito fora recomendado por moraiminha.

A miña opinión do Allo e Aceite xa a contei hai uns meses por aquí e non teño intención de cambiar nin unha coma. Así paso a comentar brevemente os pratos do menú que nos ofreceu Pablo, non sen antes comentar que a disposición das fotos non corresponde como é habitual ao orde de presentación, senon as miñas preferencias, destacando así os pratos que máis me gustaron.

Comezo polo aperitivo de Zamburiña con mahonesa de soia e queixo de cabra con mel, envolto este último nunha pasta philo (ou similar), que me encantou. Das croquetas
xa non sei que dicir. Son a miña debilidade, tanto a de choco coma a de bacallao. En breve voltarei falar delas...

Gustoume que aproveitaramos a presenza de cogumelos nos vindeiros pratos, mais non tanto o seu punto, tanto a cigala coma a langosta tiñan un exceso de cocción na miña opinión. O bo do inquilino da cama de arroz caldoso, é que tocou o extremo que une coa cabeza, co que collín o realmente máis saboroso do bicho.

O xurelo con pisto de cantharellus que tiña unha pinta incluso desagradable, disimulado baixo unha escuma dun sabor que tristemente non lembro, pero o sabor era francamente bo, e a tamén a combinación. Lembrei neste momento a anterior xantanza na que falei con Gonzalo de El Mercadito, do cheo que estaba dos Cantharellus Cibarius que traía o meu pai hai anos, mentras que para el era un cogumelo fantástico. A pescada con grelos e sopa de cebola simplemente magnífica. O peixe e os grelos no seu punto... teño unha fermosa foto onde se aprecia, que xa publicarei outro día. E sí, cominlle o pelexo, como ben sabe Xosé Manoel (prometo tentar rematar ese post, xa non digo antes, este ano).

A fazula con castaña á vainilla, con eses froito secos dandolle un toquiño orixinal, xeraron distintas opinións na mesa, a combinación tradicional de porco e castaña tan de esta época, quizais chegou un pouco tarde se queriamos saborear convenientemente as sobremesas. A primeira delas unha nova presentación do tradicional queixo, marmelo e galletas, son un exemplo de que non se necesita inventar a pólvora para sorprender, e non foi sorpresa para min porque xa o probara, pero si agardaba con impaciencia a chegada da torrada ao forno con xeado de vainilla, perfecto fin de festa. As magníficas gominolas foron a guinda do pastel.

A selección de viños foi na miña opinión mellorando cara o final, comezamos cun Zárate Tras da Viña 2004, que sendo un magnífico viño, quizais tiña demasiado corpo para acompañar un número tan elevado de pratos de peixe e marisco. Tamén pode ser que teño o padal deformado últimamente ;-). O tinto que acompañou á frugal presenza de tallada no menú, foi o meu primeiro contacto cun mencía con crianza. Algueira triunfou na miña opinión, e haberá que seguirlle os pasos. Durante a sobremesa correu o Moscato de Ochoa, que erroneamente asociei ao sur do levante, cando é orixinario de Navarra. Un caldo que non sabería clasificar, pero que se deixa beber, cunha baixa graduación alcohólica (similar á dunha cervexa), doce sen ser empalagoso, e cun punto de frescura.

A xantanza en definitiva e un lugar de encontro, aínda que non o pareza durante moito tempo os pratos pasan a un segundo plano, e interesantes conversas xurden dos distintos acompañantes, e porque non dicilo, de extremo a extremo da mesa, porque aínda que non é lugar, fago público o meu empeño en que estas xantanzas queden reducidas a un baixo número de comensáis. Discusións sobre o futuro de blogogastrónomos ou blogastrónomos (que é o nome oficial), como as que alí se deron, ou incluso máis profundas disertacións sobre a fermosura dun cociñeiro en particular, non se poderían dar noutras condicións. Os meus compañeiros nesta ocasión foron Xesús Fraga e Xosé Manoel, cos que penso aínda non compartira mesa tan perto. Viaxes, anécdotas, historias persoales, e como non, recomendacións de todo tipo. De momento sigo o criterio de ir compartindo mesa con xente nova cada vez, e xa van quedando menos... Cando estabamos no mellor da reunión, despois do terceiro grado que lle fixo Magago a Pablo, mentres comezaba outra interesante conversa, alguén falou de levantarnos. Eran xa ás sete da tarde, e o restaurante voltaba a abrir ás nove. Toda unha maratón a dese día para o Allo e Aceite.

O mestre Colineta fixo un oco na súa ministerial axenda, para compartir xantanza pero tivo que deixala a medias, polo que se dilatou no tempo.

Finalizando xa, coma sempre ligo as outras visións do mesmo evento. Só unha conxugación de todas elas levará ao lector na dirección correcta: Capítulo 0, Gourmet de provincias y el perro gastrónomo, Laconada, pequeno apuntamento de La Caja de los Hilos, que por fin completou, De Pinchos, Pantagruel Supongo, o Xantanzus Interruptus de Colineta e finalmente Matemáticas, paladar y fogones.

Só me queda darlle a benvida á nosa nova fichaxe estrela, coa que espero compartir conversa pronto, e rematar dunha vez.

chuzame

Desvelada a incognita: xantar no Lera foi o causante do noso paso por Toro. En realidade, resultou unha afortunada segunda escolla, dado que o plan era visitar novamente o Empalme, pero unha semana antes xa non tiñan mesas libres. Curiosamente atopei a entrevista que lle fixeron a Gloria Lucía Martín nun xornal que casualmente lin no noso paso por Palencia uns días despois, e da que recomendo lectura.

Voltando ao fío, o Restaurante Lera foi a primeira estrela Michelín de Castilla-León, e tamén primeira da nosa viaxe. Atópase na zona vella toresana nun edificio de pedra do século XV, á beira do arco do reloxo. Entramos nun dos comedores tras baixar uns poucos chanzos. Trátase dun semisótano onde combinan os muros de pedra cunha parede sobre a que se reproduce en grandes letras vermellas un texto de Leonardo da Vinci. Cunha aparente aleatoriedade, unhas ornacinas interrompen a lectura para amosar botellas de viño da D.O. Toro. Á súa beira nos sentamos, e comezamos coa revisión das cartas.

Non había ninguén no comedor que pedira un menú degustación ao que somos tan afeccionados. Isto fixo que Moraiminha dubidara si sería unha boa elección, pero a miña convicción de que o propio cociñeiro é o máis indicado para recomendarnos cales son as súas virtudes, gañou a partida. A carta de viños representaba amplamente a denominación de orixe local, cun pequeno espazo para outras referencias.

O noso primeiro disgusto foi comprobar que se podía fumar. Afortunadamente para nós, non o fixeron nas mesas inmediatas, o que xunto cunha eficiente renovación do aire, minimizou os danos.

Comezamos cunha oferta de diferentes tipos de pan: normal, branco, de aceite, de pasas e noces, de centeo, pode que algún máis que a memoria non sostén ata hoxe... O menú degustación (40 euros por persoa) estaba formado por oito pratos: aperitivo, catro primeiros, peixe, carne e dúas sobremesas.

• O aperitivo da casa foille ofrecido a todos os comensales. Composto por un caldiño (no medio), e unha cecina de lengua e un rulo de perdiz espectaculares.

• Foie de pichón. Sabroso inicio, aínda que o sabor do curry no chutney enmascarou o do mango, non tiña probado esta preaparación antes.
• Escabeche de xabarín. Estabamos de sorte. Unha preparación clásica de caza. O escabeche lembrounos ao que facemos nós na casa, mais con coello.
• Lentellas de pato. Seica dín por Castela que as lentellas son comida de pobres. Nós moi ricos non somos, pero soubemos apreciar este ennobrecemento da modesta legume con foie.
• Ameixas. Sorprendentemente boas, preparadas á mariñeira con allo porro. Tal como despois lle comentaríamos a Luis Alberto Lera, mellores que en moitos restaurantes de renome de Galicia, aínda que non mellores que as que facemos nós na casiña (isto non llo dixemos).

• Cazón, acompañado de verduriñas e trompetillas de la muerte (crathaerellus cornucoioides) deshidratadas. Do menos sobresaínte, directamente quedo coa guarnición.

• Lebre. A estrela sen dúbida. Rechea de trufa, carne picada de porco e tenreira, un chorro de armagnac, e pode que algún ingredente máis que nos quedara atrás, e cociñada no forno a baixa temperatura de 8 a 10 horas. Indescriptible.

• A primeira sobremesa xa sen fame foi o Capuchino: suave sabor a café, case imperceptible, crocante a galleta no fondo. Correcto.

• Uvas con queixo... saben a beso. Un clásico revisitado. O camareiro non nos soubo explicar que era de cada queixo, pero penso que o deducimos ben. Xeado de queixo de cabra, crema de queixo de ovella, e escuma de queixo azul. A abundancia e potente sabor deste último enmascarou o sabor do resto. Gustoume a idea, pero fallou a execución neste punto.

Deixei para o final o viño deliberadamente. Seguindo unha recomendación accidental de Ricardo, eliximos un Liberalia Cuatro. 2003. Segundo a somelier , tratábase dun Toro suave, e non quedamos con gañas de probar un dos de verdade, demasiado corpo para nós. Días despoís, cando xa eliminara a D.O. da miña lista, convencéronme de que o erro foi comezar a bebelo sen comer nada, e unha vez probado o Finca Yerro, formará parte da nosa pequena adega particular, pero esta xa é outra historia.

Pero voltemos ao tema... Unha vez rematado o xantar, acercouse o cociñeiro a interesarse pola xantar. Non sabemos se foi polas fotos, ou porque fomos os únicos ese día en tomar o menú degustación. Como non podía ser doutro xeito, comentámoslle a nosa satisfacción polo xantar: a sorpresa que nos causaran as ameixas (rimos ó comentar como en todas partes se atopa quen estrague un bo producto, como podería ser o lechazo pola súa zona) e o espectacular que era a lebre, un dos seus pratos estrela, polo que puidemos deducir e comprobar. Neste momento, disculpouse por non ter falado con nós antes, pois nos tería posto algún prato máis de caza, vendo que nos gustaba, pero o local estaba completo, el tivera moito que facer na cociña e con máis carne non teriamos podido.
Aínda que o local resultou un tanto barulleiro (12 de outubro, festas no pobo...) comentaban os camareiros que se tiveran dous comedores ese día seguro que os enchían pola cantidade de xente que chegou sen reserva e non puido ser atendida. En definitiva, un dos mellores xantares das vacacións enogastronómicas, por pouco máis de 100 €, incluindo o viño e os cafés. E, como non, un aliciente máis para visitar Toro, que sempre paga a pena.

Finalmente, para quen guste dos detalles, o álbum de fotos do xantar.

chuzame

Toda unha sorpresa. Non habería outro xeito de describilo.

O Restaurante ISA-PE situado en Arcade, Concello de Soutomaior é a típica marisquería de calquera vila mariñeira. Recíbeche cunha cetárea onde pasan os seus derradeiros días lumbrigantes, centolas e demáis familia. No frente da porta está o bar, e á esquerda a entrada do comedor. A decoración non ten nada de especial (máis ben ó contrario, é bastante seria e tradicional): preside o salón un enorme cadro en relieve cun mariñeiro a turrar dunha gancha sobre unha chalana na Ría de Vigo. Dedúcese da presenza cercana da Ponte de Rande.

Fomos invitados pola nai de moraiminha, que xa visitara o local pouco tempo antes e quedara satisfeita, aínda  que cun menú ben diferente e máis tradicional co que tivemos a ocasión de probar ese día. Como sabe dos nosos gustos, pediu que lle ofreceran algo diferente, e foi o a savia nova a que se encargou de satisfacer os seus desexos. O fillo dos propietarios tomou os mandos da cociña, e preparou un menú sorprendente para nós, e satisfactorio para el tal como nos dixo despois, pois tivo a oportunidade de preparar algo diferente ó que é a cociña do día a día.

Como isto xa foi o pasado xullo e non dou avanzado (o texto anterior escribino daquela), vou indicar brevemente os pratos e salientar os que lembro que máis me sorprenderon.

• Ensalada de vieiras con vinagreta tibia de cogumelos. A versátil vieira seguramente preparada en interminables ocasións na súa cuncha ao xeito tradicional atopou aquí un escape. Si ven non era tempo de cogumelos, foi un bo comezo. Lembro perfectamente o detalle dos amorodos, e o boas que eran as vieiras.
• Espetada de langostinos empanada en froitos secos, con prebe de iogur. Seguiamos a subir de nivel. As améndoas, pistachos, manises daban ese toque crocante ata que atopabas o sabor a mar. Comidos ao estilo tradicional (collendo polo pau) leváronme lonxe...
• Risotto de mexillóns con zamburiñas e salsa de chocolate. Outra vez a fusión, esta cociña é ou non de aquí? Quen lle mete estas ideas aos cociñeiros? Sexa o que fora, benvidas sexan.
• Rape en costra de mexillóns coa súa crema ó curri. Como te digo una co', te digo la o'. As patacas xa non estaban no seu punto, unha mágoa porque o curri en pequenas doses ten un bo compañeiro en min. Aceptabel, aínda que un chisco por debaixo dos dous anteriores.

• Carrilleira de porco ibérico con cus-cus de verduras. Sen estar malas vou meter as dúas carnes no mesmo saco. Hai ben tempo que non me sorprenden chegados a esta altura. Para os amantes dos peixes, sorprender coa carne é máis complicado do que en principio pode parecer.
  
• Solomillo de tenreira con pementos escalivados e pesto de améndoas. Remítome ao comentario anterior. Tamén é certo que este festín para unha cea é algo esaxerado e un xa chega sen fame, pero non sei se é falta de versatiilidade na materia prima ou falta de imaxinación, pero o feito é que a esta altura dun menú as sorpresas quedan postergados deica a sobremesa. De todos os xeitos, a carne era saborosa, e os pementos sempre son unha delicia, por moi sinxelos que poidan parecer.
• Tiramisú. Aínda que non é un postre moi orixinal, a presentación era curiosa, e o saber máis que correcto.Despóis de tomalo xa non quedaba fame para máis.
  
• Chupiño de escuma de crema de augardente. Xa se nota que me gustan estas presentacións dos productos do pais, non si? A guinda do menú.

Sintoo non poder indicar un prezo,  por ser unha invitación... aínda que pero non creo que escandalizara a ninguén. O viño xa nin o comento...

Gustaríame que alguén máis solicitara (ou que se ofertase) este tipo de preparacións en restaurantes onde non sexan habituáis (como é este caso) para ir cambiando a concepción tradicional dos xantares. Un punto medio entre a cociña tradicional, onde semella primar a abundancia, e a cociña actual onde a presentación pode chegar a xustificar calquera combinación.

chuzame