Dilogs en galego. Rede social de mergulladores e rexistro de inmersións

Teño dous novos amigos: Antonius e Gulliver. Sonche cousas derivadas do meu futuro cambio de estado. Aínda que me caen ben, son un pouco cansinos e cando zafo deles,  procuro ir mergullarme. Por mor da miña teima de almacenar a información en liña,  petei con dilogs.com, unha rede social para mergulladores, onde, entre outras cousas,  pódense gardar e partillar as túas inmersións,   planear os vindeiros lugares a visitar, procurando centros e os fondos que visitan, o seu estado metereolóxico, así como información e valoracións dos mesmos. Case perfecto.

Logo de dilogs. Mergullo

E digo case, porque aínda que estaba xa en varias linguas, faltaba a miña. Adiqueille unhas horiñas, e problema resolto.  Velaquí a versión galega de dilogs, que como se pode ver neste anuncio xa é oficial. Coma sempre agradécese calquera notificación de erros. Xa levo corrixidos uns cantos nestes días, pero sempre quedan atrás cousas.

Se che interesa botarlle un ollo a como queda a cousa, unha capturiña, de como se ven os meus mergullos, mais o mellor é que te deas de alta e probes ti mesmo como funciona.

Captura de Dilogs

Hoxe andiven polo Cabo Udra, na Ría de Pontevedra, e vin a nai de todas as centolas, que acobillada perto dunha fenda, evitaba as nasas  esparexidas polo fondo.

Tamén pasei por Yayo Daporta ao que non voltaba dende a primeira xantanza, para comprobar que segue en forma, voltei á Casa dos Martínez a probar ese cava do que tanto fachendea e outras historias que quedarán na lista de rascuños, por quen sabe canto tempo…

Chuzame! A Facebook A Twitter
Publicado en Aplicacións,En galego,Mergullo,Web | 8 Comentarios

Por que non todos os xantares de amigos son iguais…

… e agora que o vexo, non sei se elixín ben o título. O que quero dicir, é que nesta altura do ano, se produce unha combinación de xuntanzas con amigos e compañeiros que se atopan todo o ano lonxe, e un pésima oferta hosteleira onde, en xeral, se aproveita para encher locales cobrar ben e dar un servizo non acorde ao mesmo. Certo é que nestes xantares o que importa é estar con quen un quere, e non tanto o que hai na mesa, pero iso non evita que un quede cunha sensación de qué ben o pasei, pero que mal comín! Por outra banda, non todo é culpa dos establecementos hosteleiros. En ocasións non se pode ou non se quere pagar o suficiente, e outra xente directamente non sabe comer.

Todo isto ben a conto, de que este ano desfrutei dunha xornada magnífica con compañeiros e ex-compañeiros de traballo, no R.C.M. de Aguete, gracias á Jano que organizou un abano de actividades ao redor do tradicional xantar do Nadal, quedando menos tradicional, e pode que por iso, gañando no resultado.

O programa abriu cun paseo a vela pola Ría, ou mergullo na mesma. As preclaras mentes que ocasionalmente me visitan, saberán cal foi a miña elección.


Da man do Centro de Buceo Beluga que ten as súas instalacións nos baixos do R.C.M. Aguete, fixemos unha inmersión na Pedra do Cabalo. Auga a 11 e 6 graos na supercifie foi toda unha experiencia para un novato coma min.

De volta como non podía ser doutro xeito, realizamos a descompresión na cafetería do clube desfrutando duns albariños e agardando a chegada do resto dos comensais, mentres ollabamos a exposición de fotografía submarina, con imaxes da Ría e de Sulawesi.

Unha vez reunido o grupo, subimos ao comedor e comezamos con este aperitivo que era un auténtico grolo de mar, e converteuse nun dos meus preferidos do menú. Bivalvos no seu caldo.

O primeiro entrante foi ensalada de centola, tomate asado e aceite de olivas negras.



Ovo, pataca e trufa como entrante quente.



Encantoume a combinación do Bacallao confitado, pil-pil de limón e pisto. Mágoa que non estivera completamente no punto o bacallao.



Foie asado, torrada e viño tinto foi outro dos puntos álxido. Non lembro a útlima vez que tomei foie pero este emparellamento cunha torrada non doce, foi un acerto. Escollín esta vista, á oposta á da presentaciómn para que se vira a pera confitada que agochaba o contrapunto do fígado.



E chegamos ás sobremesas. Froita da paixón, laranxa e iogur. Non esperaba atoparme esferificacións por aquí. Refrescante a estas altura do percorrido.



Chocolate quente e doce de leite, cun arxentino sentado á mesa isto sempre ía triunfar. Chamoume a atención moito a presentación nunha cunca desas que xa non se ven polos bares.



Todo isto regado con Codorniu Pinot Noir Brut, Viñas del Vero Gewüztraminer que me sorprendeu como acompañante do Foie, e un Pedro Ximénez de La Cilla como complemento das sobremesas.  Cafés e licores tradicionais galegos, do que saliento un licor de queimada que nunca antes tivera ocasión de probar, por 45 €, IVE incluido. Non hai queixa a verdade.

O xantar rematou aquí, pero a London Gin, unha animada conversa e o SingStar non permitiron a nosa retirada ata que a noite estivo ben fechada. Aínda así remato con este fermoso solpor que debeu coincidir co fin dos cafés, co chirleu no centro, e a miña promesa de repetir un día que non teñamos tantas actividades para prestar máis atención ao menú voltar falar con Miguel e coñecer a Noa que se atopa aos mandos da cociña.

Ventureiro 2009 a todos!

Chuzame! A Facebook A Twitter
Publicado en Batallas,Gastronomía,Mergullo,Persoal,Restaurantes | 2 Comentarios

Ando liado…

Xa hai que non escribo, e non é por falta de temas. 26 entradas a medio escribir. De aquí a un tempo, teño moito traballo mais pouco agradecido, dese que só se nota cando falta. Síntome un pouco coma as canalizacións soterradas baixo os nosos pes e que sobrevoamos todos os días inconscientemente, alleos á súa presenza. Traennos a auga potable, electricidade, gas, comunicacións e levan as nosas augas fecais e pluviais. Ninguén se lembra delas ata que por algún motivo se corta o fluxo que circula por elas, e cae o mundo sobre as nosas cabezas.

Ante este estado de ánimo estoume a refuxiar na lectura (si, qué pasa? ;-)), e nunha nova aventura.

Este curso permitiume ata hoxe baixar a algo menos de 15 metros onde puiden ter nas miñas máns un polbiño e pasar a beiriña dun choco, unhas luras, algas (Marcelo estaría na súa salsa alí embaixo) e unha chea doutros seres acuáticos sen identificar, en parte por falta de coñecementos e pola miña acusada miopía.
Mañá espero baixar cos lentes de contacto, e ver algo máis parecido á este video que fixeron o día da miña primeira inmersión. Cara o minuto catro e pico hai tres tipos axeonllados no fondo, pois o máis da esquerda son eu , o da dereita que parece que fai o parvo pero en realidade está a tentar manter o equilibrio é o tal makeijan ;-).

[kml_flashembed movie="http://es.youtube.com/v/ss_QWTqzV9w" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

Mentres teña gañas irei marcando inmersións neste mapiña, que dende que integrou a vista do google earth voltei a tagzania

Inmersion tagged map by user – Tagzania

Chuzame! A Facebook A Twitter
Publicado en Mergullo | Sin Comentarios