xun
08
2008
Da man de Manoel Foucellas descubro este estimulador de fotos. Animoto da vida ás estáticas imaxes dos nosos álbumes sincronizándoas coa música elexida.
As marabillas non son de balde, e Animoto cobra $3 por video ou $30 por ano, sen límite de usos e aínda que o cambio co dolar nos favorece, non están os tempos para tirar os cartos, por iso recomendo rexistrarse e facer unhas cantas probas con vídeos de 30 segundos que son gratuitos, e deste xeito decidir se paga a pena dar o salto.
Eu levo toda a tarde xogando con el, e aproveitei para facer un coas fotos da última cea en Casa Solla, como agradecemento polo seu comentario, e outro coas de A Gabeira, que non dou atopado tempo para publicalo.
En principio, deberían poder publicarse directamente en wordpress, ao igual que nun bo feixe de lugares na Internet. Como non fun quen de integralo, optei por utilizar a opción de exportación a youtube e inserilos na entrada. Se queredes velos a pantalla completa a calidade é moito mellor a de Animoto por iso deixo as ligazóns, senon botádelle un ollo áos videos.
Afirman que non hai dous videos iguáis, por iso fixen dous coas mesmas imaxes. Xulgade vos mesmos...
chúzame -
mai
27
2008
Lamentabelmente, non todos os blogueiros son trigo limpo... Hoxe mesmo escoitei de primeira man unha desas historias que xa teño lido, e ás que me resultaba difícil dar creto; non por desconfianza nas fontes, senon por pudor.
Nun restaurante onde xantamos este mediodía, preguntáronnos polo noso anómalo comportamento ao ver que faciamos fotos dos pratos. Cando lle falamos ao propietario da nosa afección, non nos puxo moi boa cara e seguidamente escoitamos abraiados a súa primeira experiencia cun suposto compañeiro impresentábel.
Seica non hai moito, alguén se presentou nese local, e nada máis entrar se dirixiu ao noso anfitrión cunhas verbas do estilo: A ver como nos trata, que teño un blog algo, e se falo mal do seu restaurante, non vai vir ninguén de Galicia". A resposta do hostaleiro foi aproximadamente: Eu tento tratar ben a todo o mundo que entra por esa porta. As amenazas parece que seguiron ata que se fartou de aturar ao noso misterioso aproveitado cunha frase do estilo ou é que pretende que o invite ao xantar?
Por unha banda, podo asegurar que descubrir que nos falaban dun blogger noi foi algo inmediato. Nós dixemos que tiñamos un blog, e como se falaramos de Alfa Centauri! Tivemos que explicar un pouco de qué ía a cousa, ate que se deu conta de que eramos da mesma especie que aquel individuo, cousa que nun principio non lle agradou moito, aínda que penso que ao final mudou a súa opinión inicial. Sospeitar que podía ser galego, case nos doeu máis.
Fose de onde fose, xente así é a que da mala fama aos blogs gastronómicos, e fai que críticos e cociñeiros sintan animadversión cara a nós.
Nin me dou por aludida cando leo ou escoito segundo que críticas (aínda que recoñezo que doen, polo descoñecemento do que agroman), nin quero que me identifiquen con personaxes deste tipo. É este un dos motivos polo que asinei o código cociña.
chúzame -
mai
21
2008
Esta maña recibín un correo de Belén que me avisaba desta nova. Non era tal, posto que dende que anunciaron a colección, moraiminha decidiu que lle iamos levar o libro a Pepe Solla para que no lo asinara.
Hoxe saiu o primeiro libro e o vindeiro martes a súa parella, baixo a colección cocina con firma, acompañando ao xornal El Pais. Na primeira pasada agradoume ver a sinxeleza das receitas (sirva de mostra a primeira: Berberechos ao natural, que son os que nos puxo de aperitivo na segunda xantanza.), en contraposición a outras da mesma serie, con ingredentes extraterrestres, e preparación excesivamente complexas.
Hai que ser obxectivo, e tamén direi algo que non me agradou tanto. Usando xoubas, grelos e feira... porque Fabes con Almejas?. Recomendo a lectura deste artigo de D. Miguel en Colineta que se explica mellor ca min.
Agora revisareino con calma, e agardarei á semana que ven para facer a parella e cando cadre ir visitalo, para que nolos asine... e de paso cuidarnos un pouco.
chúzame -
mai
19
2008
Dende o Fórum Gastronómico do pasado febreiro, tiña moitas ganas de aproveitar unha visita a Ferrol para xantar en A Gabeira, pois no Circo do Grupo Nove que alí representaron, Miguel Ángel Campos presentou uns bombóns de pataca que me teñen do máis intrigada dende entón.
Así que cando fai uns días, estivemos en Ferrol e fomos ao restaurante de Miguel Ángel, esperei ansiosa a chegada das sobremesas para pedir, sen pensar en nada máis, os bombóns en cuestión. Cal non foi a miña decepción cando o camareiro (con certa carta de susto) dixo que non, que non había tal cousa na carta, e que igual xa os retiraran... ou estaban pensando en introducilos na carta. Cando voltou co que acabamos pedindo preguntou, todo intrigado, se os bombóns os tomara alí noutra ocasión, así que lle contei como os coñecera... e que fora ate alí case só para probalos.
Aínda que o xantar estivo realmente ben e probamos unhas boas sobremesas, como esta finísima caña de azucre caramelizado da imaxe, non puiden evitar saír dalí un tanto decepcionada, pois xa me creara moitas expectativas... Pero igual foi culpa miña, esquecendo que foi nun circo onde o cociñeiro amosou os seus bombóns, e xa se sabe... o circo é ilusión!.
De calquera xeito, espero que, finalmente, Miguel Ángel decida incluir por fin os bombóns na carta, e que alguén me avise cando iso pase para ir probalos.
chúzame -
mai
06
2008
Levo uns días con moito choio, que sumado á ponte que disfrutei xunta máis traballo, e moitas cousas que contar que non sei se darei sacado á luz. De momento tiro dunha imaxe que curiosa da nosa terra.
Fusión... Qué outro nome pode ter esta mistura de palmeira e centola?
chúzame -
