Mañá imos A Coruña á IX Xantanza, onde estou seguro que os responsables do Alborada nos han dar un recital, visto o menú adiantado polo organizador de tan magno evento Sr. Foucellas .  Máis quedaría cargo de conciencia se non escribira, aínda que só foran dúas liñas, do noso paso no serán de onte por A Casa dos Martínez.

Hai un tempo  decidín que non levar a cámara enriba non era motivo suficiente para pospoñer a visita a un restaurante, e afortunadamente nesta ocasión temos imaxes do propio Enrique, que ligarei en lugar de apropiarme delas.

Comezamos?

Ceamos nesta mesa, e eu tomei uns chipiróns ao wok coma estes, un solombo de bonito que ata penso que pode xustamente este mesmo, e moraiminha mailo bichoquiño partillaron unhas riquísima sardiñas con toda a súa graxiña,e unha fideua de infarto.

De sobremesa sorbete de mandarina, e unha tarta de queixo, con frambuesas, amorodos confitados e un biscoito de café (ou era licor café?), sobre un fondo dunhas natillas líquidas…

Todo isto, mollado cunhas copas de Zárate, D.O. Rías Baixas, auga, pan e café (que non tomamos) non chegou aos 30 € por cabeza.

Agora só quero voltar e probar ese cava, o carpaccio… todo, quero probalo todo.

Definitivamente non descubrín a pólvora, porque xa os meus compañeiros teñen falado marabillas deste lugar, e non podo máis que agradecerlles que tal fixeran, pero sirva esta pequena entrada, para amosar o meu agradecemento pola velada de onte.

Neste caso o problema foi: Como deformar nunha dimensión uns transversais?
A solución é ben doada. Só precisamos de facer un bloque con eles, e inserilos cun factor de escala X ou Y distinto en función das necesidades. Cando todo cheo de razón me dispoño a amosar a solución, atópome con que non podo modificar as escalas por eixos, porque Escala uniforme aparece desactivado:



Mentres eu esperaba e desexaba esta outra situación, na que sí se pode seleccionar ou non a vontade:

Despois de darlle moitas voltas e non atopar nada claro pola rede, revelouse ante min a verdade (accidentalmente todo hai que dicilo). Cando se define un novo bloque temos un check no cadro de Comportamiento que se chama Aplicar escala uniforme. Se está activado cando se crea un novo, este non se pode deformar con escalas distintas, e con isto misterio resolto.

O que si me sorprendeu é que non me fixara que neste diálogo as opcións quedan activadas dende a última acción, co que se estamos a crear bloque e activamos accidentalmente Aplicar escala uniforme, todos os que creemos non serán deformables. Pensandoo ben é a situación máis común,  sempre e cando non esteamos a traballar con perfís por exemplo…

Foi así como, organizado polo Gourmet de Provincias, e acompañados dos Sres. de Foucellas e D. Magago, optamos por probar o recén estreado menú degustación de lamprea do Chef Rivera [situación], bautizado coma Peliqueiro.

Comezamos cunha Vichyssoise de apertivo, para limpar o padal e entrarlle a partires de aquí a unha presenza in crescendo do ingredente principal a medida que transcurría o xantar. As Croquetas mal feitas, unha novidade deste ano, foron o primeiro contacto. Nótese que é o nome do prato e non unha apreciación persoal.

Continuamos co recentemente premiado Rissoto caldoso de Lamprea, un dos pratos que xa coñecía e repostou as espectativas.

E a esta altura, chegamos ao meu preferido sen dúbida. A ensalada de lamprea ao espeto con verduras asadas, onde a textura da lamprea somente marinada e marcada á prancha rematou por deixarme sen palabras.

Finalizamos os pratos principais cunha receita tradicional do noso prehistórico acompañante: á bordalaise, coa que dou o contrapunto ao resto de preparacións. Uns grans de arroz salvaxe asinaron a presentación.



Como sobremesa presentounos un sorbete de mazá verde, sobre chocolate e compota, fantástico para refrescarnos.



A traca final veu da man desta orixinal presentación dos petits fours unha peculiar tella presentada sobre un auténtico disco de vinilo.

Os caldos acertadamente seleccionados por magago foron un Marboré 2003, D.O. Somontano que nos acompañou na primeira parte do menú e un Avan Concentración, Ribera del Duero, co que culminamos os pratos de lamprea. Na miña opinión a carta de viño aínda que ampla, bótanse en falta máis referencias galegas de calidade e un axustamento nos prezos.

O prezo: 52 € que con bebidas rematou en algo menos de 62 € por cabeza,; moi amábelmente, fomos convidados aos cafés e ás copiñas de viño de porto coas que puxemos fin ao xantar.

Os meus compañeiros botaron de menos o tamén famoso timbal de lamprea que prepara o Chef Rivera, que non forma parte do menú degustación, máis que puidemos ver cando llo servían á mesa do lado. Aínda que eu xa tiven a sorte de probalo, como os demáis comensais non, quedou pendente para outra ocasión.

Hai unha cara escura na lamprea que se mestura co seu sangue, e lle da sona de indixesta. Cada un terá as súas experiencias e non é día de contar as miñas, mais un experiencia coma a de hoxe ensinoume que parte da culpa tamén está no comensal. Unha reparto equilibrado de doses coma o que desfrutamos hoxe, evita este tipo de molestias.

Un paseo pola vila ilustrado por dous cicerones de excepción, culminou esa xa tardiña. Un breve paso por A Casa dos Martínez, que haberá que visitar, pola boa sensación transmitida na conversa con Quique Martínez e as recomendacións de quen xa o visitaran, o Pazo de Quito, o Convento do Carme e en especial a Igrexa de Santiago de Padrón, que como se dunha historia de aventuras e misterio se tratara, agocha baixo un altar o pedrón, o cal espertou todo tipo de conxeturas e fantasías ao seu redor.

Coma sempre, sacamos unhas fotitos, comemos, bebemos e pasamos unha estupenda tarde, en mellor compaña. Finalizando cunha despedímonos deica a vindeira xantanza que xa está aí, como quen di…

As visións de Gourmet de Provincias, Manoel Foucellas e Magago.

Dalgún xeito o número tres doume a sensación de que a cousa estaba madura, de que se traspasou a masa crítica e hai escritores e lectores para temas tan especializados coma o whisky, o viño e os cocteis.

O triunvirato da opinión etílica en galego está formado (ordeados segundo antigüidade) por:

Whiskeiro. O nome non deixa dúbida ao sobre o contido paseo polos destilados de cereais. Sen ser moi afeccionado a estes grolos, a lectura do seu pequeno número de entradas, está a influir nos meus gustos e preferencias, e quen sabe se algún día será o causante do cambio da bebida oficial dos blogastrónomos.

O Viticólogo dos Bagos. Novo compoñente dos BGG dende hai ben pouco, é toda unha enciclopedia enolóxica na rede. O máis prolífico dos tres.

Cocteloxía. O novato e se cadra máis sorpredente. Non sei cantos blogues haberá no mundo adicados aos cocteis, pero non han ser moitos. Leva menos dun mes aberto,  pero deséxolle unha longa vida na rede.

E por fin unha soa arela: que teña que editar esta entrada moitas veces.

A oferta é ampla en termos de protocolos de mensaxería instantánea: AIM, ICQ, MSN, Yahoo Messenger, IRC, Jabber, son algúns deles, e se rabuñamos na superficie da caixa dos clientes o tema sería demasiado amplo, para tratalo aquí.

Por outra banda, hai algo que teñen todos en común e do que quero fuxir: A obrigatoriedade do rexistro. A idea é poder montar unha reunión dun xeito doado e case instantaneo.

Cada un ten unhas preferencias en cuestións de IM. Por exemplo, eu teño unha conta ICQ dende hai moito tempo (cun ID do orde dos 7 millóns), que non utilizo máis que en contadas ocasións, négome completamente a usar o MSN. O Skype teñoo no traballo e non me apetece telo activo tamén na casa. Xa sei que son un pouco esquisito (que dirían os lusos), pero non vou cambiar de onte para hoxe.

Seguindo as premisas indicadas nas entradas anteriores, preciso artellar unha reunión en liña, sen obrigar a ningún asistente a rexistrarse, nin por suposto instalar nada. Imposible? Non, stinto está aí para saltar na miña axuda.

Stinto é unha posible opción para este tipo de necesidades. Aínda non foi usada abertamente polos BGG, porque tiña que facer unhas probiñas con ela. O resultado non foi estrictamente o esperado, pero é o mellor que atopei ata agora.

Abrir unha conversa é moi doado. Dende a propia portada premes en crear chat, daslle un nome se queres e unha duración máxima, tras a cal desaparecerá. Logo envías por mail ese enderezo a todos os participantes, que premendo nel e indicando un nick (precisamos dalgún alcume para distinguirnos) estará dentro da conversa.

Aquí tedes una  captura. Os que esteades familiarizados co IRC, veredes que é moi semellante.

As opcións son pouquiñas, pero suficientes: autoscroll, bloquear usuario, gardar conversa…, e estes son os puntos máis salientables que lle atopei.

Pros:

• De balde, en liña, sen rexistro.
• Comezas unha sala con catro clicks de rato.
• Podes activar avisos sonoros, que notifiquen movementos no chat mentres esperas.
• Tempo de actividade limitado a 6, 12 ou 24 h.
• Varios idiomas.
• Versión segura (https) en probas.
• Pódese gardar un log da conversa.

Contras:

• Lentitude. Non chega a ser un IRC, pero bótase en falta algo máis de axilidade.
• Perda de mensaxes. Nas probas realizadas, houbo liñas completas que non foron reproducidas nalgunhas conversas, polo que pode perderse o fío.
• A seguridade é moi baixa. O único que impide que alguén se filtre na conversa é o descoñecemento da sala. Calquera con coñecemento da sesión pode entrar. Digamos que a súa maior virtude é tamén o maior perigo.

Resumindo, unha grande ferramenta á que lle falta andar máis lixeira. É posible que a máxima velocidade de refresco estea determinada pola conexión máis lenta, ou quizais teña que ver coa carga dos servidores. O feito é que as poucas probas realizadas deixaron un sabor agridoce, pero resolveron que era o que se precisaba.

Máis experiencias? Suxestións?

Aínda que pode parecer que hai moitas opcións para resolver este problema, non é así en absoluto. As enquisas (as famosas polls) non permiten controlar por o censo, nin o número de veces que vota un usuario. O máis habitual é un bloqueo por IP, que impediría que dende unha mesma conexión puideran votar dúas ou máis persoas. Situacións máis complexas nas que se desexa ponderar o valor de cada votación son case impensables.

Ballotbin.com desenvolvida por guatec, foi o lugar onde atopei todas estas opcións. Permite facer sondaxes (surveys) e votacións (elections); limitar a un censo os participantes; importación do censo dende ficheiro csv;  realización de enquisas con múltiples eleccións, combos,

Para ilustrar o funcionamento fixen un par de capturas. Nesta de abaixo, observase o censo, e uns datos básicos de participación. Número de votantes, cales foron notificados por correo electrónico (que inicialmente aparecerían en negro), se algún dos envíos tivo erros, os que xa votarón (en verde), e os notificados que aínda non votaron (en azul), mais unha relación de participación en tanto por un.

Nesta outra vense os resultados provisorios. Na creación da votación elíxese se estes datos son públicos ou non e se poden ser consultados durante as eleccións ou só ao final. Neste caso son accesibles para os participantes, e trátase dunha única cuestión, pero podería complicarse engadindo varias e incluso agrupándoas por temas. Neste aspecto é moi versatil.

Pros:

• Control absoluto do censo. Só vota unha vez cada usuario.
• Só ten que rexistrarse o administrador, que se encargará de realizar as preguntas, e cargar o censo de votantes.
• Posibilidade de realizar votacións sen correo electrónico, asignando un código (voting code) a cada usuario que só tería que introducir na páxina principal, para identificalo para esa elección.
• Na elección pódese engadir unha descripción longa e ata unha foto dos candidatos.

Contras:

• Está só en inglés o que o pode facer algo complexo o voto dalgúns usuarios.
• Semella que xa non está en desenrolo. Tentei contactar co soporte e nunca contestaron.
• Non se poden consultar que votaron os usuarios. Isto tamén pode ser considerada unha vantaxe, xa que son completamente anónimos.
• Isto parece incrible, pero se perdes o teu contrasinal non hai xeito de recuperalo. Seino por experiencia.

En definitiva, cumple a súa función perfectamente, aínda que é unha mágoa que non se continúe a desenvolver para mellorar eses puntos fracos que ten.

Coñeces algunha alternativa mellor?

Como xa saberedes os BGG somos un grupo de usuarios cunha afección común, pero que non nos coñeciamos previamente e nos atopamos en distintos puntos da xeografía galega. O noso primeiro nexo de unión virtual veu da man do correo electrónico, pero é complicado recordar sempre a quen hai que enviarlle que, e logo contar con que todas as réplicas utilicen responder a todos e non simplemente responder ao remitente.

Para evitar este problema creamos unha lista de correo. Esta encárgase  de que todo o que enviemos ao seu enderezo, sexa distribuído entre os membros da mesma, de xeito que non te tes que preocupar de se che quedou atrás algún usuario e non vai ser quen de seguir a conversa.

Outras vantaxes son o arquivo de conversas en liña, e varias estatísticas coma a actividade dos membros ou esta que marca a actividade mensual e que é interesante observar porque amosa os meses de máis movemento e os que estamos dentro podemos relacionalos cos temas que se trataron en segundo que momentos, principalmente a organización de xantanzas, que é a actividade que máis recursos consume.



De entre todos as listas, por se alguén non se deu conta, eliximos Google Groups . Un dos motivos é que a esperaba en galego algún día, pero a cousa vai para tempo xa, tamén porque eu xa a coñecía dos grupos públicos de Blogaliza e Tagzania. E por suposto porque é de balde, como todas as suxestións que vou publicar.

A entrada non é moi interesante, mais espero que o conxunto sexa de utilidade para alguén que tente organizar grupos deste tipo. A segunda entrega falará da toma de decisións dentro do grupo.

Todo isto ben a conto, de que este ano desfrutei dunha xornada magnífica con compañeiros e ex-compañeiros de traballo, no R.C.M. de Aguete, gracias á Jano que organizou un abano de actividades ao redor do tradicional xantar do Nadal, quedando menos tradicional, e pode que por iso, gañando no resultado.

O programa abriu cun paseo a vela pola Ría, ou mergullo na mesma. As preclaras mentes que ocasionalmente me visitan, saberán cal foi a miña elección.

Da man do Centro de Buceo Beluga que ten as súas instalacións nos baixos do R.C.M. Aguete, fixemos unha inmersión na Pedra do Cabalo. Auga a 11 e 6 graos na supercifie foi toda unha experiencia para un novato coma min.

De volta como non podía ser doutro xeito, realizamos a descompresión na cafetería do clube desfrutando duns albariños e agardando a chegada do resto dos comensais, mentres ollabamos a exposición de fotografía submarina, con imaxes da Ría e de Sulawesi.

Unha vez reunido o grupo, subimos ao comedor e comezamos con este aperitivo que era un auténtico grolo de mar, e converteuse nun dos meus preferidos do menú. Bivalvos no seu caldo.

O primeiro entrante foi ensalada de centola, tomate asado e aceite de olivas negras.



Ovo, pataca e trufa como entrante quente.



Encantoume a combinación do Bacallao confitado, pil-pil de limón e pisto. Mágoa que non estivera completamente no punto o bacallao.



Foie asado, torrada e viño tinto foi outro dos puntos álxido. Non lembro a útlima vez que tomei foie pero este emparellamento cunha torrada non doce, foi un acerto. Escollín esta vista, á oposta á da presentaciómn para que se vira a pera confitada que agochaba o contrapunto do fígado.



E chegamos ás sobremesas. Froita da paixón, laranxa e iogur. Non esperaba atoparme esferificacións por aquí. Refrescante a estas altura do percorrido.



Chocolate quente e doce de leite, cun arxentino sentado á mesa isto sempre ía triunfar. Chamoume a atención moito a presentación nunha cunca desas que xa non se ven polos bares.



Todo isto regado con Codorniu Pinot Noir Brut, Viñas del Vero Gewüztraminer que me sorprendeu como acompañante do Foie, e un Pedro Ximénez de La Cilla como complemento das sobremesas.  Cafés e licores tradicionais galegos, do que saliento un licor de queimada que nunca antes tivera ocasión de probar, por 45 €, IVE incluido. Non hai queixa a verdade.

O xantar rematou aquí, pero a London Gin, unha animada conversa e o SingStar non permitiron a nosa retirada ata que a noite estivo ben fechada. Aínda así remato con este fermoso solpor que debeu coincidir co fin dos cafés, co chirleu no centro, e a miña promesa de repetir un día que non teñamos tantas actividades para prestar máis atención ao menú voltar falar con Miguel e coñecer a Noa que se atopa aos mandos da cociña.

Ventureiro 2009 a todos!

Na presentación da nova peza de comunicación do Grupo Nove descubrín que entre os afamados cociñeiros e un simple mortal que se mete na cociña, pode haber máis similitudes das que a simple vista pode parecer: a todos lles presta botar un grolo (de bo viño, iso si) mentres cociñan.



Non se pode ter unha copa na man mentres se quita a carne dunha centola para un txangurro (redundancia culinaria?), ou mentres se enche un canelón de faisán e trufa, pero unha vez as cousas están xa encamiñadas, a máis de un nos gusta servirnos un viño e, se cadra, ir picando algo. Ver aos cociñeiros do Grupo Nove facendo o mesmo que de cando en vez eu tamén fago, foi unha sorte.

Como comprobar que a eles tamén lles gusta falar de pratos, restaurantes, viños e comentar (como non podía ser doutro xeito) as tan controvertidas estrelas que unha mundialmente coñecida guía espalla polo mundo adiante. Aproveitando que os meus compañeiros blogastrónomos que tamén se atopaban alí teñen máis relación ca min coa maior parte dos integrantes do Grupo, tiven a oportunidade de compartir conversa sobre todos estes temas con cociñeiros cos que nunca tivera a ocasión de falar (eso si, despois de saúdar aos coñecidos).

A presentación tivo lugar na cociña (si, na cociña) de Pepe Vieira Camiño da Serpe. Os cociñeiros prepararon para os invitados (e para eles mesmos, faltaría máis) algúns dos pratos que serven nos seus restaurantes, mentres os asistentes dabamos voltas polo medio facendo fotos e probando todo o que alí se cociñaba.

E remato ca foto que lle tería gustado tirar a Sole…