Viva La Vida Tour – Coldplay – O2 Arena – Praha – CZ

Mentres Gwyneth Paltrow andaba a presentar a súa aventura gastronómica en New York, fomos a Praha a ver ao seu home e os colegas (Coldplay), con tan boa sorte que cadrou co casamento de Óscar e Saša en Neznasovy. Mais esta historia que deberá ir noutra entrada (ou iso espero).



O O2 Arena, antigo Sazka Arena, é, aínda que na imaxe non se aprecie ben, un multiusos espectacular onde habitualmente xoga o HC Slavia ao Hoquei sobre xeo, e que pendurou o sold out, para a primeira visita desta banda á República Checa. Un gran escenario con dúas pasarelas nos extremos, unha descomunal pantalla na que se proxectaron distintas imaxes, xunto con 5 bolas que amosaban imaxes e video coma se dun cine esférico se tratase, uns canons laser, e distintos tramos con luces que penduradas da cúpula subían e baixaban completaron a posta en escea.

Tras Albert Hammond Jr. (guitarrista de The Strokes) e unha interminable espera na que o público se entretivo ca ola, apareceron no escenario e Chris Martin, abriu o espectáculo cunhas verbas en checo que por suposto non entendín, e continuaron co seguinte setlist extraido de mycoldplay.com:

Life In Technicolor
Violet Hill
Clocks
In My Place
Speed Of Sound
Cemeteries Of London
Chinese Sleep Chant
42
Fix You
Strawberry Swing
God Put A Smile Upon Your Face (techno version)
Talk (partial – techno version)
The Hardest Part (piano – Chris)
Postcards From Far Away (piano instrumental)
Viva La Vida
Lost!
The Scientist (acoustic)
Death Will Never Conquer (acoustic – Will singing)
Viva La Vida (remix interlude)
——
Politik
Lovers In Japan

(Por aquí tocaron Fix you de novo)
Death And All His Friends
——-
Yellow
The Escapist

Un dous meus temas preferidos (God Put A Smile Upon Your Face) foi literalmente destrozada nunha versión supostamente techno, cos 4 compoñentes nun escenario rodeado de xente ao estilo U2, e tirando de batería programada pero moi cativa e un, cando menos desafortunado, efecto na guitarra elexido por Jonny Buckland.

Despois de Lost!, os catros compoñentes da banda comezaron a correr por un carreiro entre a pista e as gradas (lémbrade os campos de hoquei das películas). Precedidos dun enorme individuo, pensei que ían dar unha volta a toda a pista, para aumentar a excitación do público, a nosa sorpresa veu cando suben pola noite escaleira e xusto á nosa altura se meten no espazo reservado aos minusválidos, onde nun pequeno escenario portátil sucedeu isto.

[kml_flashembed movie=”http://www.youtube.com/v/KPvn7B36R0U” width=”425″ height=”350″ wmode=”transparent” /]

Vese que hai a quen lle tocou máis perto deles, mais afortunadamente non fomos nos, porque xa estaría divorciado ;-).

A continuación tocaron Death Will Never Conquer e fuxiron pasando novamente a poucos metros, rodeados dunha escolta de gardas de seguridade, que non os abandoaron en ningún momento.

Non foi esta a única curiosidade da noite. Cando tocaron Fix you, na primeira parte do concerto, seica non quedaron moi contentos con ela, e Chris pediu perdón pola interpretación en canto remataron. A sorpresa veu cando soou novamente no primeiro bis, incluindo algunhas modificacións coma:

It’s our first time in Prague

and we fucked up the song

e algo máis que non puiden entender, pero que fora destas modificacións, resultou nunha impecable reproducción da peza orixinal.

O comezo do segundo bis con Yellow, saltando a introducción acústica, todos xuntos, centrados na batería, cun só impacto sonoro, foi o comezo do fin dunha actuación na que esperaba ver a unhas estrelas do pop e non esperaba moito é que me transmitiu emocións inesperadas, e que formará, inevitablemente, parte das miña selección particular.

Publicado en Concertos,Espectáculos | 2 Comentarios

María de Medeiros

Cando moraiminha me dixo que viña María de Medeiros ao Pazo da Cultura de Pontevedra, pregunteille quen era esa muller co mesmo nome ca actriz portuguesa de Pulp Fiction. Sorprendentemente resultou ser a mesma persoa, e onte fomos vela.

Magnificamente contornada por un pianista bretón, un contrabaixista turco e un percusionista brasileiro, repasou o seu disco A little more blue que segundo os comentarios que fixo entre tema e tema, son unha escolma de cancións, maioritariamente brasileiras (Chico Buarque, Caetano Veloso…), que significaron algo para el durante a súa adolescencia e xuventude.

Dun xeito, diría eu didáctico, enunciaba as traduccións ao castelán das letras, seguramente porque así o ten preparado para a xira española. Algo totalmente innecesario, para actuar aquí, que lle quedou claro cando dubidada se dirixirse ao seu público en portugués ou castelán.

Non hai moito máis que dicir, mellor escoitala e que cada quen xulgue.

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/IWnsb0Yq2qM" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

Publicado en Concertos,Espectáculos | Comentarios cerrados