VII Xantanza (e III). Actividades complementarias na Casa Rural A Lareira

É certo que xa pasaron dúas semanas, pero quéda a incómoda sensación de que o relato está toco, incompleto. Ao igual cas caducas enciclopedias en papel, profusamente ilustrado, e de xeito telegráfico remato a VII Xantanza onde deixei a entrada anterior, entre Gin Tonics e conversas varias.

Edita preguntounos se iamos cear e aínda que fame non había, tiñamos que apousentar os espirituosos inxeridos, e así foi como nos serviu uns petiscos:

Un caldiño para atemperar o corpo


Tomatiño fermosamente presentado


Uns figos que nos deixaron sen fala (ou máis ben deron moito que falar).


Troitiñas con xamón por tomarlle algún peixe.


Lacón con pementos por tomarlle algunha tallada.


Sobremesas, café, licor café e máis conversa deica ben entrada a noite. Sen temor a esaxerar estivemos naquel salón dende o xantar unhas 12 h. que pasaron voando en boa compaña.


Á mañá seguinte, erguerse, abrír a xanela e ver un castiñeiro na neboa…


Almorzar e camiñar deica a Torre de Doncos, disparando fotos a discreción e finalmente fuxindo dunha batida de xabarín.

Abandoar A Lareira e inmortalizar o momento: Excursionistas con nubes de algodón por baixo.



E despedirnos tras visitar a Torre de Torés.

Fin da VII Xantanza.

Chuzame! A Facebook A Twitter
Publicado en Gastronomía,Restaurantes,Xantanzas BGG | Sin Comentarios

VII Xantanza (II). Casa Rural A Lareira

Pode dar a sensación de que o xantar pasou a segundo plano, pero lonxe diso, converteuse na parte central, común, que nos aglutina a todos.

A visita á Lareira en Nullán (As Nogais) foi organizada baixo un concepto claro: Xantar de caza tradicional. E iso foi o que tivemos. Non me vou espallar moito en descripcións, e simplemente vou salientar as perdices para min o mellor da xornada, e o máis frouxo unha ensalada de froitas.  Tal vez un exceso de primeiros restou protagonismo á caza… é o que ten organizar sen coñecer o local.



Aínda así a cousa non quedou tan mal, e haberá que deixar constancia en imaxes do amplo menú, comezando polos primeiros co queixo de cabra con cebola caramelizada…



…. a empanada de troita …



… tortilla guisada …



… continuando ca caza, xabarín con castañas …


… as perdices que segundo unha sondaxe realizada estes días entre os blogastrónomos foi o mellor prato da xantanza…



…  e o corzo …



e finalizando cas sobremesas, con esta saborosísima tarta de castaña …


… piña rechea en primeiro plano e queixo do cebreiro con doce de marmelo no fondo…


… e unha tarta de requeixo con marmelada para coroar o festín.



A lareira presenciou as conversas de sobremesa extendida acompañados do licor café…



… e así pasamos a tarde, uns fóronse pouco a pouco, e outros non nos movemos máis que para coller os nosos habituais Gin Tonic que xa é a bebida blogastronómica por excelencia.

Chuzame! A Facebook A Twitter
Publicado en Gastronomía,Restaurantes,Xantanzas BGG | 2 Comentarios

VII Xantanza (I). Visita ao berce do Queixo do Cebreiro

Xa pasou o trago da organización, e aínda quedando lonxe da perfección, penso que non quedou tan mal a cousa. Vaiseme facer algo complexo resumir tanta actividade, polo que vou optar por varias entradas temáticas máis cativas, doadas de ler, e que me servirán para lembrar a xornada cando volte a elas.

Está visto que as xantanzas xa non son nada sen actividades paralelas, e para esta ocasión parecía un pecado pasar polas terras do Cebreiro e non visitar unha das súas queixerías. Por proximidade co noso destino, elixín a Queixería Xan Busto en Nullán (As Nogáis), unha das dúas da D.O.P. Queixo do Cebreiro.




Recibiunos Carmen, a matriarca que aturou pacientemente o complexo encaixe dunha caravana de mediaducia de coches, e aínda que eu esperaba que estivera sorprendida polo despregue de cámaras que acompaña aos blogastrónomos, quitounos importancia dicindo:

A semana pasada estiveron os da Galega.

Unha vez quedou claro que dous coches se extraviaran e ían comezar o aperitivo antes cos demáis, Verónica, a filla, guiounos cara o pequeno galpón no que se transforma o leite das súas oito vacas, e que cada 3 días sirve unhas 50 unidades desta pequena xoia luguesa.



Cunha producción dunhas 4000 unidades anuais, que xa ten vendidas, parece un bo negocio, pero o procedemento semiartesanal, desanima as propietarias para aumentar a producción.
Unha das cousas que me resultou máis curiosas, é o tema da forma de sombreiro invertido ou cogomelo. Actualmente os moldes só imitan o que antigamente non era máis que un sobrante de queixo que quedaba fora dos moldes, e se expandía cara a fora polo peso aplicado a modo de prensa.



Ter a producción xa vendida complicou a degustación, pero a un blogastrónomo non se lle pode deixar ir sen probar o produto, e finalmente fixémonos cun exemplar desa elaborado esa mesma mañá, e que levamos A Lareira para degustar, sendo para min un dos grandes éxitos da xantanza.
Queda iso sí, a arela de probar o Queixo Curado do Cebreiro, ese mito do que moito se oe, pero ninguén viu, e moito menos probou. Unha procura que ten toda a traza de levar o mesmo camiño có do Santo Grial… Só que os templarios eran uns afeccionados ao noso lado…

Chuzame! A Facebook A Twitter
Publicado en Gastronomía,Xantanzas BGG | 2 Comentarios

A Parada das Bestas (Reloaded)

Non sei que contar de A Parada das Bestas que non se teña dito, e é que cando un volta a algún lugar, ca ampla oferta de casas rurales actual, é porque ten algo especial. Como xa hai algunhas entradas en varios blogs onde se relatan as virtudes do lugar, limitareime a tentar ampliar na medida do posible o xa dito, e nesta entrada actuar coma notario dando fe da estupenda cociña, e non menos agradable trato recibido.

Acollémonos ao II Outono Gastronómico no noso último paso por Pidre, e así foron as nosas ceas.

Comezamos cun aperitivo de mexilón…


… para elixir de primeiros tiñamos unha tosta de trigueiros e queixo da ulloa cunha presencia de alfábega (o meu novo termo do día) ao estilo pesto…

…. ou o tradicional follado de verduras ao que me tirei de cabeza nada máis sentarme na mesa…


… os segundos eran ou troitas


… ou un xarrete tenrísimo cun tamaño máis que xeitoso…


… e finalmente as sobremesas, xelado de froitas vermellas con tella …



… ou flan de queixo…


A ecuación está clara:

2 x Cea + 1 HD X 100 € = Fin de semana perfecto

A Parada das Bestas non é so isto. O menú a carta é soberbio como puidemos comprobar o ano pasado e poderedes apreciar nestas imaxes tiradas naquela ocasión (non deixedes de velas), só de lembrar os saquiños de calabacín xa me pesa non ter ceado á carta, mais coma dixo Suso: voltaremos outra vez, e esperando a que chegue o día, xa vou bautizando o noso desexado retorno… A Parada das Bestas (Revolutions).

Chuzame! A Facebook A Twitter
Publicado en Gastronomía,Restaurantes | 1 Comentario