Por que non todos os xantares de amigos son iguais…

… e agora que o vexo, non sei se elixín ben o título. O que quero dicir, é que nesta altura do ano, se produce unha combinación de xuntanzas con amigos e compañeiros que se atopan todo o ano lonxe, e un pésima oferta hosteleira onde, en xeral, se aproveita para encher locales cobrar ben e dar un servizo non acorde ao mesmo. Certo é que nestes xantares o que importa é estar con quen un quere, e non tanto o que hai na mesa, pero iso non evita que un quede cunha sensación de qué ben o pasei, pero que mal comín! Por outra banda, non todo é culpa dos establecementos hosteleiros. En ocasións non se pode ou non se quere pagar o suficiente, e outra xente directamente non sabe comer.

Todo isto ben a conto, de que este ano desfrutei dunha xornada magnífica con compañeiros e ex-compañeiros de traballo, no R.C.M. de Aguete, gracias á Jano que organizou un abano de actividades ao redor do tradicional xantar do Nadal, quedando menos tradicional, e pode que por iso, gañando no resultado.

O programa abriu cun paseo a vela pola Ría, ou mergullo na mesma. As preclaras mentes que ocasionalmente me visitan, saberán cal foi a miña elección.


Da man do Centro de Buceo Beluga que ten as súas instalacións nos baixos do R.C.M. Aguete, fixemos unha inmersión na Pedra do Cabalo. Auga a 11 e 6 graos na supercifie foi toda unha experiencia para un novato coma min.

De volta como non podía ser doutro xeito, realizamos a descompresión na cafetería do clube desfrutando duns albariños e agardando a chegada do resto dos comensais, mentres ollabamos a exposición de fotografía submarina, con imaxes da Ría e de Sulawesi.

Unha vez reunido o grupo, subimos ao comedor e comezamos con este aperitivo que era un auténtico grolo de mar, e converteuse nun dos meus preferidos do menú. Bivalvos no seu caldo.

O primeiro entrante foi ensalada de centola, tomate asado e aceite de olivas negras.



Ovo, pataca e trufa como entrante quente.



Encantoume a combinación do Bacallao confitado, pil-pil de limón e pisto. Mágoa que non estivera completamente no punto o bacallao.



Foie asado, torrada e viño tinto foi outro dos puntos álxido. Non lembro a útlima vez que tomei foie pero este emparellamento cunha torrada non doce, foi un acerto. Escollín esta vista, á oposta á da presentaciómn para que se vira a pera confitada que agochaba o contrapunto do fígado.



E chegamos ás sobremesas. Froita da paixón, laranxa e iogur. Non esperaba atoparme esferificacións por aquí. Refrescante a estas altura do percorrido.



Chocolate quente e doce de leite, cun arxentino sentado á mesa isto sempre ía triunfar. Chamoume a atención moito a presentación nunha cunca desas que xa non se ven polos bares.



Todo isto regado con Codorniu Pinot Noir Brut, Viñas del Vero Gewüztraminer que me sorprendeu como acompañante do Foie, e un Pedro Ximénez de La Cilla como complemento das sobremesas.  Cafés e licores tradicionais galegos, do que saliento un licor de queimada que nunca antes tivera ocasión de probar, por 45 €, IVE incluido. Non hai queixa a verdade.

O xantar rematou aquí, pero a London Gin, unha animada conversa e o SingStar non permitiron a nosa retirada ata que a noite estivo ben fechada. Aínda así remato con este fermoso solpor que debeu coincidir co fin dos cafés, co chirleu no centro, e a miña promesa de repetir un día que non teñamos tantas actividades para prestar máis atención ao menú voltar falar con Miguel e coñecer a Noa que se atopa aos mandos da cociña.

Ventureiro 2009 a todos!

Publicado en Batallas,Gastronomía,Mergullo,Persoal,Restaurantes | 2 Comentarios

Brevemente: Allo e aceite

Onte (en realidade hoxe porque aínda non me deitei), fomos cear coa familia ao Allo e Aceite, o restaurante de Pablo en Marín. Como xa falei unha chea de veces del só vou colgar o video que fixen coas fotiños do Menú Allo, do que só teño que dicir que para a noite ben me chegaba o Menú Aceite (sen carne, presa de ibérico con lombarda e mostarda).

De todos xeitos o propio Pablo, que se decidiu a sair da cociña e tomar o timón da sala, pode dar fe de que este lambón deixou ben pouco atrás.

O video en Animoto ou ben en Youtube para os lacazáns…

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/b23Nq3v_GuQ" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

E agora a tomar un e churrasquiño e despois a unha creperie… ;-)

Publicado en Gastronomía,Restaurantes | 4 Comentarios