Máis receitas con philo (V). Apfelstrudel de pera estilo libre

Aproveitando as vacacións e para evitar perder moito tempo diante do ordenador, metinme na cociña. Como vedes o resultado é que estou a perder máis tempo diante da pantalla e compensando a falta de sol cun bonito moreno TFT.

O motivo de escribir esta receita é o seu ridículo título: un strudel de mazá nunca poderá ser de pera. Non hai máis explicación ca o meu esquecido alemán, e que as mazás gastáronse nunha saborosa compota, e só quedaban peras. Agora lembro unha receita de pastel de cabracho que moi amablemente me explicaron, e na cal había surimi, pescada e unha chea de ingredientes máis, e na que non aparecía o peixe homónimo por ningures. Moito me rin con aquela receita, e agora tamén con esta.

Quen queira facer unha receita en condicións mellor que se dirixa a este enderezo, se polo contrario, queredes perpetrar unha sobremesa relativamente doada de libre interpretación… alá vos.


Vexamos, utilicei 4 follas de pasta filo, unhas cantas peras (medio kilo máis ou menos), uvas pasas (ao gusto), arandos deshidratados (porque cadrou que había), ron checo Božkov Tuzemský, manteiga, pan relado (50 g), azucre panela, esencia de vainilla natural e canela en pó.

Penso que está todo. Preparación. Vexamos, hidratar as uvas e arandos. Escorrer e deixar de mollo en ron checo (pouca cantidade). Derretemos unha pouca manteiga (digamos 50 g) nunha tixola e douramos o pan relado, engadimos as uvas, arandos e ron (por iso dicía que pouca cantidade), a canela e unhas pingas de esencia de vainilla, e retiramos do lume para darlle unhas voltas coa idea de misturar e que non se queime. Reservar. Se es moi lambón aproveita para botarlle azucre antes de retiralo.

Cortar as peras ao medio, e retirar as sementes. Eu non retirei a pel (todo o mundo sabe que é onde están as vitaminas), e procedín a tirar unhas rodas de pera tan finas como me foi posible (que non foi moito). Non hai problema, a pera se está ben maduriña vaise cocer no forno perfectamente.

A parte da filo é a máis delicada, coma sempre. Armarse cun pincel e unha boa cantidade de manteiga derretida. Estender dúas follas de filo nun mesado e mollalas coa manteiga. Pousar un par de filas de fatias de pera, e/ou a mestura reservada, e pregar por riba, repetir ata que remates as follas, momento que aproveitarás para facer o propio con outras dúas follas de xeito que teña unha altura coma a da imaxe. Eu penso que fixen como catro veces o procedemento dúas de froita e dúas de zaragallada alternándose. Lembra fechar os extremos, para que non fuxa o contido.

Cando consigas rematar, máis manteiga para darlle un brillo dourado e un pouco de azucre panela por riba, daralle eses puntos escuros de caramelo. Forno 30 minutos 180º altura media. Isto non é lei, cada quen vixíe o seu pastel.

Acompañeino dun sorbete de mazá que tiña no conxelador, para botar por terra toda a miña exposición inicial, sobre peras e mazás (Isto lémbrame )

Publicado en Gastronomía,Receitas | Comentarios cerrados

Receitas con philo (e V). Tartiñas de vieira, tomate e alfábega sobre pasta philo

O 21 de xaneiro de 2007 comecei a escribir esta receita. Así comezaba aquel rascuño:

Fai uns días falaba de Nick Nairn e anunciaba esta receita.

Pasaron máis duns días (máis de dous anos e medio), pero finalmente atopei lugar e tempo para él. Publicouse automáticamente esta mañá, sen revisar sequera, e dados os acontecementos desta fin de semana, xa vai quedar así.
Coma homenaxe a Island Harvest, a serie que me aprendeu que as vieiras se poden comer crúas; a xustificación do prezo dalgúns pratos aparentemente sinxelos e mil cousas máis, vou contarvos como preparo as tartiñas de filo.

Basicamente son tres partes, preparar o leito de verduras, enfornar as follas de filo e quentar as vieiras.

O leito leva cebola cociñada moi lentamente en aceite de oliva, ata case caramelizar, á que se lle engade tomate en cachiños e alfábega. Estes dous elementos quéntanse dándolle dúas voltas. Non se trata de cociñalos, só de potenciar o seu sabor. Na receita orixinal, retirábaselle a pel e a semente dos tomates. Eu penso que é moita leria. Se o tomate sabe ben, o prato será un éxito.

As follas de filo córtanse circularmente adaptándonos ao prato no que vaiamos servilas. Levan unha pincelada de manteiga, e van ao forno ata que collan unha cor dourada, coma a da foto. Tres ou catro son suficientes, aínda que o amigo Nick fai como 6 ou 8, e na miña experiencia iso pode facer moi complexo de comer. Cada un pode experimentar o seu equilibrio entre o punto crocante e as habilidades do comensal.

Finalmente as vieiras córtanse en forma de rombo (tíralle do aire), e pásanse uns segundos pola prancha ven forte.

A presentación sería, colocando varias follas de filo no prato, sobre as que se pousarán a salsa que preparamos previamente, e por riba os cachiños de vieira.  Máis ou menos como vedes na foto.



A dificultade está en ter todo listo a un tempo, para presentalo a unha temperatura axeitada.

Outras desfeitas que preparei con pasta philo: Philo Pizza , Philo pizza doce de mazá, Saquiños de foie con confitura de amorodo e reducción de moscatel, Roletes

Publicado en Gastronomía,Receitas | Comentarios cerrados

Receitas con philo (IV). Roletes

Outro xeito, quizais o máis doado, de utilizar a pasta é facer un rolo con ela. O rolete salgado é de coello escabechado. Unha preparación fantástica de moraiminha que se conserva moitísimo tempo, e permítenos tomar coello de caza fora de tempada.



Esta outra preparación sería igual pero con queixo de Burgos e marmelo. En realidade non fago un rolo senon pregues coma os dun plano. Un para un lado, pouso unha lasquiña de queixo, prego para o lado contrario, estendo un pouquiño marmelo,coma nunha especie de zigzag continuo, ata que remata a folla.
Fixádevos que vai un tempo mínimo ao forno e apenas ten tempo de fundirse o queixo, mentras co marmelo se fusiona ca fina película de masa. De momento non sei facer queixo. O meu doce de marmelo saese do mapa.



Outras receitas: Philo Pizza , Philo pizza doce de mazá, Saquiños de foie con confitura de amorodo e reducción de moscatel.

Publicado en Gastronomía,Receitas | 4 Comentarios

Receitas con philo (III). Saquiños de foie con confitura de amorodo e reducción de moscatel

Unha das moitas celebracións que fixemos cas boas novas que nos trouxo o noso bichoquiño, coincidiu ca presenza dun paquetiño de pasta filo, un pouquiño foie, as primeiras confituras de amorodo ás que lles engadin xelatina, e a idea de facer a reducción co Moscatel de Pasas Los Madroñales.

E dese xeito xa destripei a receita. Non hai moito misterio, nin orixinalidade, mais lembro con agarimo toda a experiencia. Unha vez tes todos os ingredentes a man, é doado de facer… e sabe aínda mellor. Cortar a pasta en cadros duns 10-15 cm (nada de risas con isto), e pousar no centro un anaquiño de foie. Recoller as catro puntas, e apretar no medio, abrindoas cara afora. Enfornar un ratiño, e presentar engadindo a confitura no alto do saquiño. A reducción de moscatel dalle un aquel, ao que me estou afeccionando…

Previously on Another cow in the corn: Philo Pizza , Philo pizza doce de mazá.

Non soi moi dado a estas cousas pero non me resisto a comentalo. Duascentas cincuenta (250) anotacións. Cando comecei non pensei escribir tantas parvadas.

Publicado en Gastronomía,Receitas | 2 Comentarios

Receitas con pasta philo (II). Philo-pizza doce de mazá

Para a mesma cea que fixemos a anterior Philo-pizza, preparamos unha alternativa doce aproveitando unhas mazás tabardillas que saben que se escarallan moi ben. A idea segue a ser realizar algo sinxelo pero con chispa. Mazá finamente cortada cunha mandolina, esparexer azucre moreno e canela por riba, ademáis deitar unhas pinguiñas de aroma de vainilla. Tamén fixen unha variante con mel de rosmaninho (romeu) procedente de Mirandela (Portugal), que quentei uns segundos no microondas para que unha vez licuada fose máis doada de traballar. Obviamente o mel sustitue ao azucre. Agora mesmo estame lembrando ao Apfelstrudel. Seguro que unhas pasas, e unhas noces picadas non lle ían mal, queda para outra volta.

Esta outra é unha aposta máis arriscada cun resultado positivo, afortunadamente. As lascas de mazá aromatizadas co curry que trouxemos de Exipto, e o mel que antes comentei. Magnífico. Está mal que o diga, pero aí está. A nota negativa está na potencia do ingredente. Boteino un pouco a correr, e onde caeu máis concentrado fíxose demasiado agresivo o picante. Supoño que servindoo a modo de azucre glass, cun coador ou outro aplicador creado a tal efecto os resultados serán mellores.

Outras receitas con philo: Philo Pizza

Publicado en Gastronomía,Receitas | 3 Comentarios