Restaurante Trébula. Sorpresa no Morrazo

Ter unha orientación á hora de saír non ten prezo. E certo que dende que temos ese gran amigo coñecido coma Internet, a cousa é máis doada, pero dende o meu punto de vista, non sempre é así.  A intelixencia colectiva que alimentamos creando contido nese grande océano de información que é Internet, obríganos a botar o aparello axeitado. Se a malla é moi mesta,  apañamos todo, se é rara haberá algún peixe pequeno, pero de grande valor, que acabará por colarse.

Aínda así, as veces unha recomendación directa ten un valor especial. E este foi o caso que nos ocupa. Rescatado do fondo do armario, fago visible visita a Cangas do Morrazo do mes de abril. Hai pouco preguntáronme por el e tiña idea de que xa escribira algo. Obviamente non foi así.

O Restaurante Trébula atópase no Paseo marítimo de Rodeira en Cangas do Morrazo, dende as súas mesas máis privilexiadas pódese desfrutar de envexables vistas doskyline vigués, moito máis atractivas na noite, e do ronsel de embarcacións que cruzan a ría uníndoas.

O menú de aquela comezou con sopa de tomate con ibérico e crema de corales con fideos de arroz



Atun con cogombro picante



Sardiña con pan



Xurelo con verduras e caldo curto afumado



Peixe sapo mariñado e gromos



Pescada con espárragos e chícharos pelados



Foie con tosta de pasas e noces e reducción de PX



Solombo con pataca especiada



Tetilla con froitos vermellos



Sopa de biscoito de manteiga con xelatina se augardente



Unha boa opción para comer en Cangas, con pratos ben presentado, e un trato en sala excepcional, onde cun prezo contido. Sinto non lembrar o importe exacto, nin o viño que nos acompañou pero estou por apostar que foi o grande Contraparede, que polo que me comentaron deixaron de producir.

Publicado en Gastronomía,Restaurantes | 10 Comentarios

XV Xantanza. Oh! Sushi. Dende as outras puntas do mundo.

Un cociñeiro arxentino que fai cociña xaponesa en Galicia. Pódesese pedir máis cosmopolitismo?. Velaí o cadro co que partimos nesta xantanza.
Oh! Sushi non era un descoñecido antes da convocatoria do pasado sábado. Hai pouco máis dun ano que o visitamos quedando con gañas de máis, e unha xantanza presentábase como unha das mellores oportunidades para retornar.

Contamos con dúas convidadas, unha repetidora Carmen Albo alias Guisándome la vida á que se ve que non asustamos o suficiente, e unha nova vítima María F. Tesouro alias María’s Recipe Book que sobreviviu e xa veremos se quedou con gañas de máis.

E coma sempre comezamos co menú:



Por se non entendedes a letra, podedes ver unhas imaxes que alimentan, porque esta cociña abre os sentidos entrando primeiro polos ollos, que é o único que podo compartir… e para o resto tedes que visitar o restaurante.

Se queres velo a pantalla completa que é máis lucido…
E difícil quedarse con algo, o figado de peixe sapo non parecía atractivo a primeira vista, e foi unha revelación, a ensalada de polbo con cogombro (un reto de xmanoel), a experiencia do sashimi de robaliza con 24 e 48 h e a interesante explicación en torno á procura do punto de consistencia e sabor ideais, a ensalada de atún picante un must se os visitas, os nigiri de rincha e ata o de pelexo de salmón que é un peixe que non me chama, o Gindara saikio miso (bacallao negro, mariñado en miso e ao forno) espléndido (do pouco que comimos cociñado).

<carallada>Por buscar unha defecto, faltou a panga. Agardabamos ese delicado bocado e as lonxas non nos quixeron desta volta, para compensalo aforraron moito en enerxía (gas, electricidade) na preparación da maioría dos pratos.</carallada>

Aínda a risco de repetirme, non podo esquecer o que publiquei onte no irmán pequeno deste blog: ACITC Intres Edition. Un dos momentos que pasarán a historia dos blogastrónomos coma míticos. Non é preciso comentalo só hai que ver o vídeo (que desgraciadamente non se deixa acompañar polas imaxes).

Para os que lles gustara a idea atopei a receita e nos videos relacionados unha chea de exemplos similares con outros alimentos vivos, pero que isto non asuste aos dubidosos comensais. Teño a sospeita de que foi un reto de Andrés contra nos. Unha especie:

de a ver se comedes isto!

A nosa velada resposta foi obviamente:

Vostede non sabe a quen lle está dando de comer!

Coma sempre tiveron que botarnos do local, por ese costume da longas sobremesa onde trituramos a preguntas a quen se deixa. O pobre Andrés acompañounos un bo pouco, restando tempo ao descanso para o turno da cea.



Gracias a el e ao seu equipo pola experiencia. A vindeira terá que ser na barra, que é o sitio onde se ten que comer o sushi, non si?

Outras visións do mesmo ágape: Capítulo 0 (Magago e FotoSole), Manoel Foucellas en Pantagruel Supongo.

Publicado en Gastronomía,Restaurantes,Xantanzas BGG | 18 Comentarios

Restaurante La Oca. Un salón-comedor cheo de sabores

Disto moito de ser un gran cociñeiro, pero as veces cando me meto entre olas e tixolas, recibo un inmerecido cumprido:

Nunca pensaches en montar un restaurante?

Un que, por sorte ou desgracia, ten a unha profesional na familia, sabe ben que non é mesmo preparar un xantar ou cea para 4 ou 6 amigos que alimentar un sala chea de comensais, sen esquecer a anarquía horaria que acostumamos practicar, e que as datas que consideramos festivas ou de descanso, son as habituais de producción para estes traballadores e empresarios deste sector.
Todo isto ven a conto, porque o Restaurante La Oca estivo virtualmente vedado para nos durante ben tempo. A apertura habitual e ao mediodía durante a semana e as noites de venres e vesperas de festivos. Precisamente un festivo local era unha desas raras oportunidades que decidimos aproveitar.


O comedor lembroume ao salón da miña casa (ou de tantas outras) nun día de festa. As cadeiras, as paredes inzadas de pratos, imaxes e cadros, as lámpadas e apliques, o chinero… non sei se foi casualidade, pero ata os comensais que nos acompañaban, semellaronme figurantes escollidos para recrear un ambiente máis fidedigno. Un, ao que xa lle branquean os cabelos e as pernas alcanzan ao chan,  sentiuse máis novo, coa presión das debidas advertencias antes dunha visita, para causar unha boa impresión comportándose correctamente.
O trato cordial e cercano de quen nos atende (xunto con algunha chamada de móbil, sempre fora de lugar), dispersa eses pensamentos e centranos na carta. Chegamos cunha idea fixa. O menú degustación sorpresa que cun prezo de 35 € (+ IVE) e o noso obxectivo inicial, mais asexar os segredos da carta por desbotar algún prato con un ingredente menos apetecible (todos temos algún) e facer unha quiniela
mental sobre que pratos escollerías, forma parte do ritual.

A elección do viño xa é amolado sabendo o que vas comer, nin te atrevas se o menú é sorpresa. Os espumantes son o noso comodín, e o Champagne vaise de prezo, un cava servirá. Comezamos.



Ensalada de lamprea con aceite de pementa verde



Revolto de centola, laminas de bacallao e mazá



Ovo pochado con especias e trufa branca do piamonte



Bacalhao a 65º con pilpil de allada e pisto



Solombo de cervo, confituras caseiras e salsa de foie, queixo de cabra e azafrán



Torrada e xeado de turrón

Acompañamos a aventura cun Juvé & Camps Reserva de la Familia Brut Nature, augas e unha infusión foise a algo menos de 60 € por cabeza.

Unha homenaxe en toda regla, do que salientarei especialmente a ensalada de lamprea, coa que teño unha relación desigual, e que non agardaba probar novamente este ano, xunto co bacallao (impecable), e os surtido de acompañamentos para o cervo, realmente un espectáculo.

Definitivamente, entrará nos meus recomendados de Vigo, e nas candidaturas de futuras xantanzas, o que non sei é como imos facer para organizar a data… quen sabe… quizais a primeira Ceanza?  (Academico ou morte  para este neoloxista afeccionado ;-))

Publicado en Gastronomía,Restaurantes | 1 Comentario

Restaurante El Laurel. Toñi Vicente rexurde en Noalla

Haberá uns seis meses que apareceu  en notas ciscadas acó e aló, o novo proxecto de Toñi Vicente. Non tiven a oportunidade de visitala en Santiago, e despois do rebumbio de hai dous anos, porque negalo,  nin apetecía. Foi a casualidade, quen nun casamento, non me digas como, sacou o tema e a conseguinte  recomendación, que non deixou lugar a dúbidas.

O restaurante Laurel atópase na Revolta – Noalla, moi perto da praia da Lanzada no Concello de Sanxenxo. O local resulta moi agradable e acolledor.

Optamos coma sempre que é posible polo menú degustación, deixando na cociña toda a responsabilidade da nosa experiencia.   Comezamos cun aperitivo de pastel de cabracho.



Co Salmón marinado, xeado de queixo do cebreiro e xelatina de tomate abriuse oficialmente o menú. Fantástico comezo.



Espárragos verdes, vieiras e crocante de xamón
.  Para min un prato cargado de mensaxe, e estaba moi bo.


Pescada en emulsión de aceite e infusión de limón.  Perfecto punto da pescada, acompañamentos que ensamblan coma un crebacabezas.



Entrecot de tenreira acompañado dunha curiosa tempura de pementos de padrón e un caldo (perdoade a miña memoria).



Torrada da miña nai con xeado de piña. Só esta sobremesa merecería escribir unha entrada soa, e iso que non me considero lambón.  Esta falsa torrija doume gañas de coñecer á nai de Toñi Vicente.



Rematamos cuns petit fours: pousos do café e bombón xeado, e o coche obrigounos á deixar os espirituosos para o regreso a Pontevedra (que non os perdoamos).  Acompañamos o ágape cun Crego e Monaguillo (Godello e Treixadura) da D.O. Monterrei, de entre unha pequena carta, que  sorprendía a pesares do seu tamaño.

Prezo final 48 € por cabeza (Menú degustación 35 € IVE incluido).
Na miña opinión o menú degustación está perfectamente dimensionado para unha cea, pero nun xantar quedaríase curto. A pesares disto, directo para a miña lista de recomendados.

Nota. Acabo de enterarme de que xa non está en Noalla senón en San Adrian de Cobres (Vilaboa).

Publicado en Gastronomía,Restaurantes | Comentarios cerrados

Restaurante Oh! Sushi. Vigo.

Como quen dí acabo de chegar de Vigo de experimentar novamente ca comida xaponesa, despois de pasar polo teppanyaki, e o kushi, atopamos en Vigo o restaurante Oh Sushi, a carón da Estación de Autobuses. Recomendado por Xosé Manoel na última xantanza, acompañounos, xunto a Cris e a Roi Mariño, na estrea na nova andaina deste local. Con este último dato, podese inferir que cando menos ten unha zona de non fumadores. Oh! Sushi é aínda mellor. Un local libre de tabaco.

Máis ben son poucos os coñecementos que teño sobre esta cociña oriental, polo que despois de visitar a súa páxina e facebook, enviei unha mensaxe tanteando a viabilidade dun menú degustación (pensar pouco, probar moito). A luba foi recollida por Andrés Medici, que nos sorprendeu cos pratos que siguen.
Os nomes poden non ser todo o correctos porque o xaponés non é o meu, pero máis ou menos a cousa foi así.

Aperitivo

Ensalada wakame kiuri

Tataki de bonito

Spice Tuna Salada (Ensalada especiada de atún)

Nigiri de Salmón con wasabi natural

Ebi furay roll

Garam Unaginokawa – Algo con anguía :-)

Nigiri de Vieira y caviar de trufa

Gyozas

Limón con Sake

Tiramisú de te verde

Anguía, bonito, vieira, algas… o conxunto foi redondo. En conxunto menos de 35 € (IVE incluído) por cabeza, con auga, cañas de Kirin e té verde.

Quedoume pena de probar un par de Sakes presentes na carta, voltaremos para o outono-inverno a probar o peixe branco na súa óptima estación.

Publicado en Gastronomía,Non fumadores,Restaurantes | 15 Comentarios