XV Xantanza. Oh! Sushi. Dende as outras puntas do mundo.

Un cociñeiro arxentino que fai cociña xaponesa en Galicia. Pódesese pedir máis cosmopolitismo?. Velaí o cadro co que partimos nesta xantanza.
Oh! Sushi non era un descoñecido antes da convocatoria do pasado sábado. Hai pouco máis dun ano que o visitamos quedando con gañas de máis, e unha xantanza presentábase como unha das mellores oportunidades para retornar.

Contamos con dúas convidadas, unha repetidora Carmen Albo alias Guisándome la vida á que se ve que non asustamos o suficiente, e unha nova vítima María F. Tesouro alias María’s Recipe Book que sobreviviu e xa veremos se quedou con gañas de máis.

E coma sempre comezamos co menú:



Por se non entendedes a letra, podedes ver unhas imaxes que alimentan, porque esta cociña abre os sentidos entrando primeiro polos ollos, que é o único que podo compartir… e para o resto tedes que visitar o restaurante.

Se queres velo a pantalla completa que é máis lucido…
E difícil quedarse con algo, o figado de peixe sapo non parecía atractivo a primeira vista, e foi unha revelación, a ensalada de polbo con cogombro (un reto de xmanoel), a experiencia do sashimi de robaliza con 24 e 48 h e a interesante explicación en torno á procura do punto de consistencia e sabor ideais, a ensalada de atún picante un must se os visitas, os nigiri de rincha e ata o de pelexo de salmón que é un peixe que non me chama, o Gindara saikio miso (bacallao negro, mariñado en miso e ao forno) espléndido (do pouco que comimos cociñado).

<carallada>Por buscar unha defecto, faltou a panga. Agardabamos ese delicado bocado e as lonxas non nos quixeron desta volta, para compensalo aforraron moito en enerxía (gas, electricidade) na preparación da maioría dos pratos.</carallada>

Aínda a risco de repetirme, non podo esquecer o que publiquei onte no irmán pequeno deste blog: ACITC Intres Edition. Un dos momentos que pasarán a historia dos blogastrónomos coma míticos. Non é preciso comentalo só hai que ver o vídeo (que desgraciadamente non se deixa acompañar polas imaxes).

Para os que lles gustara a idea atopei a receita e nos videos relacionados unha chea de exemplos similares con outros alimentos vivos, pero que isto non asuste aos dubidosos comensais. Teño a sospeita de que foi un reto de Andrés contra nos. Unha especie:

de a ver se comedes isto!

A nosa velada resposta foi obviamente:

Vostede non sabe a quen lle está dando de comer!

Coma sempre tiveron que botarnos do local, por ese costume da longas sobremesa onde trituramos a preguntas a quen se deixa. O pobre Andrés acompañounos un bo pouco, restando tempo ao descanso para o turno da cea.



Gracias a el e ao seu equipo pola experiencia. A vindeira terá que ser na barra, que é o sitio onde se ten que comer o sushi, non si?

Outras visións do mesmo ágape: Capítulo 0 (Magago e FotoSole), Manoel Foucellas en Pantagruel Supongo.

Publicado en Gastronomía,Restaurantes,Xantanzas BGG | 18 Comentarios

XI Xantanza (e II). Casa Marcelo e o menú festival

Levo case 5 horas a editar o vídeo e non lle atopo xeito. Canso xa de pelear con el queda así. Agardo que cando menos, transmita algo do que vivimos os blogastrónomos nesa xornada do 23 de xaneiro, a continuación da primeira parte no Abastos 2.0. NoRestaurante de Marcelo estreamos adega, tomamos o menú festival con algúns clásicos e outros novos, e pasamos uns momentos fantásticos en boa compaña. Nin máis nin menos o que se espera dunha Xantanza.
Era a segunda vez que pasaba por Casa Marcelo. Desfrutade. Visitade Casa Marcelo.
[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/Fnd-iqC-Rxo" width="425" height="350" wmode="transparent" /]
O ambiente do local é acolledor pero non o mellor para plasmalo graficamente. E non, non o digo como desculpa. Un non da para máis.
Outras visións da xornada:

Por certo, nos créditos esquecín a música. O tema é Políticas de inverno por Hannon Ausse do album Summtranses. Podes atopalo aquí, na Regueifa.

Publicado en Gastronomía,Restaurantes,Xantanzas BGG | Comentarios cerrados

XX – A décima Xantanza na Culler de Pau – O Grove

Xa choveu dende aquela I Xantanza!. Case 3 anos e con ésta, xa son dez as ocasións nas que nos xuntamos para realizar a nosa particular peregrinaxe polos templos da gastronomía galega.

A X Xantanza correu da man de Geiko. Comezou cunha visita á adega Aguiuncho, a que recentemente premiaron co Mellor Branco de Galicia 2009 polo seu Aguiuncho Barrica 2007. Tras unha breve visita polas súas instalacións, procedemos a probar os caldos desa casa. Non me vexo capacitado para xulgar se é o mellor, pero levei unha botellíña para desfrutalo con calma na casa.


Unha vez rematamos en As Pedreiras, arrancamos cara o destino definitivo de calquera Xantanza que se prece: un restaurante. Desta volta un proxecto moi recente foi o que atraeu as nosas miradas, probablemente pola presenza de cociñeiros nipóns. Este artigo de LVG, inspirado pola visita de Capítulo 0 días antes, engadiuno á miña lista de pendentes, e o consenso dos BGG fíxoa efectiva. A continuación: A Culler de Pau, Javier Olleros e Takahide Tanaka.

Sito en Reboredo, O Grove, a cociña do Culler de Pau pasa por ter o corazón no noso mar, matizado por brillos orientais. O comedor está presidido por unha grande parede transparente, que introduce a mesa nun oceano de millo e bateas ao lonxe na Ría de Arousa. Na parede oposta, outro vidro separa aos comensais dos artesáns, unha imaxe, non menos interesante.

O menú abriuse cunha Sardiña con gazpacho de melocotón. Refrescante e atrevida.

Picou moi alto con este saboroso bocadillo de choco con xema de ovo, espinacas e redución das súas cabezas.


Presentou a primeira chiscadela oriental na albóndiga de boi de mar sobre caldo de crustáceos e aceite de herba boa, non tanto nos ingrendentes coma na presentación.


Artellada ao redor dunha das raiñas das nosas rías, apareceron as  vieiras con cebola caramelizada e lámina de touciño. Moi ben.


A presenza do xenxibre (e de Takiña) acompañou ás navallas a 75º sobre caldo dashi e aire de piñeiro.


Non menos saboroso, pero si menos sorprendente é foi o ovo da casa á carbonara de queixo de San Simón e migas de pan. Cando menos no meu caso, o ovo estaba algo pasado de cocción.


Curiosa a presenza da carne antes do peixe principal. Roastbeef sobre crema de patacas, verduras e mostaza


Bo punto, bo xénero, isto faise só. Pescada como unha caldeirada, chícharos e pérolas de tapioca.


Nas sobremesas máis atrevido este primeiro. Remolacha xeada con froitos vermellos, menta e iogur de coco e cítricos. 

Outro clásico recente da restauración actual. Torrada da avoa caramelizada, café, leite e cacao. Unha sorte de Tiramisú se queredes. Non precisei tomar café, preferín quedarme con ese goloso regusto.

Os viño acertadamente elixidos foron Val de Sil 2007 un Godello de Valdeorras e Abadía de Gomariz 2006, Ribeiro Tinto dos peculiares artífices da adega Coto de Gomariz. O Moscatel MR acompañou a sobremesa.

Tras as fotos de rigor, e unha visita sorpresa á cociña, agora xa recollida. Despedímonos cara unha longa dixestión axudada polos Gin Tonics de Hendrick’s nun non menos recomendable local na Ría de Pontevedra, O Nautico en San Vicente do Mar, onde rematamos unha xornada que dou comezo oficialmente ao outono a xulgar pola cantidade de auga que caeu esa noite.

As diferentes olladas sobre o mesmo evento permitirán ao lector facerse cunha idea máis fidedigna e cualificada ca miña. Así falaron  O Gourmet de Provincias, Capítulo 0Laconada, Pantagruel Supongo, La caja de los hilos, …

Publicado en Gastronomía,Restaurantes,Xantanzas BGG | 5 Comentarios

IX Xantanza no Restaurante Alborada. Homenaxe á cigala

É francamente imperdoable que non escribira nin unha liña da VIII Xantanza, e non me quedará máis remedio que facelo calquera día.  Non por iso vou deixar de comentar a recente xantanza (e xa van IX) que amablemente organizou o Sr. Foucellas, no Restaurante Alborada en A Coruña.

A estas alturas xa temos  análises pormenorizadas e imaxes de mellor calidade ca estas, pero non por iso vou quedar calado. Adiante pois co menú.

Inauguramos a mesa cuns petiscos que non viñan detallados sendo un sorpresa que resultou ser do máis agradable. En primeiro lugar unha divertida Filo-Pizza sobre cacahuetes agridoces, noz de macadamia en tinta de lura e tempura de pistachos (xa copiei algo).

Oliva esférica e en madalena. A esferificación de tamaño máis respetable que teña tomado ata o de agora.

A primeira aparición da raiña da IX Xantanza foi na Espetada de cigala con mahonesa de soia e caranguexo  fritido sobre cama de pataca palla.

Espetada de cigala con mahonesa de soia e caranguexo  fritido sobre cama de pataca palla

A estas alturas xa comezaramos dar boa conta dun Antonio Montero Autor 2008 da D.O. Ribeiro, rexio consorte xunto ca cigala, durante boa parte do xantanza.

A partires de aquí os primeiros. Iniciamonos co Carpaccio de cigala e ourizo con xeado de lichis, un dos mellores do día.

Carpaccio de cigala e ourizo con xeado de lichis

A seguir veu a tosta de salpicón Alborada, cunha orixinal presentación invertida.

As Verduras grelladas en papel fata, nas que reapareceu a cigala, dando unha mellor presenza ao tradicional papillote. (Isto vouno copiar).

A sardiña desespiñada con queixo e foie, levou un ingredente extra. Das fotos é a que máis me gusta, pero o resultado non me acabou de contentar, o foie era méramente testimonial e non se apreciaba xunto a unha sardiña á que lle sobraba cocción.

Alcachofas de tempada con polbo e aceite de morcilla un acerto, pode que gañara co seu xamón, pero a presenza da morcilla foi suficiente como contrapunto, e o polbo tiña unha textura consistente moi agradable.


Un exceso de sal botou por terra un prato que a priori ía ser o meu preferido. Nin é espectacular, nin moi exótico, pero esta preparación de tintes mediterráneos da puntilla da ría con arroz negro e alioli, leva 3 elementos que me encantan. Mágoa.

Chegou por fin un clásico da carta, que en palabras do propio Luis Veira nunca van poder retirar: Ovos con cigalas, patacas e aceite de trufa

Eu fixen o cambio de viño a esta altura, aínda que xa estaba presente na mesa porque os amigos do tinto son un lobby en si mesmos. O Refugallo 2006 que curiosamente non aparece na páxina dos seus productores Dominio do Bibei.

Decidín entrarlle con este acompañamento ao Bonito de tempada con soia e caramelo de pementos. Igual digo unha barbaridade, pero o acompañamento estaba delicioso.

O fin da etapa salgada chegou cun porquiño con pó de pistacho iraní, orellóns e sal negra.

A complexa tarefa de habilitar espazo para que os doces atoparan o seu lugar, correu da man dun Mojito, que trala disiquisición de geiko sobre a variedade de menta utilizada, cumprimiu sobradamente co seu cometido. Só me pesa non aceptar a oferta do maitre e ter recuncado.

Como compañeiro das sobremesas unha aposta arriscada: María Castaña. Viño doce aromatizado con castañas torradas, que non pareceu chegar a convencer. Estivo ben como experiencia.
A continuación,baixo o suxestivo nome de Primavera, se atopaba vainilla, cardamomo (que confundín visualmente conkiwi), e outros sabores frescos.

A torrada temperada con xeado de torrada, foi o redundante e saboroso remate do xantar.

Mais non da nosa estancia no Alborada, que se alongou con cafés, caña, petit fours e os inevitables gin tonics, con debate incluido.
Dende xa, sabede que un Fever Tree con Hendrick’s é o Gin Tonic da casa, ou así é dende que pasei por alí.

Non quero deixar de salientar o impecable servizo de sala. Atentos a calquera comentario, que nin cas dificuldades engadidas dos obstáculos móbiles, deixaron un só detalle por cubrir. A miña noraboa a todos.

Como xa ven sendo habitual, as visións doutros comensais complementarán e enriquecerán a experiencia, tal como fixeron ca súa presenza:
Gourmet de Provincias, Capítulo 0, Pantagruel Supongo, Laconada, Borralleira, De Pinchos e o convidado de honra, Melvin.

E xa por fin, agradecer a moraiminha todas as fotos dos pratos.

Publicado en Gastronomía,Restaurantes,Xantanzas BGG | 7 Comentarios

VII Xantanza (e III). Actividades complementarias na Casa Rural A Lareira

É certo que xa pasaron dúas semanas, pero quéda a incómoda sensación de que o relato está toco, incompleto. Ao igual cas caducas enciclopedias en papel, profusamente ilustrado, e de xeito telegráfico remato a VII Xantanza onde deixei a entrada anterior, entre Gin Tonics e conversas varias.

Edita preguntounos se iamos cear e aínda que fame non había, tiñamos que apousentar os espirituosos inxeridos, e así foi como nos serviu uns petiscos:

Un caldiño para atemperar o corpo


Tomatiño fermosamente presentado


Uns figos que nos deixaron sen fala (ou máis ben deron moito que falar).


Troitiñas con xamón por tomarlle algún peixe.


Lacón con pementos por tomarlle algunha tallada.


Sobremesas, café, licor café e máis conversa deica ben entrada a noite. Sen temor a esaxerar estivemos naquel salón dende o xantar unhas 12 h. que pasaron voando en boa compaña.


Á mañá seguinte, erguerse, abrír a xanela e ver un castiñeiro na neboa…


Almorzar e camiñar deica a Torre de Doncos, disparando fotos a discreción e finalmente fuxindo dunha batida de xabarín.

Abandoar A Lareira e inmortalizar o momento: Excursionistas con nubes de algodón por baixo.



E despedirnos tras visitar a Torre de Torés.

Fin da VII Xantanza.

Publicado en Gastronomía,Restaurantes,Xantanzas BGG | Comentarios cerrados